روش های لاغر شدن (قسمت سوم)

قدم سوم- مرحله اول ( فرمول های ذهنی ) 

سلام 

ذهن یک دستگاه فوق پیشرفته ست . دستگاهی که قدرتش و ظرفیتش هنوز در دنیای علم ناشناخته ست . کسی تا الان آخر ظرفیت ذهنش رو تجربه نکرده  . اما چیزی که روشنه و بارها تجربه ش کردیم ، به ذهن هرباور را بدهی ، شروع به تکرار میکنه و اون تکرار یک حسی در تو به وجود میاره و اون حس باعث میشه یکسری رفتار و واکنش بدهی . ذهن این قدرت را داره که باوری را درونی کنی ، در دنیای واقعیت بهت نشون بده . اون هیچ اهمیتی نمیده که تو نسبت به اون نتیجه چه حس و واکنشی داری ! اون همون برنامه ای که درونی شده را برات خلق میکنه . این یک بخش از  از یک گنجایش بینهایتشه . به شدت ظریفه و به شدت باهوشه وجالبتر ، وقتی بهش باور احمق هم تزریق کنی ، همون رو در دنیای بیرون خلق  میکنه . با این همه اهمیتی که ذهن داره ، جالبه که هیچ کشوری طرز استفاده از ذهن را به بشر یاد ندادند . چون اگر کنترل ذهنت رو در دست بگیری هیچ قدرتی و هیچ احدی برتو نمی تونه حکمرانی کنه .چون تو ابزار قدرتمندی داری و اینقدر علم درونیمون پایینه که بعضی ها همان صدای درون را که از افکار میاد ، نمیتونن از خودشان تمایز کنند . این بیگانگی ما رو به کجا ها برده ! انقدر درونی شده که اکثرا به تقدیر خو گرفته ایم . به نظرم تا قدرت ذهنمون و کنترل ذهنمون رو در دست نگیریم ، همیشه قربانی شرایط خواهیم بود . 

چاقی هم یکی از این فورمول هاست . جامعه باید نیاز ایجاد کند که تو کافی نیستی ! تو لایق نیستی ! ما یاد میگیریم ، از محیط ، از پدر ومادر و نسل به نسل این را میدهیم و دلیلش را هم نمبدانیم چون آگاهی از خودمون نداریم ، چون ذهن ما هم بخشی از ماست و لی همه ی  مانیست ! و فردی که کافی نیست دنبال چیزی از بیرون میگرده که بتواند برطرف کند . گرچه فقدان واقعی در درون ماست و ما چون آگاهی نداریم ، خودمون رو مقدر کردیم که خواست خدا بوده و این آسونترین کار است . چون ذهن همیشه برنده میشود . 

الان صنعت رژیم را میبینیم ، چند بار پول دادم ؟ چندبار وسیله خریدم ؟ چندبار به هدف لاغر شدن باشگاه ثبت نام کردم ؟ چون دنبال راه حلی در بیرون بودم و ذهن من که در کودکی دریافت کننده ست اطلاعاتی را گرفته و عین کد ذخیره کرده. او همیشه چیزهایی رو به تو نشون میده که مهری بشه به تایید باورت و هرچیزی را بدهی ، بزرگترش را برمیگرداند . او هوشمند است . چرا میگویند شکرگزاری کنید ؟ مگر خداوند نیازمند شنیدن تعریف و تمجید از ماست ؟ به نظر من نماز دوپیام دارد ، توجه به درون : چون تو با خودت صحبت میکنی نسبت به چیزی که در دنیای مادی نمی بینیش ولی چون باور داری ، انجام میدی و یک کار درونی است و عمق آگاهی ازدرون ما به همه چی وصل است و دوم ذهنت متوجه فراوانی است . اینکه ما با چه نیتی انجام میدهیم و اینکه چه مفهمومی دارد برای ما ، مطلب دیگر است که اگر نیت غیر از این باشد ، چه بسا فرد انجام دهد وخیلی ها ترس از غضب انجام دهند و توجهشان به ترس و غضب خداوند باشند . در کل ما مسئول خلق زندگیمان هستیم . 

