لطف خداوند شامل حال من است (قدم ۱۶)

**به نام خدای بخشنده و مهربان، خدایی که عشق را آفرید و از روح خود در وجود ما دمید.**

سلام و درود خدمت استاد عطاروشن عزیز و دوستان خوب سایت تناسب فکری 🤍🌸

🌼 نگرش من درباره جلب رضایت خداوند🌼 

اگر بخواهم خیلی صادقانه از نگاه خودم درباره جلب رضایت خداوند حرف بزنم، باید بگویم که این موضوع برای من فقط یک باور خشک یا یک وظیفه‌ی ظاهری نبوده و نیست؛ بلکه همیشه چیزی بوده که از ته دل با آن زندگی کرده‌ام. از بچگی به ما یاد داده بودند که باید درست زندگی کنیم، نباید گناه کنیم، نباید دروغ بگوییم، باید کارهای خوب انجام بدهیم تا خدا از ما راضی باشد. من هم همیشه این حرف‌ها را شنیده‌ام و کم‌وبیش با آن‌ها زندگی کرده‌ام، اما هرچه بیشتر جلو آمدم، بیشتر به این نتیجه رسیدم که رضایت خدا فقط در ظاهرِ کارها نیست، فقط در انجام چند تا دستور و تکرار چند تا عمل نیست، بلکه بیشتر از همه در **حالِ دل** آدم، در **شکرگزاری**، در **تسلیم بودن** و در **اعتماد کردن به خدا** خودش را نشان می‌دهد.

من واقعاً فکر می‌کنم خدا وقتی از ما راضی می‌شود که ما با دل آرام، با قلبِ شاکر و با روحِ پذیرا زندگی کنیم. یعنی هم داشته‌های خودمان را ببینیم و برایشان شکر کنیم، هم نداشتن بعضی چیزها را نشانه‌ی بی‌مهری ندانیم. خیلی وقت‌ها ما فقط وقتی راضی هستیم که همه چیز طبق میل خودمان پیش برود، اما من کم‌کم یاد گرفته‌ام که شاید رضایت واقعی، دقیقاً جایی شروع می‌شود که آدم بگوید: «خدایا، من به تو اعتماد دارم. تو بهتر از من می‌دانی چه چیزی برای من خوب است.»

برای همین، من همیشه سعی کرده‌ام در حد توانم راه‌هایی را برای جلب رضایت خدا در زندگی‌ام داشته باشم. مثلاً روزه گرفته‌ام، نماز خوانده‌ام، سعی کرده‌ام قرآن بخوانم و اگر بتوانم ختم قرآن انجام بدهم. این‌ها برای من فقط یک سری کار عبادی نبوده‌اند؛ بیشتر شبیه راه‌هایی بوده‌اند برای اینکه به خدا نزدیک‌تر شوم، با او حرف بزنم، و یادم نرود که زندگی فقط در همین چیزهای ظاهری خلاصه نمی‌شود. با این حال، هرچه بیشتر تجربه کرده‌ام، بیشتر فهمیده‌ام که رضایت خدا فقط با انجام دادنِ چند کار دینی به‌دست نمی‌آید؛ بلکه باید با تمام وجود **شکرگزار** بود، با تمام وجود **تسلیم** بود و با دل و جان پذیرفت که خداوند از روی حکمت عمل می‌کند.

وقتی به زندگی خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم که خیلی از جاها اگر بخواهم دقیق‌تر نگاه کنم، لطف خدا را دیده‌ام. نه فقط در لحظه‌های بزرگ و واضح، بلکه در همان چیزهای ساده‌ای که شاید آدم عادی اصلاً متوجه‌شان نشود. من به این باور رسیده‌ام که خدا همیشه همراه ما بوده، حتی آن لحظه‌هایی که ما ناشکری کردیم، حتی آن وقت‌هایی که از او گلایه داشتیم، حتی همان وقت‌هایی که فکر می‌کردیم چرا این‌طور شد و چرا آن‌طور نشد. با این حال، خدا هیچ‌وقت ما را رها نکرده است. همیشه و در همه حال، ما را در معرض لطف و کرم خودش قرار داده؛ فقط گاهی ما آن را ندیده‌ایم یا قدرش را ندانسته‌ایم.

