جلسه نهم: دوستی با درون برای کاهش وزن

با سلام خدمت استاد عزیزم و دوستان عالی 

زمانی که حس و انتظارم از خودم لاغر شدن می‌باشد حس و حالم هم عالی است  اما گاهی پیش می‌آید که ناخودآگاه از خودم راضی نمیشم  وقتی تو آینه به خودم نگاه میکنم که هنوز هم باید بازم تلاش کنم یا چرا اینقدر طول می‌کشه تا متناسب تر بشوم  حس ام بد میشود. این نوسان احساسات  به نظرم طبیعی است  چون انسان ذاتا شکاک است در هر موردی ممکن است شک کند  زمانی میتوان این شک را در هر جنبه از زندگی کمرنگ کرد که بتوانیم با آگاهی های صحیح اعتماد به نفس را در خودمان تقویت کنیم و با خود درون خود به صلح پایدار برسیم و به آرامش برسیم. در مورد لاغری با ذهن لازمه که ما به خودمون به صلح درون برسیم  اگر زمانی از حد تعادل خارج شدیم خودمان را سرزنش نکنیم بلکه مانند دوستی مهربان با خودمان رفتار کنیم و سعی کنیم ریشه این رفتار را پیدا کنیم  و ببینم چرا این رفتار موقع خوردن از نوع مواد غذایی برای ما پیش میآید در آنوقت است که میتوانیم احساس بدی که از خوردن را داشتیم مدیریت کنیم  و به احساس خوب برسیم  و تکرار آن رفتار را کمرنگ کنیم 

 دوروز پیش با همسرم رفتیم خرید  موقع برگشتن به خانه  همان جور که داخل ماشین بودم چشمم به یک مغازه کوچک افتاد با کلی زولبیا بامیه  جالب اینجا بود ماشین سرعت داشت مغازه خیلی درب کوچیکی داشت حالا چطور من توانستم این مغازه را ببینم و تشخیص بدم زولبیا بامیه داره. اینو دیگه نمی‌دونم  به همسرم گفتم نگه دار برو برام بخر  تا به این سن برسم یادم نمی‌آید هوس زولبیا بامیه داشته بودم  چون شهد داره خوردنش دلمو میزنهخلاصه دو کوچه آنطرف‌تر جای پارک پیدا شد همسرم رفت  نیم کیلو خرید  من با یک ولع خاص که اصلا برای من سابقه نداشت  چون من عادت این کار را ندارم درب جعبه را باز کردم و شروع به خوردن کردم حالا نخور کی بخور واقعا تمام این  مورد بی اختیار بود طوری که همسرم کلی با تعجب منو نگاه میکرد  گفت چرا اینقدر هولی صبر کن بریم خونه  بخور گفتم نمی‌دونم چرا فقط دوست دارم بخورم  وقتی که از نظر ذهنی خوردن من تمام شد فکر کنم حدود صدتا دویست گرم از نیم کیلو زولبیا بامیه را خوردم  تازه بعد از خوردن. یهو به خودم اومدم واقعا چرا من اینقدر خوردم  اولش راستش بگم ی کوچولو خودمو سرزنش کردم. چه خبرت بود مگه قحطی بود. اما چون به شکر خدا آموزش دیدیم سریع این سرزنش را تمام کردم. گفتم  مهم نیست الان 

قدر از این شیرینی خوردی ببین اول از کار خودت الان راضی هستی یا راضی نیستی. به خودم جواب دادم. تا جاییکه نیازم بود راضی ام اما از باقی اش راضی نیستم. باز از خودم سوال کردم. الان احساست نسبت به این نوع برخورد با این شیرینی چی بود و حالا که خوردی چیه  ،، حس موقع خوردن لذت بردن بود حس بعداز زیاد خوردن پشیمانی بود ،،،

خب الان که پشیمان شدی آیا الان این پشیمانی سودی برات داره ،،،

به خودم جواب دادم نه  سودی ندارد 

باز از خودم پرسیدم  ناراحتی  

جواب دادم نه خیلی 

چطور خیلی ناراحت نیستی هرمی جای تو بود الان کلی خودش را سرزنش میکرد  تا دیگه همچنین پر خوری نکنه  

گفتم اولا من آموزش دیدم  خیلی وقته همچین رفتاری نداشتم. بیشتر وقتها خوب عمل کردم اگر هم همچین موضوعی الان پیش آمده حتما بالا اومدن ی سری فرمول‌های چاقی بوده که باید شناسایی اشون میکردم  مثل  خیلی وقته از این شیرینی نخوردی. تقریبا دو سه سالی هست که زولبیا بامیه نخورده بودم    ،،،حالا هرچی دلت میخواد بخور جبران آن چند سال ،،،با ی بار حسابی خوردن چیزی نمیشه،،،  این فرمول‌ها همان موقع خوردن اومد بالا. و من با ولع خوردم حتی گفتم صبحانه که نخوردی اشکال ندارد بخور ،،،فوقش نهار نمی‌خوری جبران میشه،،، 

وای که ذهن چاق چقدر می‌تونه دلیل برای خوردن پیدا کنه اونم در کسری از ثانیه 

خلاصه  خوردم مرور ذهنی هم داشتم ناراحت ام شدم اما  سریع واکنش احساس خودمو تغییر دادم  گفتم اولا سهیلا خانم تو فرد نا آگاهی نیستی خودت می‌دونی اشتباه کردی اشکالی ندارد پیش میآید  عوضش حس تا خوب نگه داره تا این شیرینی به صورت انرژی دفع بشه بره تبدلیش نکن به چربی خیالت راحت باشه. هر فکری بکنی همان میشه نوع انرژیت  اما سعی کن اگر پیش آمد دوباره. این دفعه متعادل رفتار کنی همین تسلط بر احساس باعث میشود نوسان احساسات را در مواقع حاد مدیریت کنیم  

با تشکر از استاد عزیزم 

سهیلا عظیمی