ارتباط با خداوند (جلسه هفدهم)

جلسه ۱۶

از وقتی یادمه همیشه دنبال یه حس خاص بودم… یه جور آرامش، یه جور امنیت که هیچ‌چیز نتونه خرابش کنه. همیشه فکر می‌کردم وقتی شرایط بیرونم درست بشه، اون حس هم میاد. وقتی وزنم کم بشه، وقتی کارم خوب پیش بره، وقتی رابطه‌هام درست بشن. اما هر بار که یه چیزی درست می‌شد، یه چیز دیگه کم بود.تا امروز که فهمیدم اون حس، بیرون از من نیست… توی رابطه‌ی من با خداست.

درس هفدهم برام مثل یه تلنگر بود. یه یادآوری لطیف که گفت: «آرامش واقعی از وقتی شروع می‌شه که با خدا رابطه‌ت رو زنده کنی.»نه اون رابطه‌ای که فقط موقع سختی‌ها یادش می‌افتی، نه رابطه‌ای پر از ترس و توقع، بلکه رابطه‌ای صمیمی، زنده، بی‌ریا، درست مثل رابطه‌ی یه کودک با مادرش؛ پر از اعتماد، پر از عشق.

من با گوش دادن به این درس، حس کردم چقدر وقتا خدا کنارم بوده و من حواسم نبوده.وقتی یه چیزی رو از ته دل خواستم و بی‌دلیل مسیرش باز شده، اون خدا بود.وقتی توی اوج خستگی یه حس امید اومده، اون خدا بود.وقتی یه نفر از راه رسیده و با یه جمله آرومم کرده، اون خدا بود.و حالا می‌فهمم که خدا هیچ‌وقت غایب نبوده، فقط من با شلوغی ذهنم، حضورش رو نمی‌دیدم.

تو درس گفت: «ما خدا رو در بیرون جست‌وجو می‌کنیم، در حالی که او درون ماست.»این جمله منو متوقف کرد. چون واقعاً بیشتر عمرم دنبال خدا توی دعاها، کتاب‌ها، سخنرانی‌ها و معجزه‌ها گشتم. ولی اون درون من بود. توی همون لحظه‌هایی که قلبم می‌تپید، وقتی نفسم بالا و پایین می‌رفت، وقتی بی‌دلیل مهربون می‌شدم، اون حضور داشت.خدا یعنی همون عشق بی‌قید و شرطی که از درون می‌جوشه.

امروز دیگه نمی‌خوام خدا رو فقط وقتی صدا بزنم که نیاز دارم.می‌خوام باهاش زندگی کنم. می‌خوام صبح که بیدار می‌شم بگم: «سلام خدای من، امروز هم با منی؟»می‌خوام وسط کارهام یه لحظه مکث کنم و بگم: «مرسی که هستی.»می‌خوام وقتی یه چیزی نمی‌شه، بگم: «حتماً حکمتیه، چون تو بلدی.»این یعنی ارتباط واقعی با خدا.

وقتی با خدا در ارتباطم، همه چی درونم نرم‌تر می‌شه.ذهنم کمتر می‌جنگه، ترسهام کوچیک‌تر می‌شن، توقعم از دنیا کمتر می‌شه.چون می‌دونم یه نیروی بزرگ‌تر از من مراقبمه. نیرویی که منو بهتر از خودم می‌شناسه.اون وقت دیگه نیازی نیست همه چیزو کنترل کنم. فقط باید حضورش رو حس کنم.

یکی از قسمت‌های قشنگ این درس اون‌جا بود که گفت:«آدم وقتی از تأیید دیگران جدا می‌شه، تازه می‌تونه صدای خدا رو بشنوه.»وای چقدر این جمله توی قلبم نشست.چون من بیشتر عمرم دنبال تأیید بودم — از خانواده، از اطرافیان، از جامعه.می‌خواستم بگن خوبم، موفقم، زیبا شدم، لاغر شدم، درست رفتار کردم.ولی هیچ‌کدومش منو سیر نکرد. چون حقیقتش اینه که تأیید واقعی فقط از خدا میاد.وقتی مطمئن باشی اون ازت راضیه، دیگه نظر هیچ‌کس اهمیت نداره.

