اگر از خودت انتظار لاغر شدن داری، همین حالا شروع کن! (گام ۱۵)

گام ۱۵

انگار تازه دارم می‌فهمم که چرا سال‌ها تلاش‌هام به جایی نرسید.چرا با اینکه هزار بار تصمیم گرفتم، دوباره برگشتم به همون نقطه‌ی قبلی.چرا هر بار که چند کیلو کم می‌کردم، یه چیزی درونم نمی‌ذاشت اون لاغری بمونه…حالا که دارم با ذهنم آشتی می‌کنم، دارم می‌بینم اصلِ ماجرا اصلاً در وزن نبود، در انتظارم از خودم بود.

من هیچ‌وقت واقعاً از ته دل، از خودم انتظار لاغر شدن نداشتم.همیشه فکر می‌کردم «کاش لاغر بشم»، «ای کاش یه روز وزنم کم بشه»،اما ته دلم صدایی بود که می‌گفت: «نه، تو همیشه همین‌طوری می‌مونی. ژنتیکته. بدنت همینه. هر چی تلاش کنی آخرش دوباره چاق می‌شی.»و همون صدا، بی‌صدا، سال‌ها واقعیت منو ساخته بود.

وقتی به گذشته فکر می‌کنم، می‌بینم ذهنم عادت کرده بود به چاق بودن.به اینکه لباسام اندازه‌م نباشن، به اینکه موقع عکس گرفتن زاویه‌مو پنهون کنم، به اینکه غذا خوردن هم‌زمان هم عذاب وجدان باشه، هم پناهگاه.و عجیبه… چون من همه‌ی این سال‌ها از چاقی بیزار بودم، ولی انتظار چاق بودن رو در خودم زنده نگه داشته بودم.انگار ذهنم نمی‌تونست تصویر دیگه‌ای از من بسازه.

الان که دارم لاغری ذهنی رو یاد می‌گیرم، می‌فهمم «انتظار» یعنی چی.انتظار یعنی همون چیزی که ناخودآگاه از خودت باور داری.یعنی اون احساسی که قبل از هر تصمیمی درونت جاریه.اگه ته دلم فکر کنم شکست می‌خورم، هر کاری هم بکنم، نتیجه‌ش شکست می‌شه.اگه ته دلم باور داشته باشم لاغری برای من ممکن نیست، هر رژیمی هم بگیرم، ذهنم یه راه پیدا می‌کنه که منو برگردونه به نقطه‌ی اول.

و من دقیقاً همین کار رو سال‌ها با خودم کردم.هر بار یه رژیم جدید، یه برنامه‌ی تازه، یه امید کوتاه…اما ذهنم هنوز در تصویر قدیمی خودش زندگی می‌کرد.همون ذهنی که از خودش انتظار شکست داشت.همون ذهنی که یاد گرفته بود از غذا آرامش بگیره، از چاقی هویت بسازه، از تلاش بترسه.

حالا دارم آرام‌آرام اون ذهن رو عوض می‌کنم.نه با فشار، نه با اجبار، فقط با تغییر انتظارم از خودم.باور دارم که بدنم می‌تونه تغییر کنه.که لاغری برای من ممکنه، چون از درون شروعش کرده‌ام، نه از بشقاب.

گاهی هنوز هم اون صدای قدیمی میاد سراغم:«تو که همیشه ول می‌کنی… تو نمی‌تونی ادامه بدی… تو لایق بدن زیبا نیستی…»اما حالا فرق کرده‌ام.بهش گوش نمی‌دم. فقط لبخند می‌زنم و می‌گم: «تو همون ذهن قدیمی‌ای هستی که سال‌ها ازت مراقبت کردم، اما دیگه وقتشه بری.»

من دارم از نو، تصویری از خودم می‌سازم.نه تصویری که در آینه می‌بینم، بلکه تصویری که در درونم احساس می‌کنم.بدنی سبک، هماهنگ، راحت…بدنی که عاشقش‌ام، نه دشمنش.وقتی بهش فکر می‌کنم، حس می‌کنم نفس‌هام راحت‌تر می‌شن، شونه‌هام بازتر، و لبخندم بی‌دلیل‌تر.

