نرخ چاقی در جهان؛ زنگ خطری برای سلامت بشر در قرن ۲۱ (گام ۶۲)

سلام و درود 

چقدر گوش دادن به این فایل حال منو خوب می کرد . اینجا چند  بحث مطرحه نقش مغز در چاقی و لاغری نقش مغز در خوردن و نخوردن نقش مغز در پیوند بین خوردن و چاقی نقش مغز در پیوند بین نخوردن و لاغری

من در طول این روزهایی که با شما همراه بودم فهمیدم  خودم صاحب مغزم هستم و  ژنها بر من حاکم نیستند بلکه من بر ژنتیکم مسلط هستم و خودم ژنتیک خودم رو ایجاد کردم . 

وقتی نقش مغز رو در چاقی یا لاغری بررسی می کنیم خب به یه چیز میرسیم که خب اگه این فرمولها در مغز منه از کجا این فرمولا در مغز من رفته ؟ خب بازم پاسخ اینه ما چاقی رو از بیرون یاد گرفتیم و اولش تشویقمون میکردن که خب این کار خوبه و با این تشویقها به ما نشون میدادند کار درست اینه که چاق بشی و وقتی ما چاق شدیم حالا بهمون میگن چاق شدن غلط بوده و لاغر شدن درسته . 

اما حالا که میخوایم لاغر بشیم با فرمولهای چاقی تکرار شونده روبرو میشیم که وارد مغزمون کردیم و حالا اون اطلاعات با اطلاعات لاغری تازه و نو همخوانی ندارند و چون اطلاعات چاقی بیشتر تکرار شده به راحتی اطلاعات مربوط به لاغری رو کمرنگ می کنه و اگه آموزش  اطلاعات لاغری تکرار نشه دوباره به راحتی اطلاعات چاقی مرور میشه و ما چاق میشیم . 

له نظر من مغز ما فقط یه ظرفه 

 نقشش در لاغری من اینه که اطلاعات رو میتونم تا حدی در اون ذخیره کنم .

مغز فرمانده بدنه و قادره از طریق اعصاب ابن اطلاعات رو به سلولها برسونه و ژنهای سلولها دریافت کننده این اطلاعات هستند . 

ما یه باوری داشتیم میگفتیم چاقی ژنتیکیه که بعد شما اثبات کردید اصلا ژن چاقی وجود نداره میتونیم از یه راه دیگه هم اثبات کنیم که ژن چاقی در اصل وجود نداره اما به خاطر آموزشهای غلطی که ما دیدیم توالی ژنهای صحیح رو در سلولهامون تغییر دادیم و سلولهای جدید حاوی ژنهای تغییر کرده  بر اساس اطلاعات ذخیره شده در مغز اطلاعات چاقی رو در حافظه ی سلولی تغییر دادن و در نتیجه چاقی مرتب از نسلی از سلولها به نسلی  بعدی سلولها انتقال پیدا کرده 

 و برای تغییر توالی این ژنها راهی نیست به جز آموزش محتوای جدید و مهمتر از اون استمرار در یادگیری . در مورد بیماری سرطان یکی از راههای درمان که کشف کردن این هست که اون قسمت از  ژن  رو که سلولهای سالم رو تبدیل به سلولهای  سرطانی می کنه تونستند بردارند و سرطان دیگه به سلولهای جدید انتقال داده نمیشه . در واقع اومدن و ژن درمانی کردن و ریشه سرطان رو از ژن برداشتند . خب ما میدونیم غیر از درمانهای بیرونی خود ما از طریق افکار و رفتارمون کد سرطان  رو به دی ان ای انتقال دادیم  . پس تنها راه اینه از همون راه تکرار و تمرین آگاهیهای سلامتی ژن سرطان رو کم کم و آروم آروم از سلولهای بدن پاکسازی کنیم . 

 ما در طی این دوره  باورهامون رو تغییر دادیم و عامل ژنتیک رو از چاقی حذف کردیم و دقیقا ما هم مثل دکترها تونستیم  چاقی رو که با پذیرش باورش به ژنهامون انتقال داده بودیم از روی ژن برداریم .

ما تونستیم تا اینجای کار با تکرار آموزشهای جدید درصد چاقی کمتری به سلولهای جدید که ساخته میشن انتقال بدیم و به مرور با تکرار این آموزشها نسل به نسل سلولهای لاغرتری خلق خواهیم کرد . فقط و فقط باید آموزشهای جدید رو تکرار و تکرار و تکرار کنیم تا آموزشهای قبلی از کانون توجه خارج بشن . 

بیشترین زمانی که چاقی به ما یاداوری میشه اول دیدن رفتار پرخوری و تعدد در خوردن و بعد دیدن جسم چاق هست . 

پیوند  خوردن و چاقی هم باوری شده که چسبیده به ژنهامون و کدش برامون تکرار میشه . 