از وقتی این رو فهمیدم، یه جور سبک شدن خاص اومده توی دلم.حالا وقتی اشتباه می‌کنم، خودمو سرزنش نمی‌کنم، فقط برمی‌گردم به خدا و می‌گم:«می‌دونم اشتباه کردم، ولی هنوز دوستم داری، نه؟»و از درون یه حس گرم میاد که می‌گه: «آره، هنوزم دوستت دارم.»

خدا برای من حالا دیگه یه مفهوم مذهبی خشک نیست.خدا یعنی عشق، یعنی آگاهی، یعنی حضور.خدا یعنی اون لحظه‌ای که بی‌دلیل لبخند می‌زنی.یعنی وقتی دلت می‌لرزه از دیدن یه منظره قشنگ،یعنی اون حس امنی که موقع دعا، موقع گریه، یا حتی سکوت داری.خدا یعنی زندگی.

این درس بهم یاد داد که ارتباط با خدا یه تمرین روزانه است.نه یه اتفاق خاص یا لحظه‌ی جادویی.باید هر روز برای چند دقیقه باهاش خلوت کنم،ذهنم رو آروم کنم، و فقط حسش کنم.بدون اینکه چیزی بخوام. بدون اینکه حرف خاصی بزنم.فقط بشینم و حضورش رو تجربه کنم.

هر بار که این کارو می‌کنم، اتفاقای عجیبی می‌افته.مثلاً یه مشکلی که فکر می‌کردم حل‌نشدنیه، یه‌هو یه راه براش پیدا می‌شه.یا یه گفت‌وگوی ناراحت‌کننده تبدیل می‌شه به یه فرصت رشد.یا حتی یه درد جسمی، وقتی آروم می‌شم و به خدا وصل می‌شم، کم‌کم می‌ره.انگار بدنم هم با این اتصال شفا می‌گیره.

من قبلاً خدا رو فقط موقع خواستن صدا می‌زدم.الان دارم یاد می‌گیرم باهاش حرف بزنم وقتی خوشحالم،وقتی لبخند دارم، وقتی حس خوبی دارم.چون اون دوست داره شادی منو ببینه.دوست داره باهاش شریک بشم.

یه چیزی که امروز خیلی به دلم نشست، این بود کهخدا از ما دور نیست، ما از اون دور می‌شیم.با قضاوت‌هامون، با شک‌هامون، با ترس‌هامون، با عجله‌هامون.ولی هر بار که یادش می‌کنیم، یه قدم نزدیک‌تر می‌شیم.و اون همیشه با همون عشق همیشگی منتظر مونه.

من الان دارم یاد می‌گیرم خدا رو حس کنم در جزئی‌ترین لحظه‌ها.وقتی چای می‌خورم، وقتی نفس می‌کشم،وقتی از پنجره آفتاب می‌تابه،وقتی یه آدم غریبه لبخند می‌زنه،همه‌ش حضور خداست.خدایی که دیگه نمی‌خوام فراموشش کنم.

حالا هر وقت ذهنم شلوغ می‌شه،به خودم می‌گم: «آروم باش، خدا اینجاست.»همین جمله کافیه تا همه چیز توی دلم تغییر کنه.ترس تبدیل به ایمان می‌شه، اضطراب تبدیل به آرامش.و من دوباره برمی‌گردم به اون حس امن همیشگی.

ارتباط با خدا یعنی همون جایی که خودت رو گم می‌کنی و عشق رو پیدا می‌کنی.جایی که نمی‌خوای چیزی رو کنترل کنی، چون می‌دونی اون خودش داره هدایتت می‌کنه.ارتباط با خدا یعنی زندگی کردن در اعتماد.یعنی هر لحظه گفتن «می‌دونم که کنارمی، حتی اگه نبینمت.»

من امروز تصمیم گرفتم به جای ترس از آینده، بهش اعتماد کنم.به جای شک، بهش تکیه کنم.به جای عجله، صبر کنم.و هر جا دلم لرزید، فقط بگم: «خدایا، من با توام.»

وقتی به این نقطه می‌رسم، یه آرامش خاص میاد توی وجودم.انگار یه دست نامرئی روی قلبم کشیده می‌شه و می‌گه: «همه چی خوبه.»اون وقت دیگه لازم نیست دنبال خوشبختی بگردم، چون خودم خوشبختی‌ام.خوشبختی یعنی همین ارتباط زنده، همین حس حضور.