قبل‌تر، هر بار که تصمیم می‌گرفتم لاغر شم، ذهنم پر از «نباید» بود.نباید زیاد بخورم، نباید نون بخورم، نباید شیرینی بخورم، نباید بخوابم…اما الان یاد گرفته‌ام که فقط یه چیز لازمه:باید انتظار داشته باشم لاغر بشم.نه از سر آرزو، بلکه از سر ایمان.انتظاری آرام، عمیق، مطمئن… مثل انتظاری که زمین از بهار داره.

هر روز صبح وقتی بیدار می‌شم، با خودم تکرار می‌کنم:«من بدنم رو در مسیر لاغر شدن می‌بینم. من در حال سبک شدنم.»و عجیب اینجاست که همین جمله ساده، احساس متفاوتی در من می‌سازه.دیگه مثل قبل عجله ندارم.دیگه دنبال نتیجه‌ی فوری نیستم.دارم از مسیر لذت می‌برم.

وقتی چیزی می‌خورم، سعی می‌کنم ازش نترسم.به خودم یادآوری می‌کنم که لاغری من از ذهنم میاد، نه از حذف خوراکی‌ها.و هر بار که ذهنم وسوسه می‌شه برگرده به الگوی قدیمی، بهش یادآوری می‌کنم که من دیگه اون آدم سابق نیستم.من از خودم انتظار لاغری دارم، و ذهنم باید با این انتظار هماهنگ بشه.

این روزها دارم متوجه می‌شم که «انتظار»، شبیه بذرِ پنهانیه که آرام در زمین ذهن کاشته می‌شه.اگر هر روز با عشق و باور آبیاری‌ش کنی، یه روز می‌بینی ریشه دوانده و جوانه زده.دیگه لاغری، هدفی دور نیست، بخشی از وجودت می‌شه.اون وقت همه‌چیز به نرمی تغییر می‌کنه: انتخاب‌هات، احساساتت، حتی نگاهت به خودت.

حالا دیگه به خودم قول داده‌ام:دیگه به چاقی فکر نمی‌کنم،به شکست فکر نمی‌کنم،به باید و نبایدها فکر نمی‌کنم.فقط به انتظارم از خودم فکر می‌کنم.انتظارِ دختری که در مسیرِ سبک شدن، در مسیرِ عشق به بدنش، قدم به قدم داره بیدار می‌شه.

گاهی به خودم می‌گم:«اگه زمین سال‌ها بارون نگیره، باز هم از امید خالی نمی‌شه. چون انتظار بهار رو داره.»من هم مثل زمینم.حتی اگر هنوز وزنم تغییر نکرده، درونم در حال شکفتنه.چون انتظار جدیدی کاشته‌ام.انتظارِ لاغری، آرامش، و هماهنگی با خودم.

و حالا هر روز، یک نشانه‌ی کوچک می‌بینم که ذهنم در حال تغییر است:گاهی غذایم کمتر می‌شود بدون تصمیم،گاهی میل به شیرینی از بین می‌رود بدون مقاومت،گاهی لباسم آزادتر می‌شود بی‌آنکه حساب کرده باشم.و در این لحظه‌ها، می‌دانم که انتظاری که کاشتم، دارد جوانه می‌زند.

من دیگر نمی‌خواهم با بدنم بجنگم.نمی‌خواهم ثابت کنم که لاغر می‌شوم.فقط می‌خواهم با عشق، با ایمان، و با اعتماد به درونم زندگی کنم.بدنم خودش راهش را بلد است.فقط کافی‌ست ذهنم را آزاد کنم تا او هم اجازه‌ی رهایی پیدا کند.

الان لاغری برایم به معنی کم کردن وزن نیست،به معنی سبک شدن از بار ترس‌ها، احساس گناه‌ها، و قضاوت‌هاست.به معنی این است که در آینه با آرامش لبخند بزنم،و بگویم: «من همینم… در مسیر زیباتر شدن، در مسیر خودم.»

