چگونه با خداوند صحبت کنیم (جلسه دوم)

به نام خدایی که عشقشو به همه نشون میده

سلام به همه عزیزان

تا اینجا ۳ بار این فایل و گوش دادم. هر دفعه کلمات جدید یا جملات جدید دریافت میکردم. 

همیشه قران خوندن برام بی‌معنی بود. با خودم میگفتم چرا باید قران عربی باشه؟ خود عرب‌ها زبان قران خوندن و زبان حرف زدن بین خودشون عربیه، و خیلی خوب قران و میفهمن و براشون مثل کتاب داستانه. ولی برای من قران یک چیز عجیب و نامفهومه. 

یادمه دوران دبستان بهمون گفته بودند به هیییچ عنوان نباید به آیات دست بزنیم. همیشه با یک فلش مقوایی که بهمون گفته بودن درست کنین کتاب قران‌مون و خط میبردیم. و این ترس تو دل من انداخته بود. انگار یک کار خیلی وحشتناکه که دستمون بدون وضو به قرآن بخوره. 

من با خودم میگم چرا به ترجمه فارسی قران دست بزنیم اشکال نداره ولی اگه به عربیش دست بزنیم اشکال داره؟ 

همیشه از بچگی تو مدرسه خدا و ترسناک جلوه میکردن. که منتظره تا یکی کار بد کنه. براهمین خدا و یک مرد بزرگ ریش‌دار بدخلق میدیدم. که باد زده به غبغبش و مثل پادشاه رو صندلی نشسته. اابته این فقط در دوران بچگیه.

__________________________

همیشه بابام میگفت که قران بخون. میگفت که خودش وقتی نوجون بوده و با باباش میرفته مسجد اونجا قران میخوندن. و میدیده که متوجه نمیشه، پس وقتی میرفته تند‌تند ترجمه‌اشو خط میبرده. 

مخصوصا در روزهای خاص میگفت که قران بخونم اما من با زور و اکراه فقط برای اینکه به حرفش گوش داده باشم اینکار و میکردم. و هیچ احساسی از خوندنش نداشتم چون نمیفهمیدم. مثل اینکه جلوی آدم قران فرانسوی بزارن و بگن باید بخونی، خب ادم که چیزی متوجه نمیشه. منم یک روز به جای عربی ترجمه فارسیشو خوندم که کاری که بابام کرده و کرده باشم.  

ولی الان رفتم قرآن با ترجمه روون برای خریدم تا فقط بشینم ترجمه‌هاشو بخونم. 

کلا از خدا هیچ احساسی نداشتم. فقط چیزهایی بود که شنیده بودم و خونده بودم. اصلا احساس نمیکردم که خدا در درونم وجود داره. 

از حرف‌هایی که شنیده بودم خدا و ترسناک تصور میکردم. که همش منتظره تا یک کار بد بکنیم و جزای اعمالمون و در آخرت بده. حتی یک برنامه در ماه‌رمضان پخش میشد که نمیدونم یکسال پیش بود یا همین امسال که درباره انسان‌هایی بود که روحشون اون دنیا و دیده بود و دوباره برگشته بودن. و همه‌ی اونها علاوه بر زیبایی که دیده بودن عذاب دردناک و خیلی وحشتناکی هم دیده بودن. یعنی همشون درد و رنج و عذاب کشیده بودن برای کارهایی که کرده بودن. حتی کارهای خیلی کوچیک که وقتی اون فرد بچه بوده انجام داده بود و عذابشو دیده بود. 

من از اون برنامه متنفر شدم چون با خودم میگفتم اگر خدا مهربونه پس چرا انقدر این آدما عذاب کشیدن. اینطوری که زندگی کردن خیلی سخت میشه، با کوچک‌ترین کار با کوچک‌ترین رفتار با کوچک‌ترین حرف عذاب سخت و وحشتناکی آدم میبینه. حتی از مردن هم ترسیدم چون اگه میمیردم عذاب میکشیدم. انقدر اون زمان ترسیده بودم که شب‌ها خوابم نمیبرد و از تاریکی میترسیدم. میترسیدم که خوابم ببره و یکدفعه روحم جدا بشه و برم اون دنیا و عذاب بکشم. چون یکی از اون افراد بود که میگفت تا سرش و میزاشته رو بالشت روحش از بدنش جدا میشده و بدن خودش و میدیده. منم خیلی ترسیده بودم‌. 

