مهم ترین دلایل چاقی چیست؟ (قسمت دوم)

سلام

این ها دلایلی هستن که من جلسه پیش نوشته بودم و الان هر کدوم رو دوباره مینویسم و بعد مثال نقضش رو میارم تا برای خودم عادی کنم که من؛ تنها و تنها دلیل چاقی خودم هستم. 

دلایل من برای چاق بودنم:

احساس تنهایی و نقل مکان

پرخوری عصبی

خوردن نهار پرچرب و اینکه مجبور بودم تا تهشو بخورم

خوردن شیرینی و قند زیاد 

تنفر داشتن از خودم و بدنم

تشویق به خوردن از طرف خانواده و اطرافیانم

احساس نیاز به اینکه کسی منو نبینه و من وجود نداشته باشم

….. …. …… . . . . . . . 

احساس تنهایی و نقل مکان: من یه دختر دایی دارم که همیشه لاغر بوده در زندگیش و داییم که باباش میشه، شغلی داشت که همیشه در حال سفر بودن خودش و خانوادش ، مثلا چند سال خوی زندگی کردن ، چند سال همدان ، چند سال بندر عباس و… و من مدرسم رو عوض کردم و احساس تنهایی میکردم و نمیتونستم دوست پیدا کنم اما دختر داییم هر بار شهر محل زندگیشو عوض میکرد و شاید اگر دوستی هم پیدا میکرد دیگه نمیتونست به راحتی باهاش ارتباط برقرار کنه چون حتی دیگه توی یک شهر با هم زندگی نمیکردن و مطمعنا اون بیشتر از من این احساس دور افتادگی و تنهایی رو تجربه کرده اما همیشه متناسب بوده پس این دلیل منطقی برای چاق بودن من نیست و اگه بود الان دختر داییم هم با وجود شرایط سخت تر باید چاقتر از من می بود.

پرخوری عصبی : من هر وقت حالم بده و از خودم خوشم نمیاد و نمیخوام به چیزای مهم فکر کنم ، میرم سراغ خوردن . 

فکر میکنم برای همین اسمش رو گذاشتن پرخوری عصبی ، چون به اعصاب آدم ربط داره و وقتی عصبی هستیم میریم سراغش ، اما جالبه که من همین چند روز پیش یه کسی رو دیدم که با وجود اینکه میگفت من چند وقته که پرخوری عصبی گرفته بودم ، ولی لاغر و کاملا متناسب بود بدنش و رفته بود یه کتاب راجع به سالم خواری و.. خونده بود و شکر رو حذف کرده بود و صورتش یکم لاغر تر شده بود و میگفت من پرخوری عصبی داشتم و صورتم پف کرده بود اما این در صورتیه که حتی اون زمان هم که تغذیه اش از نظر خودش نا سالم بوده بازم جسم متناسبی داشته و میشه گفت بعضی از آدمای متناسب هم پرخوری عصبی دارن اما همچنان متناسبن یه دوست دیگه هم داشتم که اون خیلی میخورد ، به شدت پرخور بود و پرخوری عصبی هم داشت اما اونم کاملا متناسب بود و بدنش هم خیلی زیبا بود ؛ پس پرخوری عصبی نمیتونه دلیل چاقی من بوده باشه چون خیلی ها پرخوری میکنن و زمان عصبانیت شون هم بیشتر میخورن ، اما متناسبن . اصلا من که همیشه عصبی نیستم و خیلی وقتا هم کم غذا میخورم اما بازم چاقم پس نتیجه میگیرم که چاقی من ربطی به خوردنم نداره . 

همین دیروز رفته بودم کافه با دوستام و دوتاشون باهم تصمیم گرفتن که سالاد سزار با مرغ سوخاری بگیرن و پولشو با هم تقسیم کنن ؛ یکیشون متناسب بود و اون یکی چاق بود و اضافه وزن داشت و همونی که چاقتر بود با اینکه سالاد سفارش داده بودن و توی ذهن چاق ها سالاد یه غذای آزاده و راحت تر میتونن بخورنش اما اون دوستم چند تا تیکه از مرغ سوخاری خورد که اولش میخواست گریل شده سفارش بده ، اما اون یکی دوست متناسبم گفت که نه سوخاری خوشمزه تره ، خلاصه ازون مرغا یکم خورد با چند تا تیکه کاهو و بعد چنگالشو گذاشت کنار و دیگه نخورد و بقیه ی سالاد با مرغ سوخاری های باقی مونده رو اون دوست متناسبم تا ته و با اشتها خورد ، بعد من داشتم با خودم فکر میکردم که آدمای چاق خیلی وقتا کمتر و حساب شده تر از آدمای متناسب غذا میخورن اما اونان که همیشه متناسبن پس قطعا چاقی ربطی به مقدار غذایی که میخوریم هم نداره.