پیوند بین جسم چاق و چاقی هم باوری محکم تر از اون هست که دیگه همه ی ما باور کردیم وقتی وزنمون بالا میره یعنی نشان چاقیه . 

این دوباور خیلی کار میخواد . ما تا این پیوندها رو نشکنیم باز هم این ژن به سلولهای بعدی انتقال داده میشه و سلولهای چاق و معتاد به  مواد غذایی و معتاد به باور چاقی در مورد جسم در خودمون تشکیل میدیم . ما خیلی باید روی این پیوندها کار کنیم و پیوندهای جدید ایجاد کنیم .

چیزهایی که در این دوره در مورد پیوند  جسم چاق و چاقی یاد گرفتم اینه  که 

از طریق جسم چاقم اطلاعات چاقی وارد بدنم نکنم . چطور ؟ 

وزن نکنم .

سایز نکنم .

تو آیینه نگاه به چاقیم نکنم .

به شکم چاقم توجه نکنم .

به انسانهای چاق و چاقی جسمی اونها و همینطور چاقی ذهنی و گفتگوهاشون توجه نکنم . 

در مورد رفتارم 

اینکه نگرشم و به پرخوری تغییر بدم . 

باور کنم پرخوری از بیرون به من تحمیل نمیشه 

باور کنم خودم پرخوری رو انتخاب می کنم . 

احساسم و نسبت به پرخوری خوب کنم 

پرخوری دلیل چاقی نیست 

خوردن دلیل چاقی نیست . 

پرخوری فقط یه واکنشه به فرمولهای ذهنی پرخوری . 

قدرت رو ندم دست پرخوری .

پرخوری فقط یه فعله که بدن خودش هر لحظه داره پاکسازیش می کنه .

افکار منفی رو تکرار نکنم . 

و … 

خب فعلا با این تمرینات من احساسم نسبت به پرخوری خیلی بهتر شده . چون میدونم انتخاب خودمه . 

باور کردم اونقدری که میخورم و لذت میبرم پرخوری نیست. 

پرخوری اونه که میخوری و رنج میبره . 

این معنای پرخوریه . 

اینو تازه فهمیدم و ترک کردن این پرخوری راحته . اونقدری بخور که رنج نبری . جدیدا در مورد  باور کالری ها ایده جدید به ذهنم رسیده . باور کالری ها می گه هر ماده غذایی یه مقدار انرژی داره که ما اون رو وارد بدنمون می کنیم . مثلا در طول روز ما میانگین ۳۰۰۰ کالری مصرف می کنیم . خب حدودا برای یک مرد در سن و سال من هم ۲۵۰۰ کالری سوخت و ساز بدنشه خب همه دکترها معتقدند این ۵۰۰ کالری اضافه  منو چاق می کنه . در حالیکه من یه باور دیگه پیدا کردم .

من وقتی  ۳۰۰۰ کالری وارد بدنم می کنم . یعنی ۳۰۰۰ کالری نیرو  به بدنم وارد می کنم . طبق قانون  نیوتون که در درسهای قبل خوندیم  هر عملی را عکس العملیست برابر با آن ولی خلاف جهت آن .  در این مورد یعنی  همین ۳۰۰۰ کالری که  به بدن من نیرو و انرژی وارد می کنه مطابق همین  از بدن من به غذا نیرو وارد میشه . تازه این در صورت ثابت بودن اون شئی هست .یعنی مثلا یک شئی رو روی زمین قرار میدیم ثابت. در حالیکه به محض ورود غذا به بدن بدن ما اون رو تجزیه می کنه .  بدن من اون غذا رو از بین میبره . پس قطعا و قطعا نیرویی که بدن من به غذا وارد می کنه چندین برابر  نیروی اون غذاست که قادره اون رو تجزیه کنه . مثلا میگیم ۱۵۰۰۰ کالری . بدن من در هر بار خوردن کامل که حدودا ۴۸ ساعت طول می کشه  ۱۵۰۰۰ کالری به غذا نیرو وارد می کنه .خب پس  چرا دکترا هیچ وقت از این ۱۵۰۰۰ تا انرژی که بدن ما به غذا وارد می کنه چیزی نمی گن در حالیکه این نیرو هست و واقعیت داره ولی چاق کردن غذاها اصلا وجود نداره و اونا باورش کردن . یه بار در یه فایلی از شما میخوندم که ما انسانها استعداد عجیبی در ناراحت کردن همدیگه داریم به نظرم دکترها در این امر گوی سبقت رو از همه گرفتن و پیشاپیشِ مردم در حرکتن و مدام با باورهای مزخرف خودشون صرفا به اسم و رسم دکتر مارو ناراحت کردن . 