و شاید این همان چیزی‌ست که نویسنده‌ی آن درس می‌خواست بگوید:اگر از خودت انتظار لاغری داری، همین حالا شروع کن،نه با رژیم، نه با دویدن،بلکه با باور، با عشق، با اعتماد به صدای درونت.

من شروع کرده‌ام.از همین لحظه، از همین احساس، از همین ایمانِ کوچک اما زنده.انتظارم را از خودم عوض کرده‌ام.و مطمئنم جهان هم با من هماهنگ خواهد شد.

از وقتی انتظارم را از خودم عوض کرده‌ام، چیزهای کوچکی در زندگی‌ام تغییر کرده که شاید کسی متوجه‌شان نشود، اما من با تمام وجود حسشان می‌کنم.مثلاً صبح‌ها، دیگر با حس گناه از خواب بیدار نمی‌شوم. قبلاً با اولین لحظه‌ی هوشیاری، ذهنم سرزنش را شروع می‌کرد:«دیشب چرا زیاد خوردی؟ چرا هنوز وزنت همونه؟»ولی حالا صدایم درونم نرم‌تر شده. به خودم می‌گویم:«اشکالی نداره… داری یاد می‌گیری. امروز هم یه فرصت جدیده.»

دیگر در آینه دنبال نقص نمی‌گردم.می‌ایستم، لباسم را مرتب می‌کنم، عمیق نفس می‌کشم و با لبخند می‌گویم:«من دارم تغییر می‌کنم. شاید هنوز کامل دیده نشه، اما درونم روشن‌تر شده.»این جمله ساده، برای من از هر رژیمی قوی‌تره. چون ذهنم رو در مدار عشق نگه می‌داره، نه در مدار قضاوت.

گاهی به خاطراتم فکر می‌کنم؛ به تمام روزهایی که از خودم ناامید شدم، به تمام لحظه‌هایی که جلوی آینه گریه کردم.اما حالا نگاه کردن به اون لحظه‌ها دردناک نیست.می‌فهمم اون من ، با همه‌ی چاقی و اشک و خستگی‌اش، داشت برای نجات خودش تلاش می‌کرد.اون نمی‌دونست چطور، ولی می‌خواست خودش رو از زنجیرها آزاد کنه.و حالا من، نتیجه‌ی همون تلاش‌ها هستم.همون زنی که روزی فقط آرزوی تغییر داشت، امروز خودش داره تغییر رو زندگی می‌کنه.

دیگه به لاغری به‌عنوان «هدف» نگاه نمی‌کنم؛برای من شده «حالت وجودی».یه حس درونی از سبک شدن، از باز شدن، از زنده‌تر بودن.انگار وزنم فقط عدد نیست، بلکه نمادیه از سنگینی یا سبکیِ روح.

من دارم سنگینی روح و جان و ذهنمو کاهش می دم.هر بار که یه باور قدیمی رو رها می‌کنم، انگار چند گرم از روحم کم میشه.هر بار که خودم رو می‌بخشم، بدنم راحت‌تر میشه.

هر بار که احساس شکرگزاری می‌کنم، انگار سلول‌هام لبخند می‌زنن.

درونم کم‌کم داره یاد می‌گیره که لاغری، تنبیه نیست، جشنه.جشنی برای بازگشت به خودِ واقعی‌ام، به همون منِ آزاد و بی‌نگرانی که همیشه در عمق وجودم بوده.وقتی ذهنم از ترس خالی میشه، وقتی به بدنم اجازه‌ی نفس کشیدن می‌دم،احساس می‌کنم دارم به اصلِ خودم برمی‌گردم.

این روزها بیشتر از همیشه با بدنم حرف می‌زنم.گاهی در سکوت، فقط دستم رو روی شکمم می‌ذارم و می‌گم:«می‌دونم خسته‌ای… می‌دونم سال‌ها بارِ قضاوت رو کشیدی… اما الان دیگه وقت آرامشه. من با توام، نه علیه تو.»و انگار همین چند جمله، معجزه می‌کنه.بدنم به من جواب می‌ده، نه با کلمه، بلکه با حسِ آرامی که درونم پخش میشه.

