لاغری با ذهن – راهنمای جامع ۱۲ جلسه ای

سلام وصبح بخیر خدمت استاد عزیز ودوستان خوبم! 

بعد از چند هفته‌ای که از آشنایی من با این سایت رویایی والهام بخش میگذره هنوزم مثل بار اولی که چشمم به سایت افتاد ومطالب اونو خوندم ، ذوق زده میشم هربار که به اون فکر می کنم ، وهرشب با این فکر به خواب میرم که فردا یقینا” شگفت زده خواهم شد و باز هم مثل تشنه ای که آب حیات رو پیدا کرده ، هر روز و هر لحظه جرعه ای از اون می نوشم وروحم رو صیقل میدم. 

سال های زیادی از عمرم رو باسوال های بی جوابی گذروندم و به هر دری زدم واز هر کسی پرسیدم اما جوابی که منو قانع کنه پیدا نکردم ولی خسته نشدم و رها نکردم ، گشتم ودوباره گشتم . همه جا رو گشتم ، اما پیدا نشد. میان آدم های فامیل و دوستانم ، همکلاسی هام، استاد های دانشگاهم . پزشکانی که می شناختم، همکارانم ، درکوچه وخیابان لابلای حرف آدم های خوش صحبت و محترمی که احساس می‌کردم شاید حرفی برام داشته باشن. تومسافرت ها و از همسفرهای عزیزم.  اما اون جوابی رو که می خواستم هیچ جا نشنیدم و به جای اون ، بعضی جاها با تعجب نگاهم می کردن، بعضی ها به من میگفتن چه آدم عجیبی هستی؟ بعضی افراد می گفتن چه سوال های عجیبی می پرسی!!! دنبال چه چیزهایی هستی!!! 

 بعضی ها از من فاصله می گرفتن و خلاصه بگم اون گمشده من که اسمش رو گذاشته بودم “ کلمه نجات” هیچ کجا نبود. اما ناامید نشدم فقط تجربه پیدا کردم و فهمیدم که هر سوالی رو از هر کسی نمیشه پرسیدو

سال ها دل طلب جام جم از ما میکرد     وآنچه خود داشت ز بیگانه تمنامیکرد 

گوهری کز صدف کون و مکان بیرون بود

       طلب از گمشدگان لب دریا میکرد

 به اندازه تک تک آدمهای روی کره زمین ، دنیا وجود داره، دنیایی که هر کدومش مال یه نفره. وهیچ دو تا دنیایی پیدا نمیشه که عین هم باشه ویا خیلی شبیه هم باشن. 

پس به تعداد تک تک آدم های روی کره زمین راه و روش وجود داره که هیچ کدومش راه من نیست وراه من منحصر به فرده.من در نوع خودم تک هستم وشبیه هیچ کس نیستم این خودم هستم که باید راه ومسیر درستم رو پیدا کنم و……

بعداز جستجوهای پی گیر و مداوم

به اینجا رسیدم :

از خود بطلب هر آنچه خواهی، که تویی! 

و رفتم سراغ خدای خوبم ، خدایی که درون منه  واز رگ گردن به من نزدیکتر !

که همیشه صبورانه ومهربانتر از مادر به حرفام گوش میده وبا اون حرف زدم و از اون پرسیدم : خدایا مسیر من کجاست؟ راه کجاست ؟ چکار کنم؟ کمکم کن!

یه حسی از درون مدام در گوشم زمزمه میکرد: بخوان، کتاب بخوان ، زیاد بخوان، هرلحظه بخوان. هر فرصتی که بدست میاری بخوان. هر کجا بودی بخوان. …

هرمطلبی رو هر جا میدیدم می خوندم .

 یه دفترچه کوچیک همیشه تو کیفم داشتم وهر جا مطلبی میدیدم که ارزش نگه داری وتکرار وتفکر داشت رو توی اون یاد داشت میکردم ،  رو دیوار مطب ها ، مغازه ها، کتاب فروشی ها ، رو داشبورد تاکسی ها،  رو در و دیوار های شهرم وخلاصه هر جایی که رد پایی از تفکر ، پیدا میکردم .

سال ها خوندم ، سال ها گشتم. خستگی معنا نداشت .عطش من هنوز سیراب نشده وهنوز دارم میخونم. 

اما از وقتی گوشیم رو عوض کردم شکل خوندنم تغییر کرده و علاوه بر کتاب های خطی ، تو گوشی هم یا صوتی ویا تصویری باز هم میخونم وادامه میدم.