الان می‌دونم که اگه بخوام به آرامش پایدار برسم،باید هر روز این رابطه رو تازه نگه دارم.همون‌طور که گل بدون آب پژمرده می‌شه،روح هم بدون ارتباط با خدا خسته و خشک می‌شه.من می‌خوام هر روز رو با حضور خدا شروع کنم و با شکرگزاری تمومش کنم.

گاهی باهاش حرف می‌زنم مثل یه دوست نزدیک.می‌گم: «خدایا امروز دلم گرفته، فقط بغلم کن.»یا «خدایا ممنون که امروز باعث خندیدنم شدی.»و هر بار حس می‌کنم شنیده می‌شم.نه با گوش، با قلب.

این درس برای من فقط یه آموزش نبود، یه بیداری بود.یه یادآوری که من جدا نیستم.هرگز نبودم.فقط فراموش کرده بودم که چقدر نزدیکه، چقدر ساده، چقدر بی‌قید و شرط دوستم داره.

از امروز یه عهد جدید با خودم بستم:که هر روز چند دقیقه فقط بشینم با خدا.نه برای خواستن، نه برای شکایت، فقط برای بودن.چون بودن با خدا خودش بهترین دعاست.

اما انگار تازه از اینجا بود که ارتباطم با خدا رنگ واقعی گرفت…دیگه دنبال این نبودم که نشونه بگیرم و دعا کنم تا چیزی گیرم بیاد. حس کردم خودِ ارتباط، خودش پاداشه. خودِ بودن، خودش وصله. هر بار که باهاش حرف می‌زنم، حس می‌کنم انگار هوای خنکی می‌پیچه توی دلم. یه حضور لطیف و آروم، مثل نسیمی که از درونم رد میشه.

قبلاً فکر می‌کردم باید خدا رو پیدا کنم؛ حالا می‌فهمم فقط باید خودمو از لایه‌های ترس و کنترل و توقع بیرون بیارم تا خودش پیدا بشه. اون همیشه هست. فقط من نبودم. من درگیر بودم. من گم بودم بین نقش‌ها و بایدها و خواستن‌ها.

الان وقتی می‌گم «خدایا»، دیگه دنبال نتیجه نیستم. دنبال حسش‌ام. اون لحظه که دلم نرم میشه، همون لحظه که اشکم بی‌دلیل میاد، همون خداست.وقتی یه آدم غریبه لبخند می‌زنه و دلم گرم میشه، اونم خداست.وقتی یه درد قدیمی بالا میاد و من به جای جنگیدن، بغلش می‌کنم، اونم خداست.وقتی نفس می‌کشم و حس می‌کنم زنده‌ام، اونم خداست.

می‌فهمم خدا یه نقطه بیرون از من نیست که بخوام با زحمت برسم بهش.خدا همون چیزیه که بین من و خودمه. همون حسیه که وقتی صدای درونم رو می‌شنوم، زنده میشه.وقتی سکوت می‌کنم، خدا بلندتر حرف می‌زنه.وقتی خسته‌ام و فقط می‌گم «نمی‌دونم»، اون از بین «نمی‌دونم»ها خودشو نشون می‌ده.

یه وقتایی حس می‌کنم خدا داره از چشم من به خودش نگاه می‌کنه. از دل من داره خودش رو تجربه می‌کنه.انگار ما جدا نیستیم، فقط یه پرده‌ی نازک بینمونه، پرده‌ی ذهن، پرده‌ی ترس.و وقتی اون پرده کنار میره، یه عشق بی‌دلیل جاری میشه، یه آرامش بی‌قید و شرط.

الان اگه یه روز حالم بد بشه، نمی‌گم «خدا ازم دوره». می‌گم «دارم از مسیر خدا گذر می‌کنم».می‌فهمم حتی درد هم یه نوع ارتباطه. حتی ترس هم داره نشونم میده کجای وجودم هنوز باور نکرده که امنه.خدا توی خوبیا نیست فقط؛ توی زخم‌ها هم هست.توی بی‌جوابی‌ها، توی گریه‌ها، توی تکرارها، توی خستگی‌ها.