ذهن من در کودکی شروع به دریافت باورهای چاق کننده گرفت و بچه ها لوح سفید ی دارند و ذهن قدرتی ندارد که زندگی کودک را در دستانش بگیرد  و زبان کودکان زمان حال و زندگی در هم اکنون و پذیرفتن همه چیز که وجود دارد ، است . وقتی بخواهد گریه کند ، میکند . بخواهد بخندد ، میخندد . او در همین جاست و الان زندگی میکند . ولی ذهن رفته رفته رشد میکند . ما چرخه ی تکرارش را لمس کردیم و دیدیم و بعضی ها فکر میکنند خودشان هستند که با خودشان حرف میزنند ولی اینطور نیست ! همین جمله یعنی اگاهی! مثلا شده نسبت به نتیجه ای مادرت یک واکنشی نشان دهد ، تو آن را دیدی و دقیقا با همان لحن که دیدی در شرایط مشابه همان لحن و همان برخورد در ذهنت تکرار شود ، چه خوشت بیاید یا نیاید و همه ش میگویی به افکارم کنترل ندارم و میشنوی . بعضی ها را انقدر شنیدی و انقدر گفته شده و روی تو درونی شده مثل من فقیرم ، من بی عرضه ام ، من چاقم ، که اصلا خودت شده و تو صدایش را دیگر نمیشنوی  واینقدر روی چرخه ی تند تکرار میشود که تو فقط زندگیش میکنی . 

من در کودکی درکی از مواد خوراکی نداشتم ، بهم یاد دادند . حتی چگونه غذا خوردن هم یاد دادند و انقدر تکرار شد که بهش فکر هم نمیکنیم . هیچوقت سوپ را هورت نمیکشیم و نود درصد ما تا سوپ را میبینیم ، قاشق را برمیداریم . چون تکرار شده ، اونقدر تکرار شده که بهش فکر نمیکنی . 

من باور داشتم که(( من چاق هستم و چون چاق هستم دوست داشتنی نیستم )) این برداشت یک کودک است و جالبتر همین باور با همین جمله بندی ، من بزرگسال را در کنترلش گرفته . چون باور کرده . اون باور خنثی نمیشود ، اون باور از بین نمیرود و جالبتر ، وقتی بخوای ازبینش ببری در واقع داری بهش توجه میکنی . او روی چرخه ی تکرار است و جای نگرانی نیست و وقتی باور کنی که اون صدا تو نیستی ، قدرتش را گرفته ای . تو باور داری که همه ی نوزادان ۲۰ کیلو به دنیا نمی آیند ، باور داری نوزاد هرزمان که گرسنه است با گریه خبر میدهد . نیازی نیست باورکنی ، چون هست! به کودک اولین غذا را بدهی به این فکر نمیکند ، وای این را خوردم چاق میشوم یا چه غذای چاق کننده ی خوشمزه ای ! او فقط در لحظه ی حال میخورد و مزه را میچشد و در آن لحظه زندگی میکند . آن نوزاد ما  بودیم . پس همان چیزی که برای ما بهترین است و بهترین روش هست را ما از بدو تولد بلد بودیم . پس ما متناسب هستیم . هیچ فکری از بین نمیرود ، او مدام درحال چرخش است و هرچه تو بیشتر به او توجه کنی ، او بزرگتر میشود . چه اورا بخواهی و چه نخواهی . ولی اگر فکری در اطرافت باشد و زیاد تکرار شود تو به آن توجه میکنی و طبق طبیعت شروع به پیدا کردن ان باور در حقیقت میکند و تو بیشتر باور میکنی ، و انقدر در وجودت عمیق میشود که شاید حضورش را حس نکنی ، ولی او هست . پس ما زبان لاغری را بلدیم و چون توجه نکردیم ، فراموش شده است . 