 اون کلمه نجات شاید برای هر کسی اسم متفاوتی داشته باشه، اما باورم اینه که وجود داره وباید پیداش کنم. 

تا رسیدم به اینجا و این سایت، جایی که وقتی در حال و هوای اون هستم ، حالم خوبه،  هوای دلم لطیف میشه. حس می کنم اینجا خودم هستم ، بدون هیچ نقابی ، که رنگ و بویی از جنسیت ، نقش های اجتماعی ، تعارف ها، باید ونباید های مسخره و دست وپا گیر و ملاحظات روتین بدون هیچ پشتوانه فکری و فقط صرف، وبدور از دغدغه های روز مره .

از خدای خودم سپاسگزارم که منو به این سایت هدایت کرد وبا این استاد عزیز آشنا کرد. 

بین فطرت آدم ها فاصله وجود نداره، معنا نداره، 

من هیچ کدام از شما عزیزان رو نمیشناسم اما انرژی مثبت شما رو احساس میکنم و از حضور در جمع شما حس خوب “ خود واقعی خودم ” رو دارم وایمان وباورم به من میگه که در مسیر درستی هستم ، پس ادامه میدم با همراهی شما دوستان با ارزشم.

   به امید روزی که همه ی ما برسیم به آرزوهای خدای درونمون ، همون خدایی که وقتی حسش میکنیم  آرامشی جاودانه رو در وجودمون پذیرا میشیم.

سلام به شما استاد  عزیزم و همه عزیزان همراهم !

بهش گفتم :”خدایا! من چه گناهی کردم که باید چاق باشم؟ 

خدا چند لحظه ای سکوت کرد:…

بنده ی من ! 

اگه بگم از وضعیتی که داری منم رنج می برم چی؟ 

اگه بگم ناراحتم که نمی تونی با لذت از نعمت های من بخوری چی؟ 

اگه بدونی که منم رنج میبرم که شاد نیستی واز زندگی لذت نمی بری چی؟ 

نگاش کردم، جوابی نداشتم.

میدونستم خدا عاشق منه و مطمئن بودم که نمی خواد من در این شرایط باشم، ازش سوال کردم :

پس چرا کاری نمی کنی؟؟؟!!!

اون گفت: ” من تو رو آزاد خلق  کردم که هرجور میخوای تصمیم بگیری ، من نمی تونم در وضعیتی که خودت ساختی دخالت کنم.

خدا به من گفت: ” متناسب بودن برای همه هست اما، تو فقط خوردن رو انتخاب کردی، 

بدنی سالم داشتن برای همه هست اما تو فقط بیماری رو انتخاب کردی، 

زندگی شاد و لذت بخش برای همه هست؛ اما تو فقط افسرده بودن رو انتخاب کردی ،

لباس های شیک و رنگ شاد برای همه هست اما تو فقط  لباس های رنگ تیره رو انتخاب کردی….

حرفشو قطع کردم، دیگه نمی تونستم بیشتر از این درباره انتخاب های خودم بشنوم. 

پرسیدم: ” چطور می تونم انتخاب های خودم رو همسو با خواسته های تو کنم؟ 

گفت: ” باید انتخاب هاتو تغییر بدی ؛ 

من برات متناسب شدن رو میخوام اما این تو هستی که باید 

 انتخابش کنی.

من برات سلامتی رو میخوام اما این تو هستی که باید انتخابش کنی.

من برات شادی رو میخوام اما این تو هستی که باید انتخابش کنی.

خدا به من گفت:” 

اول باید باور کنی که من درون تو هستم، 

     باید باور کنی که من بهترین ها رو برای تو میخوام. 

و

مرحله دوم :

باید انتخاب های خودت رو طوری انجام بدی که با خواسته های من هماهنگ باشه.

خدا به من گفت:” اول باید باور کنی که من درون تو هستم، باید باور کنی که من بهترین ها رو  برای تو میخوام 

و

مرحله دوم: باید انتخاب های خودت رو طوری انجام بدی که با خواسته های من هماهنگ باشه…

وقت انتخاب غذا به اندازه ای بخور که نیاز داری، نعمت های من همیشه هست، نگران نباش. 

وقتی به آینده ت فکر می کنی باور کن که متناسب  میشی، چون من باهات هستم و میخوام  که متناسب باشی.

