زندگی با طعم خدا (جلسه شانزدهم)

جلسه ۱۶

نمی‌دونم چرا گاهی فراموش می‌کنم که خدا همیشه کنارمه. انگار ذهنم انقدر درگیر جزئیات زندگی می‌شه، درگیر فکر و خیال و آینده، که حضورش رو حس نمی‌کنم. اما وقتی دوباره یادم می‌افته که نیرویی هست که همه چیز رو می‌دونه، که مراقبمه، که فقط کافیه بهش اعتماد کنم… یه حس عجیبی میاد، مثل نفس کشیدن بعد از یه بغض طولانی. همون لحظه‌ست که می‌فهمم آرامش واقعی یعنی چی.توکل برای من یه واژه‌ی ساده نیست. یه حسه. یه نقطه‌ی تسلیم عاشقانه‌ست. اینکه بدونم لازم نیست همه‌ی مسیر رو خودم تنهایی بدوم، لازم نیست از ترس سقوط، از زندگی عقب بکشم. چون اون هست. همیشه هست.

گاهی فکر می‌کنم تمام اضطراب‌های من از همین‌جا میاد، از اینکه می‌خوام همه‌چیز رو کنترل کنم. آینده رو، آدم‌ها رو، حتی نتیجه‌ی دعا‌هام رو. اما هر بار که یادم می‌افته قرار نیست من کنترل‌کننده‌ی جهان باشم، یه سبکی خاص وارد دلم می‌شه. انگار باری از رو شونه‌هام برداشته می‌شه.خدایا… چقدر سخت یاد می‌گیرم که بهت بسپرم، و چقدر شیرینه وقتی واقعا می‌سپرم.اون لحظه که می‌گم: «باشه، هر چی تو بخوای»، یه نوری از درونم بالا میاد، نوری که انگار با خودش آرامش میاره. اون لحظه، من رها می‌شم از جنگیدن بی‌دلیل، از توقع، از ترس، از فشار.

زندگی همیشه همون‌طوری که من می‌خوام پیش نمی‌ره. و شاید چون نمی‌ره، قشنگه. چون می‌فهمم من همه‌چیز رو نمی‌دونم. شاید پشتِ نرفتنِ بعضی چیزها، رفتنِ مسیرهای بهتری پنهونه. شاید خدا داره با ندادن، در واقع داره محافظت می‌کنه.من بارها فکر کردم که «چرا نشد؟»، «چرا اینطوری شد؟»، اما حالا آروم‌آروم دارم یاد می‌گیرم بگم: «حتماً حکمتی هست».همین جمله، ساده‌ترین داروی ذهنم شده.وقتی درونم می‌لرزه از ناامیدی یا نگرانی، فقط تکرارش می‌کنم. «حتماً حکمتی هست».و جالبه… همون لحظه، انگار دلم آروم‌تر می‌زنه.

پذیرش… چه واژه‌ی بزرگیه.من همیشه درگیر جنگیدن با اتفاق‌ها بودم، با آدم‌ها، با شرایط.اما هر چی بیشتر جنگیدم، کمتر آرامش گرفتم.تا وقتی فهمیدم پذیرش یعنی صلح. یعنی اینکه من با خودم، با گذشته‌ام، با هر چیزی که هست، آشتی کنم.پذیرش یعنی به‌جای اینکه بگم «چرا اینجوری شد»، بگم «الان اینجوریه، من چی می‌تونم ازش یاد بگیرم؟».و همون لحظه‌ای که این طرز نگاه درونم جا گرفت، حس کردم دارم سبک می‌شم، مثل پر.پذیرش یعنی بپذیرم من هنوز در مسیرم، هنوز کامل نیستم، ولی در آغوش خدا هستم.

خدایا، تو هر روز با منی، ولی من گاهی فقط وقتی دلم می‌گیره یاد تو می‌افتم.اما وقتی باهات حرف می‌زنم، انگار صدای دلم رو خودت می‌شنوی.اون لحظه‌ها که سکوت می‌کنم و فقط حضور تو رو حس می‌کنم، یه جور اطمینان درونم می‌جوشه.یه اطمینان لطیف که می‌گه: «هیچ چیز از کنترل خدا بیرون نیست.»و اون لحظه، همه‌ی ترس‌هام کوچیک می‌شن، مثل سایه‌هایی که با طلوع خورشید محو می‌شن.

مدتیه دارم تمرین می‌کنم «در لحظه بودن» رو.اینکه وقتی دارم چای می‌خورم، فقط چای بخورم.وقتی دارم راه می‌رم، فقط راه برم.نه اینکه در ذهنم هزار سناریوی آینده رو مرور کنم.وقتی یادم می‌افته که زندگی فقط همین لحظه‌ست، نه دیروز، نه فردا، یه حس حضور واقعی میاد توی وجودم.انگار خودِ خدا در این لحظه نفس می‌کشه.و من هم باهاش نفس می‌کشم.و این می‌شه معنا‌ی زندگی.