قبلاً با هر عدد ترازو، روح‌م بالا و پایین می‌رفت.حالا دیگه عددها منو نمی‌ترسونن.چون فهمیده‌ام وزنم فقط بازتاب لحظه‌ای از ذهنمه، نه هویت من.من اعداد نیستم. من فقط آگاهی‌ام، نوری که پشت تمام این عددهاست.

هر روز یه قدم بیشتر به خودم نزدیک می‌شم.گاهی قدمم بزرگه، مثل روزی که ناگهان احساس سبکی و رهایی دارم،و گاهی خیلی کوچیکه، مثل لحظه‌ای که فقط یاد می‌گیرم به‌جای سرزنش، لبخند بزنم.ولی مهم اینه که می‌دونم در مسیرم.دیگه عجله ندارم. چون ایمان دارم زمان، خودش مراقبِ شکوفایی منه.

گاهی هم هنوز اشتباه می‌کنم.هنوز پیش میاد که بیشتر از نیازم بخورم، یا با افکار قدیمی درگیر بشم.اما حالا فرق کرده‌ام.به‌جای اینکه خودم رو سرزنش کنم، با مهربونی می‌گم:«خوبه، دیدی؟ هنوز یه بخش کوچیکی درونت به ترس چسبیده. حالا با عشق آزادش کن.»و وقتی با عشق آزادش می‌کنم، احساس می‌کنم یه سلول تازه در بدنم نفس می‌کشه.

آره… لاغری ذهنی برای من شده مسیر عشق.یه سفر آرام از ترس به اعتماد، از نفرت به پذیرش، از عجله به ایمان.دارم یاد می‌گیرم که هر چیزی که بهش ایمان داشته باشم، دیر یا زود در زندگی‌م ظاهر میشه.و من حالا به خودم ایمان دارم.به بدنم، به ذهنم، به مسیرم، به انتظاری که درونم کاشتم.

یه وقت‌هایی با خودم خلوت می‌کنم و تصویرم رو در آینده می‌بینم:منِ سبک‌تر، منِ آرام‌تر، با لباسی که همیشه آرزو داشتم بپوشم،اما نه برای جلب توجه، بلکه برای لذت بردن از خودم.منِ آینده‌ام رو حس می‌کنم که راحت راه می‌ره، راحت نفس می‌کشه، راحت لبخند می‌زنه.و هر بار که اون تصویر رو می‌بینم، بدنم یه قدم به سمتش برمی‌داره.

 جادوی واقعی برای من اینه کهوقتی از درونم یقین پیدا می‌کنم که «من در حال لاغر شدنم»،حتی قبل از اینکه در ظاهر چیزی تغییر کنه، حسِ سبکی رو تجربه می‌کنی.و همون حس، دروازه‌ی واقعیت رو باز می‌کنه.لاغری اول در احساس اتفاق می‌افته، بعد در جسم.

دیگه دنبال انگیزه‌های بیرونی نیستم.دیگه نمی‌خوام کسی منو تأیید کنه یا بگه «لاغر شدی!»چون من درونم رو دیدم، و اون برایم کافی‌ست.آرامشی که امروز دارم، از هیچ عددی روی ترازو باارزش‌تره.

من دارم آرام‌آرام به یاد می‌آورم که بدنم دوستم دارد.او هیچ‌وقت علیه من نبود، فقط منتظر بود تا من صدایش را بشنوم.و حالا که گوش داده‌ام، انگار دوباره با هم یکی شده‌ایم.ذهنم هدایت می‌کند، بدنم پاسخ می‌دهد، و هر دو با عشق در یک مسیر حرکت می‌کنند:مسیرِ رهایی، مسیرِ بازگشت به منِ واقعی.

و شاید این زیباترین بخش داستان من باشد:دیگر دنبال «تمام کردن مسیر» نیستم.چون فهمیده‌ام لاغری، مقصد نیست؛خودِ مسیر، خودِ بودن در این آگاهی، زیباتر از هر عدد و اندام و هدفی‌ست.