وقتی  درباره خودت حرف  می زنی، خودت رو  سرزنش نکن و بدون  که من  درون تو هستم و از شنیدن حرف های  تو ناراحت  میشم. 

تو  نماینده  من روی کره زمین  هستی؛ پس باید بهترین انتخاب رو  هماهنگ با چیزی که من برای تو می  خوام داشته  باشی…

سرم رو پایین انداختم ، از خدای درونم معذرت خواهی کردم، برای شرایط نامتناسبی که برای خودم و اون ایجاد کرده بودم وبهش قول دادم  جسمی که در اختیار  من قرار  داده رو به  بهترین  شرایطش  بر گردونم. 

الان  چند  وقته دارم  سعی می کنم  انتخاب هام هماهنگ با خواست  خدا باشه….

دارم سعی می کنم درباره ی خوبی های خودم حرف بزنم که خدای درونم رو شاد کنم. 

دارم تلاش می کنم به جسمی که خدا رو درونش داره احترام بذارم وبهش کمک کنم که به اون شرایطی برسه که‌ خدا دوست داره….

هر روزم رو به این امید شروع میکنم که یک قدم دیگه خودم رو به خواسته پروردگارم نزدیکتر کنم وخدا رو شکر می کنم که همیشه منو حمایت و هدایت میکنه که در مسیر درست حرکت کنم؛ 

مسیری که منو به رویاهام می رسونه، 

 مسیری که برای من تولدی دوباره ست،

 مسیری که آرامش، لذت از زندگی، خوشبختی و سلامتی رو به ارمغان میاره….

شما هم اگه از خواست خدای درونت فاصله داری، بدون که خدای تو هم عین خدای منه ، 

خدای تو هم دوست داره که تو در بهترین شرایط باشی،

خدای تو هم عاشقته واز اینکه تو در جسمی زندگی می کنی که دوستش نداری، ناراحته. 

شما هم باید انتخاب کنی که با خواست خدای خودت هماهنگ باشی 

شما هم میتونی هر روز یک تصمیم هماهنگ با خواست خدای خودت بگیری .

شما هم می تونی از این لحظه به خدای درونت سلام کنی وازش معذرت بخوای ‌که این همه مدت اون رو در جسمی حبس کردی که خودت هم دوستش نداشتی. 

از امروز متعهد باش خودت، جسمت وخدای درونت رو عاشقانه دوست داشته باشی و هر تصمیمی که می گیری برای متناسب کردنت باشه.

از امروز تصمیم بگیر که مایه افتخار خدای درونت باشی. 

سلام و درود به استاد عزیزم ودوستان همراهم! 

صبح زیباتون به خیر! 

امروز براتون بهترین ها رو آرزو میکنم! 

امیدوارم سفارش ها تون رو از خدا تحویل بگیرید!

آنچه از سایت تناسب فکری در بدو ورود به من کمک کرد وآگاهی هایی ناب بود که شاید در لحظه شنیدن ساده به نظر بیاد( که البته ساده هم هست) ولی پرباره 

وفقط وقتی متوجه با ارزش و پر بار بودنش میشیم که به اونها باور داشته باشیم و بهشون عمل کنیم ودر زندگیمون به‌کار ببریم ودرمقابل تمام باورهای غلطی که قبلا دراین زمینه ها داشتیم قرارشون بدیم واز ذهنمون در مقابل افکار اشتباه قبلی محافظت‌ کنیم و به عبارتی جواب توجیهات اشتباه ذهن ما در گذشته رو بده.

۱_ انسان در هر شرایطی باید متناسب باشه > درجواب :

به دلیل مصرف دارو چاقم، 

به دلیل ژنتیک منه وچاقی من  ارثیه ،

 به دلیل ازدواج، 

به‌دلیل بارداری،

 به دلیل شیر دهی، 

به خاطر افزایش سن منه که چاقم،

 به دلیل کم‌تحرکی وپشت میز نشینی، 

به دلیل پرخوری، 

به دلیل یائسگی، 

به دلیل پایین بودن سوخت وساز و متابولیسم و….

تمام این دلایل رو با مثال برای خودم رد کردم و به خودم ثابت کردم که هیچ کدوم از این ها دلیل چاقی من نیست، 

دلیل چاقی من ، ذهن چاق منه 

افکار چاق کننده منه.

ترس من از چاقیه .

گوش ندادن به صدای جسم خودمه .

راه رفتن کبک گونه خودم بوده  که باعث شده راه رفتن ساده و درست خودم رو از یاد ببرم . 