گاهی از آینده می‌ترسم. از اینکه چی می‌شه، چقدر طول می‌کشه تا برسم، یا اصلاً می‌رسم یا نه.اما جلسه امروز یه چیز رو یادم آورد:آینده از قبل نوشته نشده.خدا با من می‌نویسه‌اش، لحظه‌به‌لحظه، با توجه به انتخاب‌ها و ایمان من.وقتی بهش اعتماد می‌کنم، آینده‌ی من روشن‌تر می‌شه.و وقتی شک می‌کنم، خودم جلوی نور رو می‌گیرم.پس بهتره نور باشم.بهتره اعتماد کنم.

و شکرگزاری…شکرگزاری انگار پلیه بین من و خدا.وقتی بابت چیزهای کوچیک شکر می‌کنم، دلم باز می‌شه.وقتی می‌گم «خدایا ممنون برای نفس کشیدن، برای صدای پرنده‌ها، برای لبخند مادرم»، انگار دارم بهش می‌گم: «من حضور تو رو در همه‌چیز حس می‌کنم.»و اون هم با مهربونی بیشتری حضورش رو نشون می‌ده.هر چی بیشتر شکر می‌کنم، انگار آرامش بیشتری میاد.نه از بیرون، از درون.از یه جایی خیلی عمیق.

ذهن من هنوز گاهی سراغ ترس‌ها می‌ره، هنوز عادت داره همه‌چیز رو پیش‌بینی کنه، اما هر بار که اون ترس‌ها بالا میان، با خودم حرف می‌زنم.می‌گم: «آروم باش، خدا هست. لازم نیست همه‌چیز رو بدونی.»و همین جمله کافی می‌شه که از طوفان ذهنم بیرون بیام.این گفت‌وگو با خودم، شده مرهم روزهای سخت.دیگه منتظر نیستم دنیا آروم بشه تا من آرامش پیدا کنم.من یاد گرفتم که آرامش از درون می‌جوشه، وقتی رابطه‌ام با خدا زنده‌ست.

گاهی فکر می‌کنم زندگی یعنی همین یاد گرفتن‌ها.هر روز یه لایه از وابستگی‌هام کم می‌شه، یه قدم به درک حضور خدا نزدیک‌تر می‌شم.دیگه دنبال اتفاق‌های بزرگ نیستم تا حس خوب بیاد.حالا یاد گرفتم حس خوب رو خودم بسازم، با اعتماد، با سپردن، با لبخند.

این روزها وقتی چیزی مطابق میلم پیش نمی‌ره، به جای غر زدن، یه نفس عمیق می‌کشم و می‌گم: «شاید یه چیز بهتری در راهه.»و واقعاً هست.همیشه بوده.فقط باید صبر کنم تا زمانش برسه.تا خودِ خدا بهم نشون بده چرا اون مسیر درست نبوده.

درک توکل برای من یعنی زندگی کردن بدون ترس از نتیجه.یعنی من انجامش می‌دم چون درسته، نه چون مطمئنم موفق می‌شم.یعنی عشق ورزیدن بدون حساب و کتاب.یعنی حرکت کردن با ایمان، نه با ضمانت.و این، زیباترین نوع آزادیه.آزادی از ترس، از اضطراب، از بایدها.

خدایا، من تو رو حس می‌کنم.تو لحظه‌هایی که تنها می‌شم، وقتی کسی نیست گوش بده، وقتی خسته‌ام، یا وقتی دلم تنگه.حضور تو همیشه مثل یه آغوش نامرئیه که همه‌چیز رو نرم می‌کنه.من یاد گرفتم هر بار که احساس سنگینی می‌کنم، فقط بهت فکر کنم، فقط بگم: «من می‌دونم که هستی».و همون کافیه.همون می‌تونه نجاتم بده از هجوم فکرها و ترس‌ها.

من دارم کم‌کم یاد می‌گیرم سبک زندگی با طعم خدا یعنی چی.یعنی هر روز، با حضور، با شکر، با آرامش، با رها کردنِ کنترل، با ایمان به مهربونی خدا زندگی کنم.یعنی یادم نره که خدا در جزئیات زندگیه، در نفس کشیدن، در خنده، در اشک، در هر لحظه.یعنی بدونم حتی وقتی چیزی از دست می‌ره، خودش چیزی بهتر رو آماده کرده.و یعنی در تمام مسیر، با دلم راه برم، نه با ترس‌هام.