گاهی دلم می‌خواد فقط سکوت کنم و بذارم خدا منو ببینه.هیچ حرفی نزنم، هیچ دعایی نکنم، فقط حضورش رو حس کنم.یه وقتایی همین سکوت، خودش قشنگ‌ترین عبادته.چون توی اون سکوت، دیگه من چیزی ازش نمی‌خوام. فقط دارم باهاش نفس می‌کشم.

الان برای من خدا دیگه یه تصویر ذهنی بزرگ و دور نیست.یه حس زنده‌ست، یه حضور مهربون.یه چیزی که وسط قلبمه، نه بالای آسمون.هر جا می‌رم، باهامه.هر وقت می‌ترسم، نگام می‌کنه.هر لحظه که یادش می‌افتم، دلم سبک میشه.

گاهی باهاش شوخی می‌کنم، گاهی ازش دلخور می‌شم، گاهی فقط سکوت.ولی توی همه‌ی این حالت‌ها، مطمئنم هنوز دوستم داره.حتی وقتی قهرم، حتی وقتی بی‌حوصله‌ام، حتی وقتی شک دارم.اون فقط می‌مونه.نه به خاطر اینکه من خوبم، بلکه چون خودش عشقه.

خدا برای من دیگه یه مفهوم ذهنی نیست. یه رابطه زنده‌ست.یه رابطه‌ای که هر لحظه داره رشد می‌کنه.یه ارتباطی که هرچی عمیق‌تر میشه، من بیشتر خودمو پیدا می‌کنم.چون در نهایت، اون و من یکی‌ایم.من فقط یه شکل از حضورشم.یه تجربه از خودش در لباس من.

الان دیگه نمی‌خوام بهش ثابت کنم که لایق عشقم.فقط می‌خوام بذارم عشقش از توی من عبور کنه.بذارم نورش از لایه‌هام بگذره و هر چی تاریکی مونده، ذوب کنه.بذارم باور کنه که من هم بالاخره یاد گرفتم ببینمش — نه با چشم، با دل.

این ارتباط، یه آرامش عجیبه.یه اطمینان بی‌صدا.یه آغوشی که هیچ وقت بسته نمی‌شه.وقتی بهش وصل می‌شی، دیگه نمی‌خوای ازش جدا شی، چون تازه می‌فهمی همیشه وصل بودی.فقط باید خودت رو یاد خدا بیاری، نه خدا رو یاد خودت.

و من حالا می‌دونم…خدا منتظر نیست تا من بی‌نقص بشم، تا بیاد سمتم.خدا همین حالا کنارمه، با تمام نقص‌هام، با همه‌ی اشتباه‌هام.خدا اون‌جاست، همون‌جا که دلم می‌لرزه.و هر بار که اون لرزش رو حس می‌کنم، یعنی هنوز زنده‌ام، یعنی هنوز دارم می‌شنومش…یعنی هنوز، در آغوش خدا نفس می‌کشم.

به نام خداوند هستی بخش مهربان 

همراهی طبیعت با انسان و بدست آوردن حال خوب از آن همیشه زبانزد است 

با دقت در آفریده های طبیعی اطراف و توجه به چگونگی مدیریت این همه خلقت و تفکر بر آن متوجه نظم عالی در آن می شویم که اگر بتوانیم این نظم و مدیریت را در پیرامون و زندگی خودمان در یابیم نگرش ما به خدا تغییر می کند و باورهای مان نسبت به خدا درست می شود و این تغییر دیدگاه در تمام امور زندگیمان تاثیر می گذارد و ما را به سعادت می رساند توجه و دقت در مدیریت خدا ما را به آرامش و حس خوب و… میرساند ما جانشین خدا در زمین هستیم و مختار ،اگر به انتخاب خود بندگی خدا کنیم و همه عوامل را از او و قدرت او بدانیم به منبع متصل هستیم و از آرامش و حس خوب و هر آنچه خوبی است بر خوردار می شویم ولی اگر تحت تاثیر نفس به غیر خدا توجه کنیم مثل دور شدن از خورشید تاریکی و سرما  را تجربه می کنیم خداوند منبع خوبیها است و باید دایم او را در تمام مسایل ببینیم تا خوبیها را جذب کنیم

شاد و در مسیر موفقیت پایدار باشید