خوردن نهار پرچرب و اینکه مجبور بودم تا تهشو بخورم:  یه دوست دیگه هم داشتم که با هم سر یه میز ناهار میخوردیم و اونم همیشه تا ته غذاشو میخورد و تشویق میشد و منم دقیقا همینطور بودم اما اون متناسب موند و من چاق شدم . نمیدونم چرا فکر میکردم اون ناهارا منو چاق کرده ولی اعتقاد خیلی قوی داشتم که حتما به خاطر ناهاری شدنم توی مدرسه ست که من چاق شدم و اطرافیانم هم همیشه وقتی یکی میپرسید چیشد صبا چاق شد؟ میگفتن از وقتی رفته مدرسه ی جدید ، غذا خوردنش درست شده و ذوق میکردن اما الان میدونم که اون مدرسه و اون غذاها باعث چاقی من نبودن چون خیلی ها با شرایط مثل من اونجا بودن و متناسب موندن ولی من فقط دو سال توی اون مدرسه بودم، همون دوستم که میگم با هم سر یه میز می نشستیم از کلاس اول تا ششمش همونجا درس میخوند و هر روز از ناهار های اونجا میخورد و وقتی کلاس هفتم اتفاقی مدرسه هامون یکی در اومد ، دیدم که متناسبه همچنان و من چاق بودم .

خوردن شیرینی و قند زیاد : یه دختری رو میشناسم که عاشق شیرینی و شکلات و بستنی و کلا هر چیزیه که قند داره و هر روز به مقدار زیادی میخوره طوری که بقیه بهش میگن کمتر قند بخور چون ضرر داره اما جالبیش اینجاست که این دختر سیکس پک داره و بدنش کاملا عضله ای و متناسبه و فقط یکسال هست که ورزش میکنه اما با وجود اینکه انقدر شیرینی میخوره و هیچ چیزی رو توی رژیمش حذف نکرده ولی تونسته همچین بدنی رو برای خودش بسازه و این مورد خیلی مثال نقض دیگه هم داره و در کل شیرینی و شکلات خوردن حتی زیاد هم باعث چاقی نمیشه.

تنفر داشتن از خودم و بدنم: من فهمیدم این مشکلیه که هر کس ممکنه با بدنش داشته باشه حتی کسایی رو دیدم که من خواستم اینه که بدنی شبیه اونا داشته باشم اما خودشون از بدنشون بدشون میاد و نسبت بهش یا یه قسمتایی ازش ، تنفر دارن و اگه این مورد میخواست باعث چاق شدن من بشه پس الان خیلی هایی که میشناسم باید چاق می بودن چون به اندازه من از بدنشون ناراضی هستن و دوسش ندارن اما اونا متناسبن و من چاق پس این نمیتونه دلیلی برای چاق بودن من باشه.

تشویق به خوردن از طرف خانواده و اطرافیانم: همون دختر داییم که بالاتر درباره اش گفتم هم توی همون خانواده ای که من بزرگ شدم ، بزرگ شده بود و داییم همیشه زورش میکرد که غذاشو تا ته بخوره و کلی گوشت توی بشقابش میگذاشت و بهش میگفت تا اینا رو نخوردی حق نداری از سر سفره بلند شی و بعضی وقتا با گریه غذا میخورد و مامانجونم که من فکر میکردم نقش پررنگی توی چاقیم داره هم همیشه تشویقش میکرد به خوردن و همون حرفایی که به من میزد رو به سارا دختر داییم هم میزد اما نتیجه این شد که من چاق شدم ولی سارا با وجود اینکه تشویق و اجبار هاش بیشتر بود متناسب موند و یه مثال دیگش برادر کوچیک خودمه که دقیقا با همون پدر و مادر و روش تربیتی مشابه من بزرگ شد اما متناسبه و متناسب هم می مونه چون ذهنش روی تناسب اندام تنظیم شده .

 نتیجه ای که میشه از این حرفا گرفت اینه که تشویق و… از طرف خانواده نمیتونه دلیل چاقی باشه چون مثال نقضش توی خانواده ما خیلی زیاده.

احساس نیاز به اینکه کسی منو نبینه و من وجود نداشته باشم: این یه دلیل خیلی ذهنیه و من نمیدونم بقیه چقدر این نیاز رو توی زندگیشون داشتن یا حداقل کشفش کردن ولی با توجه به اینکه بازم منو برادر کوچیکم توی یه خانواده بزرگ شدیم دوتامون به یه اندازه جر و بحث و دعوا دیدیم توی خانوادمون پس میشه گفت مشکلات خانوادگی مشابهی داریم و اون احساس نیاز به اینکه وجود نداشته باشیم و اضافی باشیم شاید توی دوتامون باشه ولی الان سپهر متناسبه ولی من سن سپهر که بودم دو سالی میشد که با چاقی دست و پنجمو نرم میکردم و خیلی آدمایی رو میشناسم که وقتی با هم بحثای عمیق میکنیم میفهمم که اونا هم از یه جایی این طرز فکر رو داشتن که اضافه هستن و کسی دوسشون نداره و میخوان ناپدید بشن ولی متناسبن و این شاید ربطی به چاق شدن نداشته باشه ، پس اینم رد میشه و هیچ دلیلی برای چاقی من باقی نمی مونه.