اونها حقیقت به این واضحی رو ندیدن که غذا خوردن در هر وعده قادره کلی از انرژی بدن رو مصرف کنه   و نشاندهنده ی این مصرف انرژی هم هضم و جذب و دفع مواد غذایی و از طرفی مصرف انرژی  در سلولهای داخلی و هدایت چربیها به سمت سلولهای چربی و تجزیه چربیهاست .

چرا دکترها هیچ وقت نگفتن کار اصلیِ سلولهای چربی تجزیه چربی هست نه ذخیره چربی .

خب من در این تمرین کاملا با استفاده از قوانین فیزیک به خودم ثابت کردم هر چقدر کالری وارد بدنمون کنیم در حقیقت داریم از بدنمون کار می کشیم و انرژیشو میسوزونیمش . برای همین بعد از خوردن معمولا خسته میشیم . اگه غذا بهمون انرژی بده قاعدتا نباید خسته بشیم پس از غذا از ما انرژی میگیره هرچقدرم بیشتر بخوریم انرژی که از ما میگیره خیلی بیشتره .

بدن لحظه ای دست از تجزیه بر نمیداره . 

به محض ورود غذا با دندان اون رو خورد می کنه به معده میفرسته با اسید اون رو حل می کنه . به روده ها میره بازم توسط سلولهای روده اون رو خورد و له می کنه . بعد که جذبشون میکنه بازم دست بردار نیست انقدر روشون عملیات انجام میده تا به ریزترین عناصر تبدیلشون کنه و بعد همه رو از بدن دفع می کنه  و انرژی حاصل از این همه فرایند کار به مصرف سلولها میرسه . 

در حقیقت این غذا نیست که به ما گرما میده این کار کرد بدن هست که گرما و سوخت تولید می کنه مثل دستگاههایی که کار می کنند و گرم میشن اون حرکت و کار هست که گرما و انرژی تولید می کنه نه خود غذا . 

یعنی ما انرژی رو از طریق کار کردن اندامهامون میگیریم و گرم میشیم .

حالا هی ما خوردن رو از خودمون قطع کنیم بدن بعد از مدتی دیگه کار نمیکنه . دیگه سوختی نداره که ادامه بده به حیات . 

ما به واسطه ی خوردن از بدن کلییییییییی کار می کشیم . 

پس با این دیدگاه حسمون به خوردن تغییر پیدا می کنه . 

خوردن چاق شدن نیست . 

خوردن  به کار انداختن تمام دستگاههای داخلی بدنه . 

نیروی آزاد شده از عمل گوارش  انرژی تمام اندامها رو مهیا می کنه . 

پس انقدر خوردن رو  با چاقی پیوند ندیم . انقدر خوردنهامون رو پرخوری معنا نکنیم . پرخوری یعنی حس بد در خوردن . یعنی اونقدری میخوری که میترسی . اونقدری میخوری که از خودت متنفر میشی . اونقدری میخوری که بعدش عذاب  وجدان می گیری . اینها یعنی پرخوری . ولی وقتی اونقدری میخوریم که حسمون خوبه . دوست داریم لذت میبریم . تصور خوب داریم خب اینا رو الکی پرخوری تصور نکنیم . 

 حالا میریم سراغ چاقی جسم . 

جسم چاق فقط و فقط حاصل فکر و توجهات چاقی و استمرار در این تفکرات هست . 

تنها عامل تغییر چاقی جسم تغییر فرمولهای ذهنی نسبت به چاقی و لاغریه . 

خدایا انقدر توی مغزم توضیح میتونم بدم ولی نمیتونم بنویسم  

خیلی میتونم به خودم ثابت کنم که چاقی اصلا نیست . جسم چاق چاقی محسوب نمیشه . 

ما تصور کردیم که جسم چاق = چاق بودن فرد . 

حالا یا باید از هر راهی که میدونیم جسم چاق رو لاغر کنیم که بارها امتحان کردیم و دیدیم نشده یا اینکه باور جسم چاق = چاقی رو اصلاحش کنیم . 

قطعا این باور در درسهای بعدیم بیشتر خودشو نشون میده . فعلا این فرمول  رو در خودم پیدا کردم که باعث میشه چاقی در ذهنم تکرار بشه . 

قطعا در درسهای بعدی دلایل زیادی برای رد  این باور هم پیدا می کنم . بهتره همینجا کلام رو ختم کنم . خدا میدونه چقدر ذهنم با گوش دادن به فایلها پر از اطلاعات لاغری میشه ‌ . انقدر بهم اطلاعات وارد میشه دیگه دستم خسته میشه ولی میبینم هنوز هست . 

ولی فعلا بسه . 

ما بقی اطلاعات رو بعدا دریافت می کنم . الان پر شدم از حس خوب . میخوام لذتش رو بهتر حس کنم . پس مابقی رو میزارم برای روزهای بعد