خدایا، سپردن به تو زیباترین نوع آرامشه.من دیگه نمی‌خوام با دنیا بجنگم، فقط می‌خوام در آغوش تو زندگی کنم.در آرامش، در ایمان، در عشق.همین که بدونم تو با منی، یعنی همه‌چیز سر جاشه.

و گاهی، وسط همین آرامش‌های عمیق، یه صدای درونی می‌گه: «می‌بینی؟ همه چیز داشت درست پیش می‌رفت، فقط باید صبر می‌کردی، فقط باید اعتماد می‌کردی.»اون لحظه، یه اشک گرم از گوشه چشمم میاد پایین، نه از ناراحتی، از درک. از فهمیدن اینکه هیچ‌وقت تنها نبودم، فقط خودم یادم رفته بود نگاه کنم سمت خدا.مثل وقتی که آفتاب پشت ابر پنهونه؛ آفتاب نرفته، فقط من نمی‌بینمش.حالا یاد گرفتم حتی وقتی ابرها هستن، به بودن آفتاب ایمان داشته باشم.یاد گرفتم که خدا همیشه هست، حتی وقتی من حسش نمی‌کنم.و همین ایمانِ بی‌حس، قوی‌تر از هر معجزه‌ایه.

دیگه به‌دنبال این نیستم که خدا رو در اتفاق‌های خارق‌العاده ببینم.الان می‌دونم خدا در اتفاق‌های ساده‌ست؛در چای صبح، در بوی خاک بارون‌خورده، در سکوت شب، در نگاه آرام یه رهگذر.اون همیشه خودش رو نشون می‌ده، فقط باید چشم دلم باز باشه.وقتی دلم بازه، جهان برام پر از نشونه‌ست.هر لبخندی می‌گه «من با توام»، هر نسیمی می‌گه «نترس»، هر تأخیری می‌گه «وقتِ درسته داره می‌رسه».

من یاد گرفتم که توکل، فقط یه کلمه نیست. یه تمرینه. یه نوع بودن.هر روز باید تمرینش کنم، مثل نفس کشیدن.صبح که بیدار می‌شم، قبل از اینکه ذهنم پر از فکرهای تکراری بشه، با خودم می‌گم:«خدایا امروز هم با من باش، حتی وقتی فراموشت می‌کنم.»و شب، وقتی سرم رو می‌ذارم روی بالش، می‌گم:«ممنون که بودی، حتی وقتی فکر می‌کردم نیستی.»و این دو جمله، مثل دو لنگر هستن که منو بین صبح و شب نگه می‌دارن، وسط طوفان زندگی.

یه زمانی فکر می‌کردم آرامش یعنی اینکه هیچ اتفاق بدی نیفته.اما حالا می‌فهمم آرامش یعنی من درونم آروم باشم، حتی وقتی بیرون طوفانه.یعنی بدونم هر چی بشه، آخرش خیر منه، چون از سمت خدای مهربون میاد.وقتی به این نقطه می‌رسم، انگار دیگه نمی‌خوام بجنگم، فقط می‌خوام زندگی کنم، با عشق، با ایمان، با اطمینان.

گاهی آدمایی میان و می‌رن، موقعیت‌ها تغییر می‌کنن، برنامه‌ها بهم می‌خورن، ولی من دیگه نمی‌ترسم.چون فهمیدم چیزی که قراره بره، بخشی از مسیر رشدمه.و چیزی که قراره بمونه، خودش راهش رو پیدا می‌کنه.من فقط باید باز باشم، رها، و ایمان داشته باشم.

یه وقتایی هم دلم می‌گیره از تأخیرها، از بی‌پاسخی‌ها، از سکوت خدا.اما اون لحظه‌ها، یه صدای نرم از ته دل می‌گه:«من در سکوت هم باهاتم، فقط گوش بده.»و من گوش می‌دم.نه با گوش‌هام، با دلم.و همون‌جا، در عمق سکوت، یه آرامش می‌پیچه توی وجودم، یه اطمینان آروم که می‌گه: «همه چیز در مسیر درسته.»

حالا هر روز بیشتر درک می‌کنم که زندگی با طعم خدا یعنی چی.یعنی هر کاری که می‌کنم، با حضور انجام بدم.با آگاهی از اینکه دارم دیده می‌شم، مراقبت می‌شم، دوست داشته می‌شم.یعنی وقتی می‌خندم، خدا هم لبخند می‌زنه.وقتی اشک می‌ریزم، خدا بغلم می‌کنه.وقتی می‌ترسم، خدا آرامم می‌کنه.و وقتی سپردم، خدا به بهترین شکل ممکن هدایت می‌کنه.