هر روز صبح که بیدار می‌شوم، فقط یک جمله در دلم تکرار می‌شود:«من در مسیرِ درست‌ام. و بدنم، پاسخِ عشق من است.»

سلام خدمت استاد گرامی و دوستان هم مسیر 

در گذشته، هنگام استفاده از روش‌های مختلف لاغری، چگونه انتظار لاغر شدن در شما شکل گرفته بود؟

انتظار لاغری به معنی درستش اصلا در من نبود چون پر بودم از باورهای اشتباه جمعی و فردی پر بودم از بهانه های منطقی و  احساسی پر بودم از دوست نداشتن خودم پر بودم از حسرت حال بد ترس اجبار عدم لیاقت اصلا  لاغری سهم و حق خودم نمیدونستم تا بتونم انتظارشو داشته باشم فقط انتظار هایی سطحی و مقطعی در من ایجاد میشد که اونم زورش اینقدر زیاد نبود که منو تو مسیر نگه داره.

بعد از اتمام یا رها کردن رژیم یا برنامه ورزشی، انتظار شما درباره لاغر شدن یا چاق شدن چگونه بود؟ 

اون انتظار سطحی و بی جونی م که درم شکل گرفته بود کامل از بین می رفت و باز به دلیل یک شکست دوباره وضع و انتظارم از چاق شدن بیشتر از قبل می شد دیگه هر بار بیشتر باور می کردم حق من چاقی و لاغر بشو نیستم و حس های بد در من نسبت به خودم بیشتر میشد و اینبار دیگه چاق شدن حق مسلم خودم میدونستم چون برنامه رو رها کرده بودم اصلا هر بار رژیم گرفتن و نتیجه نگرفتن باعث میشد هر درصد انتظار چاق شدن در من بالاتر بره.

آیا با روش‌های قبلی واقعاً می‌توانستید انتظار لاغر شدن داشته باشید؟

این سوال در دو سوال قبل جواب دادم.

شرح دهید که در گذشته چه عواملی باعث شکل‌گیری انتظار چاق شدن در شما شدند.

باورهایی که از بچگی به ما دادن، باورهایی که با هر بار شکست  در خودمون ایجاد کردیم ، لایق ندوستن خودمون، حس بد داشتن نسبت به خودمون و زندگی مون، دوست نداشتن خودمون ، عادت های رفتاری اشتباه 

چطور می‌توانید در مسیر لاغری با ذهن، انتظار لاغر شدن را در خود ایجاد کنید؟

طی این یکسال که به طور مستمر در مسیر رشد حرکت کردم به این باور رسیدم تا انسان خودشو دوست نداشته باشه و خودش رو همون جوری که هست پذیرش نکنه نمی تونه هیچ تغییری در خودش ایجاد کنه و نمی تونه انتظار نه تنها لاغر شدن بلکه انتظار هیچ خوبی در زندگیش رو داشته باشه. چون وقتی ما خودمون دوست نداریم به خودمون احساس خوبی نداریم در ذهن ما مدام افکار بد و ترس و نگرانی به‌وجود میاد و افکار بدم در ما انتظار شنیدن خبر بد و اتفاق بد شکل میدن و در نهایت به صورت  نمود ظاهری و رفتاری در زندگی ما نمایان میشه.

بالا بردن آگاهی،در مسیر ماندن،تکرار و تمرین اینا و خیلی چیزای دیگه انتظار لاغری در ما شکل میده باید این راه و مسیر اینقدر تکرار کنیم که مثل نفس کشیدن بشه بخشی از زندگیمون اون موقع ست که ما یادش گرفتیم.