کوتاهی من در دادن آگاهی های درست به ذهنم بوده 

از وقتی خواستم با کلاس باشم و بخواهم رژیم بگیرم . البته دوست نداشتم واز رژیم متنفرم ولی حالا که فکرش رو میکنم از خودم در عجبم که چطور این همه سال به این ادا واصول ها فکر نکردم . 

یکی نبود به من بگه : بابا اونی که از این حرف ها میزنه ، خودش هم تو مسیر اشتباهه ، خودش خبر نداره .

خودت باش . خودت به آگاهی برس .

 خودت راهتو پیدا کن. 

بسوزه پدر ناآگاهی و بی اطلاعی . 

فرقی نمیکنه چقدر درس خوندی 

مدرکت رو از کدوم دانشگاه وکدوم شهر گرفتی  . دکترا داری یا فوق تخصص. 

وقتی این مسایل وچیزهایی که به دست آوردم به درد خودم وبقیه نخوره ، بیسوادم. خدا وکیلی کسی نیست ، خودم هستم و وجدانم. حتی بالاترین مدرک بدرد نخوره وقتی در کنار اون، عمل به آموخته هام نباشه . درد جامعه من اینه :

همه دارن تقلید می کنن ( البته بجز عده ی انگشت شماری ) ، می دون مدرک بگیرن،  خودشون رو بالا بکشن ، 

نفس کار خوبه، ولی روش اشتباهه . نه به درد خودشون می خوره و نه به درد بقیه. 

میدونید چرا اینو میگم :

چون مطابق آموخته هاشون عمل نمی کنن. چون یاد نگرفتن در شا’ن آموخته هاشون عمل کنن. هر جا میرن پشت مدرکشون قایم میشن واز اون اعتبار میخوان ودلشون میخواد مردم بهشون احترام بزارن . ولی مدرک اعتبار نمیاره .

دلم میخواد داد بزنم بگم: مردم عزیزم! 

همشهری های عزیزم ! 

هم وطن های عزیزم! 

هم سیاره ای های عزیزم! 

وایسین ، این راه اشتباهه. بن بسته. تهش هیچی نیست. مدرک تنها فایده نداره . اگه صد تا کتاب خونده باشی وحفظش کرده باشی و نمره عالی گرفته باشی ولی به آموخته هات عمل نکنی ، تغییر مثبتی در تو ودنیا ایجاد نمیکنه. به ارزش خودت ودنیا اضافه نمی کنی. به‌درد خودت و هیچ کس دیگه ای نمیخوره. 

خودمونیم ، خودت رو هم راضی نمیکنه. هی تقلا میکنی،  واسه اینه که راضی نشدی. 

روحت خداییه.پاکه. دنبال راه درسته. دنبال پیشرفت واقعیه به حرفش گوش بده . ترمز رو بکش . بزن کنار ، به صدای دلنشین طبیعت دل بسپار. با خودت  خلوت کن . به آرامش می رسی عزیزم . 

بخدا دوستت دارم .روح ناآرامت رو دوست دارم ، و دوست دارم به آرامش برسی .

حتی نمی شناسمت.نمی خوام تحقیرت کنم. 

حتی نمیدونم چه پست و مقامی داری. کجای زندگی وایسادی، ولی دوستت دارم چون فطرت پاکت رو می بینم ، چون روح خدایی تو رو می بینم.برات آرزو میکنم از ته دلم  که غرق لذت آگاهی بشی و در آغوش خدا ، آرامشی رو که لیاقتشو داری تجربه کنی! 

حرفم به درازا کشید. آخه میدونید چه لذتی داره آدم یه گوش شنوا پیدا کنه؟ کسی یا کسايی که حرفاشو بفهمن. به نظر من لذتی بالاتر از اون توی دنیا نیست.

 از این به بعد هرکسی با هر مدرکی ودر هر جایی( اگر توی تلویزیون باشه ، تو هر کتابی از هر نویسنده ای باشه با هرمدرکی  وباهر لباسی وژستی) بخواد به من تلقین کنه که‌ اینها دلیل چاقی من هستن  و ادای دلسوز منو دربیاره وبهم راه حل نشون بده که با فشارآوردن بی فایده به جسم عزیزم ، مثلا به من کمک کنه واز ناآگاهی من بخواد سو، استفاده کنه ؛

 با خودم میگم : دیگه باور نمی کنم.  هرکی هستی ، باش محترمی . نظرت رو برای خودت نگهدار چون بی پایه واساسه و حتی به درد خودت هم نمی خوره . 