گاهی از خودم می‌پرسم: «اگه واقعاً باور دارم که خدا مراقبمه، چرا هنوز می‌ترسم؟»و جواب همیشه یه چیزه: چون هنوز آدمم.چون هنوز دارم تمرین می‌کنم.چون ایمان مثل نفس کشیدن نیست که خودکار انجام بشه، باید هر روز تمرینش کرد، در هر لحظه، در هر نفس.و من با هر تمرین، یه قدم نزدیک‌تر می‌شم.یه ذره سبک‌تر، یه ذره مطمئن‌تر.

خدایا، من دیگه از فردا نمی‌ترسم.چون تو در فردای منی.من از گذشته هم نمی‌ترسم، چون تو در گذشته‌ی من هم بودی.و از امروز نمی‌ترسم، چون همین حالا در کنارمی.این یعنی آرامش واقعی.یعنی بودن در لحظه، با تو، برای تو.

گاهی با خودم فکر می‌کنم اگر همه‌ی آدم‌ها فقط برای چند لحظه این حضور رو حس کنن، دنیا چقدر مهربون‌تر می‌شه.چقدر دعواها تموم می‌شن، چقدر دل‌ها نرم‌تر می‌شن، چقدر عشق جاری‌تر می‌شه.چون وقتی بدونی خدا در توست، دیگه دلیلی برای سخت‌گیری به دیگران نمی‌مونه.همه می‌شن بخشی از همون عشق بزرگ.

الان دیگه برام مهم نیست که زندگی دقیقاً چطور پیش می‌ره.مهم اینه که در هر شرایطی، حضور خدا رو حس کنم.حتی اگه مسیر پر از پیچ و خم باشه، من با ایمان می‌رم جلو.چون هر بار که به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم هر سختی، یه هدیه بوده، هر تأخیر، یه نجات، هر اشک، یه پاکی.و حالا، از دل همه‌ی اون تجربه‌ها، یه ایمان آرام درونم شکل گرفته:که هیچ چیز بی‌دلیل نیست، هیچ چیز اشتباه نیست، هیچ لحظه‌ای بدون خدا نیست.

خدایا، من می‌خوام با طعم تو زندگی کنم.با طعم آرامش، با طعم عشق، با طعم یقین.می‌خوام یادم نره که تو همیشه در جزئیات ساده‌ی زندگی منی.در خنده‌ی کودک، در صدای بارون، در لبخند خودم.می‌خوام هر لحظه رو با حضورت مزه کنم، چون هیچ طعمی از تو شیرین‌تر نیست.

سلام به استاد عزیز ودوستان خوبم بعد ازگوش دادن این فایل درشوک بودم واقعا ما هرچیزی دراین دنیا درحال پیشرفت می بینیم مثلا تکنولوژی خلق آن را به شخصی که اختراع میکنه میدیم منظورم اعتبار اون کار  وقتیکه فکر میکنم می بینم ما در دنیای زندگی میکنم که سرشار ازگاهی است وما همون رفتار گذشتگانمان را می کنيم اصلا توجه به هیچی نمی کنيم وهمیشه درحال گله وشکایت هستیم .

شما وقتی ازسیستم طبیعت صبحت می کردید یادم افتاد یه روزی با دخترم صحبت میکردیم راجع به پرندگان که در خانه اش نگهداری می‌کرد ومی گفت باید فلان مواد غذایی، یا فلان ویتامین را باید بخورند خلاصه خیلی چیزهای دیگه ….همون موقع به دخترم گفتم این پرندگان درطبیعت همه چیز را در اختیار دارن بدون ما کاری برای اونها انجام بدیم خداوند همه چیز های لازم را درطبیعت قرارداده ولی وقتیکه ما حيوانات یا گیاهان راازاون سیستم خارج می کنيم باید کلی خودمان رابه درسر بندازیم تا اون گیاه یا حیوان را نگه داریم در حالی که اونها تو طبیعت به راحترین شکل ممکن زندگی می کردند بدون هیچ دخالت انسان،گیاهان که بعضی اوقات هرچی تلاش می کنیم از بین میره.

با آگاهی‌های این فایل تصمیم گرفتم بیشتر به طبيعت وزندگی روزمره توجه کنم وهرگونه پیشرفت وحل مسائل را درذهن خودم به خداوند بدم.

من درکل با مسائل مالی مشکل دارم دیروز با گوش دادن فایل شماره ۱۵ با طعم خدا با خودم فکر کردم بیام این ماه مدیریت مالی زندگیما به خدا بسپارم ،با این فکر چقدر احساس آرامش کردم خدایاشکرت برای آگاهی‌های زندگی با طعم خدا،ازشما استاد عزیزم بابت آگاهی‌های این دوره که چقدر ساده صحبت می کنند وقابل فهم برام است سپاسگزارم انشاالله هر طعمی از خداوند را می‌خواهید بچشید.