لیستی از کارهایی که باید هر روز انجام دهید تا انتظار لاغر شدن در شما قوی‌تر شود بنویسید

عشق به خودم 

پذیرش خودم

در مسیر موندن

در لحظه حال بودن

حس خوب داشتن

لذت رو در چیزهایی جز غذا پیدا کردن 

تکرار و تمرین

صبر و حوصله 

توجه به عملکردهام

جایگزین کردن باورهای صحیح با باورهای غلط  

خدایا شکرت برای آگاهی❤️💜🩷

من از این فایل و امروز فهمیدم که منشا انتظار لاغری باور ها و نگرش های ما هست و این باور ها طبق دیده ها شنیده ها و تجربیات قبلی ما شکل گرفتن ما یه سری اطلاعات داریم یه سری چیزا میدونیم و این دانسته های ما سوای این که غلط باشن یا درست یه سری انتظارات رو بوجود میارن و ناخود اگاه با توجه به باور ها و نگرش ما شخصیت ما انتخاب های ما رو شکل میده و این انتخاب ها هستن که سرنوشت ما رو میسازن….  ححالا کسی که این باور هاشو میشناسه و نقد می کنه و کم کم تغییرشون میده میتونه تقدیرش رو عوض کنه….برای همین باور های ما اینقدر مهم هستن چون اونا زندگی و تقدیر ما رو رقم میزنند…  باور چاقی انتظار چاقی رو بوجود میاره و فرد درگیر محدودیت های چاقی میشه حالا عوض کردن این انتظار فعلا برای ما فقط گوش دادن به فایل ها هست که به ما دلایل زیادی برای لاغر شدن میدن همونطور که طی سالها چاق بودن دلایل زیادی برای چاقی جمع کردیم الان با گذشت زمان و هر روز یک آجر به قصر لاغری اضافه میکنیم تا این قصر رو با شکوه و خفن ارام و اهسته بسازیم….  تتنها راهش همینه….. 

نقد کردن باور هامون یعنی این که من بدونم افراد زیادی در جهان هستی زندگی می کنند که ازدواج میکنند به بلوغ می رسند زایمان میکنند و غذا میخورن اما لاغرند….  ییعنی من بدانم که افراد متناسب برای متناسب بودن نیازی به ورزش و رژیم ندارن پس من نیازی نیست ورزش کنم رژیم بگیرم غذا نخورم سیب زمینی و برنج و شیرینی و کیک خامه ای نخورم چون افرادی در جهان هستن که تمام این کارا رو میکنند اما لاغرند یعنی من اینها رو بدونم….. 

و یک چیز دیگری که برام جالب بود واقعا از هیچ فردی نباید انتظار داشت کت روش لاغری ذهنی رو بیاد تایید کنه کل جهلن یه چیز میگن حالا ما چند نفر جمع شدیم و می گیم اینطور نیست اونا غلط فکر میکنند مسلما افراد دیگه مقاومت میکنند و باور نمیکنند پس نه انتظار تایید از دکتر نه از خانواده نه از رسانه و نه از هیچ کس نداشته باشیم و فقط خودم هستم این مسیولیتش به عهده ی من هست که باور کنم و لاغر بشم یا باور نکنم و توی همون جایی که هستم بمونم انتخابش دست منه و دلیل هم کلی فرد با کلی تجربه ی خفن هست که افراد لاغر کردن… دلیلش خودم هستم که یکبار نتیجه گرفتم چند کیلویی کم کردم اما ادامه ندادم…. 

امروز من برای افطار خونه ی مادرم بودم و بسیار هم عالی بود غذا خوردم و خود به خود با اینکه یه کم از حجم معده ام خالی بود و حس گرسنگی هنوز بود دست کشیدم از غذا انگار ذهنم دستور داد کافیه دیگه و من دیگه یک لقمه هم تمایل نداشتم بخورم… 

انگار از گرسنگی وحشت گذشته رو ندارم 

ارام تر میخورم اون ولع گذشته را ندارم 

و این ها خودش باعث میشه لاغر تر بشم این کاملا طبیعی هست…  

من نمودار چاق و لاغر شدن هامو طی تعداد تلاش هام کشیدم یک نمودار رو به پیشرفت بود در هر تلاش من، چند کیلو به وزنم اضافه تر شده بود فک کنین سرعت و مقدار لاغری بیشتر و بیشتر شده بود…

با تشکر از استاد عزیز برای فایل امروز مثل همیشه عالی