قدم سوم- مرحله دوم  ( فرق من با فرد متناسب ) :

•  من همیشه به غذا خوردن فکر میکنم ، به اینکه نکند باز هم بخورم و چاق شوم ولی او درگیر این مساله نیست و میخورد و فکر نمیکند که چه برسرش خواهد آمد . چربی و پروتین و مواد غذایی را از هم تفکیک نمیکند که چه اتفاقی خواهد افتاد . 

از زمانی که دوباره به همین مدار برگشتم یادم افتاد که مواد غذایی قدرتی ندارند و ترس من باعث شد ، قدرت فرضی به مواد غذایی بدم . یاد فعال شدن کد افتادم . مثل کسی که میگوید بعد از ازدواج چاق میشود و تا مجرد است ، لاغر است . مادر من ۴۵ کیلو بود و خودش تعریف کرد که بعد از ازدواج ۱۰ کیلو چاق کرد . من هم زمانی که به این موضوع فکر میکنم ، حس میکنم این کد نویسی را دارم . چون این باور درمن هست که بعد ازدواج چه بخوام یا نخوام چاق میشوم ، چون درمن احساس ایجاد میکند . چه بسا این اتفاق هم بیفتد . پس به احتمال زیاد من هم با باور هرکدام از این موضوعات مثل باور به اینکه مواد غذایی خاص مرا چاق میکند ، این کد را فعال میکنم و ناخوداگاه توجهم به سمت چاقی میرود. ایا این میل به خوردن یا نخوردن میتواند مکانیسمی در پاسخ به باور ها باشد ؟ ولی افراد لاغر توجهی به میل ندارند ولی خب در مقایسه با آن ها ما پرخور تر هستیم . ولی مقدار خوردن را با چه مقایسه میکنیم ؟ با نیاز بدنم ؟ خب اگر این باور ها درست شود ، شاید مکانیسم میل به خوردن من هم ناخوداگاه درست شود ، چون مقابله کردن با اون میل مثل جنگیدن است ، چون یک بار یا دوبار موفق شوی ولی بارسوم به بعد او موفق میشود . 

این سه روزی که در دوره هستم ، تمرکزم رو به مواد غذایی برداشتم و روی شناسایی افکار چاقی ام تمرکز کرده ام و جالبه روز اول باتوجه به اینکه از قند یک واکنش سریع دارم ولی چون قدرت را ازش گرفتم ، یک دسر خوردم و فقط توجه میکردم و فرداش دلش چیز شیرین نمیخواست و اون حس رفته بود ولی وقتی توجه میکنی که من اون چیز را نمیخورم یا خطرناکه ، دلت بیشتر میخوادش . 

• فرد متناسب هیچ واکنشی نسبت به خوردن یا نخوردن ندارد وفقط انجام میدهد . او بارها تجزیه و تحلیل نمیکند و به راحتی دست از غذا میکشد .ولی من فکر میکنم و اونقدر فکر میکنم به اینکه با خوردن این چقدر از لاغری فاصله گرفتم ، ازارم میدهد وبودن در لحظه ی بی دغدغه را از من میگیرد و من میدونم سیرم ولی ادامه میدهم وهمچنان درحین خوردن از چاقی میترسم ، یا بعد از خوردن در انتظار چاقی بیشتر هستم 

بزرگترین مساله ی ما ها که ذهن چاق را بلدیم ، به این باور رسیدیم که من کنترلی به خوردنم ندارم و نمیتونم بگم بس کن و عین یک جاروبرقی از طریق دهان فرو میبرم . 