من دیگه تغییر کردم ، آگاه شدم ، دیگه این آگاهی از من گرفته نمی شه.دیگه یادگرفتم. دیگه بیشتر از هرکسی به خدای درونم و استاد عزیزم اعتماد دارم. دیگه راه درست رو پیدا کردم 

قبلا زیاد شنیده بودم که صراط مستقیم کوتاه ترین و ساده ترین راهه. ولی فقط شنیده بودم ؛ 

اما حالا فهمیدم و باورش کردم.

حالا می فهمم که دور زدن از مسیر چاقی وبرگشتن به مسیر لاغری یعنی چه؟ 

وقتی بخوام دور بزنم اول سرعتم رو کم می کنم و آرام آرام ترمز چاقی رو می‌کشم .نزدیک دور برگردون فرمان رو به سمت درست بر می گردونم وباز هم ملایم جلو میرم . در مسیر معکوس، که مسیر لاغریه،  و موازی ودر خلاف جهت مسیر چاقیه،  قرارمی گیرم و آرام ادامه میدم و یواش یواش گاز میدم .

ووقتی تو مسیر درست قرار گرفتم با خیال راحت جلو میرم  به آهنگ مورد علاقم گوش میدم واز بودن در این مسیر لذت می‌برم. مسیرم درسته . ادامه میدم .

اگه خواستم سر راهم خرید کنم بدون ترس میزنم کنار ، خوراکی های مورد علاقمو می خرم و هر وقت میل داشتم نوش جان میکنم واز خوردنش لذذذت می برم. ازهیچی نمی ترسم .خیالم راحته. دارم بر می گردم به سرزمین رویایی خودم ، به تنظیمات کارخانه . مطمئنم در مقصد اندام متناسبم با یه لباس شیک وخوشبو و با وقار،  با یه دسته گل  زیبا ، بی صبرانه منتظر منه و من بی قرار تر از اونم ، که بهش برسم ودر آغوش بگیرمش. خدایا چه لحظه ی با شکوهی، لحظه دیدار من ، بامن رویایی خودم. 

پس با احتیاط جلو میرم واز بودن در کنار همسفر عزیزم و استاد دوست داشتنیم که دستان مهربان خداونده ، که برای یاری رساندن به من امده  ، لذت می‌برم واز چشمه معرفت جاری در وجودش مست میشم .

 از شما دوستان عزیزم که دراین سفر همراهم هستین ممنونم. راهمون درسته . پس ادامه میدیم….

شهربانوی عزیزم سلام! 

امیدوارم هرجا هستید سلامت باشید!

از وقتی وارد سایت شدم یاد گرفتم که اما و اگر ها مانع پیشرفت هستن حالا در هر زمینه ای ، فرقی نداره . مسئله اینه که وقتی گفتیم: اما سن من ، اما شرایط ذهنی و بدنی من ؛ دیگه شاید اینجوری خودمون رو قانع کردیم که: نه دیگه ، از من گذشته، نمی تونم، و یه جورایی تسلیم شدیم. 

عزیزم  شما فقط ۵۷ بار دور خورشید چرخیدی و من ۴۷ بار ویا مثلا هر سنی که داریم. من سن تقویمی رو قبول ندارم. اون فقط یه شناسه و عدد توی شناسنامه س. 

من همیشه به شوخی با دوستام میگم:” من آلبالوی امسال رو که بخورم تازه ۱۸ سالم میشه،  شما رو نمی دونم”. و به نظرم وقتی مغزم اینو از من می‌شنوه که نمی دونه، شوخیه یا جدی. فقط منو به باورم نزدیک می‌کنه و انرژی ۱۸ سالگی من رو یادش میاد و انرژی من چندین برابر میشه. من که از این روش نتیجه گرفتم. 

ذهن از عجایب آفریده های خداونده و وجودش مایه ی شکر گزاری!

به نظرم سلامت بودن ، سر حال بودن و متناسب بودن در هر سن وشرایطی حق ماست و باید از خداوند طلبش کنیم.

اینکه من سنم ۴۷ باشه دلیل نمیشه که بیماری رو بپذیرم و طبیعی بدونم. نه،  من سلامتی رو انتخاب می کنم.