برای من خدا موجودی دور و دست‌نیافتنی نیست که فقط در لحظه‌های خاص سراغش برویم. من خدا را مهربان‌ترین پناه زندگی‌ام می‌دانم. خدایی که در سختی‌ها، در تردیدها، در خستگی‌ها و حتی در بی‌حوصلگی‌های ما هم هست. بعضی وقت‌ها آدم فکر می‌کند اگر خودش چیزی را نبیند یا نفهمد، پس وجود ندارد؛ اما من بارها به این نتیجه رسیده‌ام که لطف خدا خیلی وقت‌ها قبل از اینکه ما بفهمیم، در زندگی‌مان جاری بوده است. خدا آن‌قدر مهربان است که به بندگانش توجه می‌کند، حتی به کوچک‌ترین و ضعیف‌ترینشان. من مطمئنم که اگر یک لحظه خدا نگاه لطفش را از ما بردارد، زندگی ما چیزی برای ادامه دادن نخواهد داشت. همین که هستیم، همین که نفس می‌کشیم، همین که فرصت داریم رشد کنیم و ادامه بدهیم، خودش نشانه‌ی لطف اوست.

راستش را بخواهید، یکی از چیزهایی که همیشه برای من روشن بوده، این است که اگر خدا بدون تغییر است، پس این ما هستیم که باید تغییر کنیم. یعنی نمی‌شود از خدایی که کامل و ثابت و مهربان است انتظار داشت که خودش را با خواسته‌های ناپایدار ما عوض کند. من هرچه بیشتر به این موضوع فکر کرده‌ام، بیشتر به این نتیجه رسیده‌ام که اگر قرار است زندگی‌مان بهتر شود، اگر قرار است به آرامش برسیم، اگر قرار است حال دل‌مان عوض شود، باید خودمان را تغییر بدهیم. باید نگاه‌مان را عوض کنیم، باید نوع برخوردمان با نعمت‌ها را عوض کنیم، باید یاد بگیریم به جای غر زدن، شکر کنیم و به جای شکایت، اعتماد داشته باشیم.

از نظر من، تغییر واقعی از درون خود ما شروع می‌شود. نه از خدا، نه از دنیا، نه از دیگران. ما باید روی احساس زندگی‌مان تمرکز کنیم؛ روی نعمت‌هایی که داریم، روی فرصت‌هایی که به ما داده شده، روی چیزهایی که شاید خیلی وقت‌ها از فرط عادت، اصلاً نمی‌بینیم‌شان. من واقعاً باور دارم که اگر آدم بتواند لحظه‌ای بایستد و به داشته‌هایش فکر کند، خیلی از ناراحتی‌ها و سختی‌های درونی‌اش کمتر می‌شود. چون می‌فهمد که هنوز هم لطف خدا در زندگی‌اش هست، هنوز هم چیزهای زیادی برای شکر کردن وجود دارد.

برای همین من تلاش کرده‌ام که هم شکرگزار باشم و هم بندگی خدای خوبم را فراموش نکنم. به نظرم این دو تا از هم جدا نیستند. بندگیِ واقعی بدون شکرگزاری ناقص است، و شکرگزاریِ واقعی هم بدون بندگی، یک چیز سطحی می‌شود. من سعی کرده‌ام در زندگی‌ام این را تمرین کنم که هم برای نعمت‌هایم خدا را شکر کنم، هم اگر چیزی را ندارم، نگویم حتماً خدا مرا فراموش کرده است. شاید آن چیز برای من در آن لحظه صلاح نبوده، شاید خیر من در آن نبوده، شاید خدا چیزی بهتر برایم در نظر داشته است. این نوع نگاه، واقعاً به من آرامش داده.

اگر بخواهم درباره‌ی لطف خدا مثال بزنم، باید بگویم که زندگی من پر از نمونه‌هایی بوده که نشان می‌دهد خدا دقیقاً در جاهایی دستم را گرفته که اصلاً فکرش را نمی‌کردم. مثلاً من مطمئنم که قبولی‌ام در دانشگاه خواست خدا بوده. با تمام شرایطی که بوده، با همه‌ی نگرانی‌ها و تلاش‌ها، من این را یک اتفاق ساده نمی‌بینم. برای من این هم لطف خدا بوده که یک مسیر تازه جلوی پایم باز شده است. یا مثلاً خریدن این خانه، برای من فقط یک اتفاق مادی نبوده؛ من حس می‌کنم خدا خواسته که این اتفاق بیفتد و درِ آرامش تازه‌ای به روی ما باز شود.