این تفاوت بزرگ من با افراد متناسب است ولی اون ها هیچ توجه و تمرکزی ندارند که چه مقدار میخورند و من به خوردن برادرم دقت کردم . او ذهنش درگیر خوردن و نخوردن نیست . شده روزی ۲۰ قاشق بخورد و روزی هم اصلا میل نداشته باشد یا دو قاشق بخورد و نتیجه ی او همیشه  متناسب است . او سرجنگ ندارد . او فکر ندارد و به زندگی خود ادامه میدهد و با خوردن و غذا خوردن در صلح است و من گاهی از ارامشی که با این مساله دارد ، غبطه میحورم . 

دختر عمه ی من از لاغری خود در رنج است و او هم این را بارها گفته هست و میگوید هرکاری میکنم ، نمیتونم بخورم واین مرا ازار میدهد و داروهای اشتها آور میخورم ولی تاثیری در من نداشته است . دقیقا تجربه ی برعکس من ! هیچوقت خودم را تصور نکردم که نتونم بخورم ، چون من هرزمان بخوام میخورم و اینقدر میخورم که نمیدونم این خوردن است یا نقطه ی سیری ! 

قدم سوم- مرحله سوم  ( روش های لاغری ) :

خب من داستان لاغری ام را در قدم اول نوشتم . من وقتی بر روی یک رژیم غذایی بودم و مو به مو اجرا میکردم ، نتیجه را میدیدم . ولی مسیر آن برام سخت بود. زمانی دست به اقدام میزدم که شرایط و افکارم انقدر آزارم میداد که مرا وادار میکرد که برپایه ی برنامه ی غذایی برم و شر اون همه احساس و افکار بد راحت شم و کم کم عادت میکردم ولی  جایی میشد که مجبور به رها شدن میکرد و  امکان نداشت دوباره وارد مسیر چارچوب برنامه بشم . ذهنم مقاومت میکرد و چون از اون درد به منطقه ای رسیده بود که اون احساس نیاز را نمیکرد ، من  و او درجنگ بودیم و نتیجه ی آن به جای لذت بردن از لحظه ی حال ، درگیر افکارم و کشمکش میشدم . 

من رژیم ذاشتم و رژیم را عامل اصلی لاغریم میدانستم . و بزرگترین علتی که باعث میشد این راه طاقت فرسا را بروم ، باور به اینکه به مواد غذایی به یک چیز چاق کننده  میدیدم و چون کنترلی در میزان خوردنش ندارم ،محکوم به چاقی هستم و خواستم جلوی نتیجه ی آن را بگیرم . 

آخرین بار شروع کردم به متدی که خوردن در لحطه ی حال بود . و روی خوردن در زمان حال تمرکز میکردم و ۳۰ بار غذا را میجویدم و باید آرام میخوردم . و باید مرز بین سیری و خوردن را میفهمیدم . اوایل برام سخت بود. هفته ها طول کشید تا بتونم موفق بشم ولی چون مقداری نداشت و زمانی نداشت نمیدونستم باهاش چطور برخورد کنم ولی خب این روش هم میل به خوردنم را کاهش نداد . چون من میتوانستم ادامه بدم و فقط انتخاب میکردم که الان نخورم و یکی از انگیزه هام دیدن لاغری بود و اون اشتیاق به لاغر شدن باعث میشد که در این راه حرکت کنم و موفق شدم ۴ کیلو کم کنم . 

رژیم فستینگ ۱۶:۸ هم رفتم . روزهای اول خیلی اذیت شدم ولی کم کم عادت کردم ولی  متوجه شدم دوست دارم صبح ها بیشتر بخوابم و انرژی مرا در انجام دادن کارهام در زمان ناشتا  میگرفت و درکنارش دریافتی مواد غذایی هم کم کرده بودم . 

همه ی این مسیر ها به اندازه ای که در مسیر بودم ، کاهش وزن را تجربه میکردم ولی تا از برنامه خارج میشدم ، هیچکدام مرا برای همیشه لاغر نکرد و همه نتیجه ی موقتی داشتند .