این دلیل نمیشه که نتونیم هر کار درستی که دلمون خواست رو انجام بدیم چون سنمون بالاست .اگه به همون روش استاد و با اون فرمولی که برای رد دلایل چاقی استفاده کردیم. شرایط سنی ، بدنی و ذهنی رو برای خودت رد کنی ؛ راه رو برای شکوفا شدن روز افزون خودت باز می کنی. 

من کسی رو می شناسم که تو ۶۰ سالگی کنکور داد. کسی رو می شناسم که ۷۰ سالشه و طوری می رقصه که هیچ جوانی به پاش نمی رسه. این حرف ها توجیهه ؛ البته با کمال احترام ؛

 این حرف ها رو به حساب دوست داشتنم بگزارید. کوله بار سنگین رو هم ، میشه زمین گذاشت و فقط باید بخوای. 

شاید در محیط زندگی ما و در میان اطرافیان ما کسانی باشن که خیلی سرشون تو کار بقیه س و به هر رفتار و برخورد ما گیر میدن،  فقط کافیه توجه نکنیم. مثلا ممکنه به من بگن نیگاش کن ۴۷سالشه ولی مثل دخترای نوجوان لباس می پوشه  ولی من گوش نمیدم و هر جور به نظرم درست بیاد و بهم حس خوبی بده لباس می پوشم. آدم تو هر سنی باید شیک پوش باشه.البته به نظر من. 

امیدوارم با بهبود روحیه تون و کسب آرامش بیشتر مشکلات گوارشیتون هم برطرف بشه. به قول استاد “ خداوند برای هر مشکلی راه حلی گذاشته فقط کافیه راه حلشو پیدا کنیم\”.

به یاد حرف خدای لاغری افتادم: که می‌گفت:

“ از امروز تصمیم بگیر که مایه ی افتخار خدای درونت باشی .”

وقتی روح ما خداییه ؛ پس پیری، بیماری ، ناتوانی ، ناامیدی با وجود ما جور در نمیاد. چون خداوند پیر نمیشه و بیماری و ناتوانی و نا امیدی از شیطانه وما وظیفه داریم اونو از خودمون ، وجودمون و جسممون دور کنیم. 

من دوست دارم مطالبی رو که یاد میگیرم بهشون عمل کنم.

مهم نیست چند وقته وارد سایت شدین. به نظر من اگه زمان نگیری ومنتظر نتیجه نباشی راحت تر وبا ذوق و شوق بیشتر ادامه میدی.

 قطعا نسبت به اوایل شروع این مسیر تغییرات خوبی داشتی ونسبت به روز اول پیشرفت کردی. اگر اونها رو به یاد بیاری و به خودت یاد آوری کنی ، بهت انرژی میده برای ادامه دادن. نتیجه داره میاد و هر روز بهت نزدیکتر میشه . فقط باور کن ، از صمیم قلبت واعماق وجودت .

دوستدار شما : گلستان

سلام زهرای عزیزم ، بانوی بزرگوار! 

ممنونم از محبت شما و دعای خیرتان! 

خیلی خوشحالم که در این مسیر خدایی دوستان خوبی دارم که مایه ی دلگرمی من هستن.

سلام به شما نشمیل عزیزم! 

چه اسم زیبایی داری، دوست دارم معنی اسمت رو بدونم. 

تا حالا این اسم رو نشنیدم.

ممنونم از توجه شما به دلنوشته من ! 

به امید خداوند و راهنمایی استاد بزرگوار ، با هم ودر کنار هم با شوق وامید ادامه میدیم! 

به امید کسب روز افزون آگاهی های خداگونه!

سلام به شما همراه گرامی! من از وقتی که بااین سایت آشنا شدم با خودم مهربان تر شدم. با شما موافقم که باید جسمم رو دوست داشته باشم واذیت نکنم. تحقیرش نکنم. متناسب ها رو تو سرش نزنم.وقتی جلوی آینه می ایستم با بدنم حرف می زنم .اونو نوازش میکنم. ازش عذر خواهی میکنم به خاطر تمام سال هایی که در کنار خودم آزارش دادم. تو اتاق پرو بهش حرف زدم . قایمش کردم تا کسی اونو نبینه.مدام سرزنشش کردم به خاطر گناهی که نکرده وتقصیر من بوده .تقصیر نا آگاهی من بوده .چون بیشتر از اون برای رضایت دیگران وقت گذاشتم وتعادل رو در تقسیم وقت برای جسمم و دیگران رعایت نکردم .وبهش قول دادم که جبران کنم براش وبرای همین قوله که الان اینجام تا وقتی که نفس میکشم.