…

من داشتم فکر میکردم و با خودم میگفتم که اگه این دلیل چاقیم نیست و اونم نیست و اون یکی هم نیست پس واقعا دلیل چاقی من چیه؟ مگه میشه بدون دلیل من چاق شده باشم و بعد که با خودم گفتم که خودت دلیل چاقی خودتی بازم نفهمیدم که یعنی چی که من خودم دلیل چاقی خودمم؟ یعنی من خواستم که چاق بشم و چاق شدم؟ خب چرا من باید خواسته باشم که چاق بشم ؟ دقیقا اون زمانی که شروع کردم به تغییر دادن عادتام چی باعث این شد که من عادتای خوردنم تغییر کنه و طرز فکرم تغییر کرد ؟ الان که به لاغری فکر میکنم میبینم ازش لذت میبرم و سود زیادی برام داره که تصمیم گرفتم لاغر شم ؛ شاید اون موقعی هم که لاغر بودم و به چاقی فکر میکردم توی ذهنم برام لذت بخش بوده که چاق بشم و همه بهم توجه کنن دوستم داشته باشن و چاق شدن تنها راه برای این نوع جلب توجه می دیدم و تصمیم گرفتم تپلو بشم . الانم دقیقا میخوام از مسیر چاقی حرکت کنم و برم سمت لاغری و خدارو شکر میکنم که این راه رو جلوم دارم و لذت میبرم از هر آگاهی که از سمت استاد عطار روشن بهم میرسه، پس با عشق و علاقه توی این راه قدم بر میدارم و همینجا تعهد خودمو اعلام میکنم؛

من صبا مختاری ۲۱ ساله تعهد میدهم که از مسیر لاغری با ذهن حرکت کنم و به هدف خودم که تناسب اندام و آرامش هست برسم و از وزن ۶۰ کیلو گرم به وزن ۴۵ کیلو گرم برسم و در این مسیر از هیچ تلاشی سر باز نمیزنم و تا وقتی به هدفم نرسیدم از زیر بار این مسئولیت شونه هامو خالی نمیکنم . به صبای متناسب قول میدم که به زودی باهاش دیدار کنم فعلا دارم خونه ای که قراره توش جا گیر بشه رو تمیز میکنم و دور ریختنی ها رو دور میریزم تا با خیال راحت بیاد و تا آخر عمرم پیشم بمونه .

….

تایید توانایی من در لاغر شدن:

من بار ها برای لاغر شدن وزن کم کردم ، حتی اگه یک کیلوگرم هم تونسته باشم کم کنم یعی جسمم مشتاقه به من توی مسیر متناسب شدن کمک کنه و همه شرایط رو حتی اگه سخت باشه براش ، محیا میکنه تا من وزنمو کم کنم .

من برای ماه رمضان همیشه ۲ الی ۴ کیلو وزنم رو کم میکردم و توی یکماه این مقدار رو کم کردن واقعا نشون دهنده توانایی من در وزن کم کردنه و همچنین نشون میده که چقدر بدنم مشتاق تناسب اندامه.

وقتی آپاندیسم رو عمل کرده بودم در مدت یک هفته ۷-۸ کیلو وزن کم کردم و تا چند ماه هم تونستم اون وزن رو نگه دارم و این گویای این هستن که بدن من با وجود اون سختی ای که کشیده مایل بوده که من متناسب بشم و این وزن رو حفط کنم اما چون به حرف بقیه گوش دادم و همش اضافه بر نیازم غذا خوردم چون از نظر بقیه بدنم ضعیف شده بود و همه چیز رو با هم میدادن که من بخورم دوباره تصمیم گرفتم چاق بشم چون فکر میکردم اینطوری برام بهتره .

با رژیم و ورزش تونستم ۲-۳ کیلو کم کنم .

با لاغری با ذهن نمیدونم چند کیلو اما خیلی لاغر شده بودم و بدون هیچ زحمت و احساس ناراحتی ، وزنم کم میشد و تونستم ۷-۸ ماه هم اون تناسب اندام رو حفط کنم.

اخیرا هم که رژیم گرفته بودم تونستم از وزن ۶۱ به ۵۹ برسم با وجود اون همه سختی که به بدنم دادم ولی اون بازم کمکم کرد و فقط به خاطر راه اشتباهی که داشتم میرفتم بود که نتونستم متناسب بشم و به اندام ایده آلم برسم…

اما الان قراره از راه درست و مستقیم برگردم به جسمی که لایقش هستم و منو راضی و خوشحال میکنه.

….

خدایا ازت سپاس گزارم و ممنونم استاد عزیز