حتی فراتر از این‌ها، من خودِ زنده ماندنم را هم لطف بزرگ خدا می‌دانم. چون هیچ‌کس فکرش را نمی‌کرد که من در زمان نوزادی زنده بمانم. همین که من امروز هستم، نفس می‌کشم، حرف می‌زنم، راه می‌روم، تجربه می‌کنم و ادامه می‌دهم، برای من بزرگ‌ترین نشانه‌ی رحمت خداست. من اصلاً این را اتفاقی نمی‌دانم. هر لحظه‌ای که از کنارِ خطر رد شده‌ام، هر بار که توانسته‌ام دوام بیاورم، هر باری که انرژی ادامه دادن پیدا کرده‌ام، همه‌اش را لطف خدا می‌دانم. حتی همین که توانسته‌ام با این تمرین‌ها و این مسیرها جلو بروم، برای من یعنی خدا هنوز همراه من است و من را رها نکرده.

در واقع، وقتی بیشتر به زندگی‌ام نگاه می‌کنم، می‌بینم که لطف خدا فقط در چیزهای خیلی بزرگ نیست. لطف خدا در این است که من هنوز فرصت دارم بهتر بشوم. لطف خدا در این است که هنوز امید دارم. لطف خدا در این است که هنوز می‌توانم یاد بگیرم، هنوز می‌توانم اشتباهاتم را بفهمم و هنوز می‌توانم مسیرم را اصلاح کنم. این‌ها چیزهای کوچکی نیستند. خیلی وقت‌ها ما دنبال نشانه‌های بزرگ می‌گردیم، اما اصلِ لطف خدا در همین ادامه دادنِ زندگی، در همین نفسِ تازه، در همین روزهای ساده‌ای است که به ما فرصت دوباره می‌دهد.

در مورد اینکه خودم را در حال حاضر چقدر مستحق دریافت لطف خدا می‌دانم، باید خیلی صادقانه بگویم که من اصلاً خودم را صاحب‌حق نمی‌دانم؛ بیشتر این را می‌بینم که خدا از سر مهربانی و لطف خودش به من کمک می‌کند. من چون بنده‌ی خدا هستم، او دستم را می‌گیرد. نه اینکه من چیزی باشم که بخواهم برایش ادعا کنم، بلکه چون او رحیم است و کریم است، شامل حال من هم می‌شود. از نظر من، همین که انسان درِ دلش را به روی خدا باز نگه دارد، خودش یک راه برای دریافت لطف اوست. خدا لازم نیست از ما دلیل بیاورد که چرا کمک‌مان می‌کند؛ او مهربان است، و مهربانی‌اش محدود به شایستگی‌های ما نیست.

من به این نتیجه رسیده ام که رضایت خداوند، لطف خداوند و بدون تغییر بودن خدا، همگی یک پیام مشترک دارند: **ما باید یاد بگیریم درست‌تر نگاه کنیم، درست‌تر زندگی کنیم، و بیشتر از قبل به او تکیه کنیم.** خدا که قرار نیست با ما نوسان کند. این ماییم که باید در مسیر رشد، در مسیر شکر، در مسیر ایمان و در مسیر آرامش، خودمان را بالا بکشیم. وقتی این را می‌فهمم، احساس می‌کنم زندگی معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند. دیگر هر اتفاقی برایم فقط یک اتفاق نیست، بلکه فرصتی است برای فهمیدن، برای صبر کردن، برای شکر کردن و برای نزدیک‌تر شدن به خدا.

در نهایت، چیزی که همیشه در دل من پررنگ بوده این است که خدا را باید با عشق شناخت، نه فقط با ترس. من دوست دارم با خدا زندگی کنم، زیر سایه‌ی او باشم، به داده‌هایش شکر بگویم و نداده‌هایش را هم به خیر و صلاح خودم بدانم. این نگاه برای من نه‌تنها آرامش آورده، بلکه باعث شده در برابر سختی‌ها کمتر بشکنم. چون وقتی بدانی خدا از تو جدا نیست، وقتی باور داشته باشی او همراه توست، حتی سختی‌ها هم قابل تحمل‌تر می‌شوند.

من واقعاً امیدوارم که بتوانم این مسیر شکرگزاری، بندگی، اعتماد و تسلیم را ادامه بدهم. چون برای من این‌ها فقط حرف نیستند؛ این‌ها شیوه‌ی زیستن‌اند. و اگر قرار باشد چیزی در من بیشتر از همه رشد کند، دوست دارم همان رابطه‌ی صمیمی و عاشقانه‌ام با خدا باشد. رابطه‌ای که بر پایه‌ی عشق، اعتماد، شکر و پذیرش بنا شده است. 🤍🌷