با خودم میگفتم نههه خدا خودش گفته مهربونه. من اینچیزا و درک نمیکنم و نمیدونم چرا اینطوری بودن اما قبول نمیکنم که خدا انقدر بنده‌هاشو عذاب بده. 

خلاصه که برام خیلی وحشتناک بود. تا اینکه دوماه پیش در دوره ورود به سرزمین لاغرها ثبت نام کردم و کم‌کم که آگاهیم بیشتر شد چه از نظر لاغری و چه از نظر آگاهی دنیا، خدارو شناختم. 

یک فرد بود که ازش یاد گرفتم که شکرگزاری کنم. میگفت تو فقط همین یک کار و انجام بده، کولاک میکنه. منم شروع کردم و هر روز شکرگزاری کردم. و خدا خودش و بهم نشون داد. یعنی در اصل من خدا و دیدم. کم‌کم الهاماتش و دریافت کردم. معجزاتش و دیدم. و حسش کردم. 

هنوز هم دقیق نمیدونم چطور شد اما شد. و حالا نمیتونم بدون حس کردن خدا زندگی کنم. وقتی در بین جمع قرار میگیرم اون حس خوبم ازم فاصله میگیره و زندگی برام عادی میشه اما وقتی برمیگردم خونه، میرم تو اتاقم و تنها میشم و به خدا فکر میکنم، دوباره اون حس خوب و احساس میکنم. 

و خیلی خوشحالم که خودم خدا رو پیدا کردم نه اینکه کسی به زور بهم بفهمونه. این همه سال از بچگی هزاران بار درباره خدا شنیده بودم بدون هیچ احساسی، اما الان زیباترین وجود هستی و، خودم درک کردم. 

دوست دارم فریاد بزنم و به همه بگم من خدا و حس کردم، خدا با من حرف میزنه، بهم هدیه میده، بهم معجزه میده، بهم الهامات میده. دوست دارم بگم خدا اون چیزی نیست که فکر میکنین. دوست دارم از همه مخصوصا کسایی که خیلی با ایمان بنظر میرسن بپرسم تاحالا خدا رو احساس کردین؟ 

خیلی شنیده بودم که خدا شفا دهنده مریض‌هاست. من تا دوران پنجم دبستان میگرن شدید داشتم. بابام و مامان بزرگم هم داشتن. همیشه حالم بد بود و خیلی عذاب میکشیدم. وقتی به اون دوران فکر میکنم فقط سیاهی و درد و حال بد یادمه. تا اینکه یک روز مامان‌بزرگم رفت حج‌عمره و زنگ زد و گفت که برای من دعا کرده که میگرنم خوب بشه، و شاید باورتون نشه که من از اون موقع کاملا خوب شدم. خوب خوب. دیگه میگرن ندارم. و این درحالیه که خود مامان‌بزرگم هنوز میگرن داره، بابام هم هنوز داره. 

چیزی که هیچوقت فکر نمیکردم که خوب بشه چون درمانی نیست که انحام بدی و درمان بشه کلا ریشه کن شد. 

این معجزه بزرگ خدا و تجربه کرده بودم و هنوز هم خدا و حس نکرده بودم. 

حدود ۷ سال پیش هم بیماری خیلی سختی گرفتم که چندین ماه طول کشید. فکر میکنم که نزدیک مرگ بودم اما متوجه نمیشدم چون کلا گیج بودم. یک روز که از خواب پا شدم دیدم مامان‌بابام بالا سرم واستادن و دارن من و نگاه میکنن. گفتم چی شده؟ گفتن یک ربعه که داریم صدات میکنیم ولی بیدار نمیشی. 

بعد از اون، یک روز بابام اومد از خواب بیدارم کرد و بغلم کرد و گریه کرد و گفت رفتم حرم دعا کردم که امام‌رضا خوبت کنه. و بعد از اون رفتم بیمارستان و وقتی برگشتم یکدفعه اشتهام و ترسم از غذا از بین رفت و با خواست خودم و بدون هیچ ترسی غذا خوردم. 

آره یعنی من این معجزات و دیده بودم و هنوز هم خدا و باور نداشتم. تا اینکه الان خودم خدای عشق و حس کردم. 

وقتی این فاسل و گوش کردم و به جایی رسیدم که خدا شفا دهندس ولی یکی ۱۰ ساله که مریضه و باور نداره که خدا میتونه خوبش کنه با خودم گفتم من هیچ وقت از خدا نخواستم تا معدم و خوب کنه.( یادم هم نبود که خدا قبلا من و معجزه‌وار درمان کرده) منکه الان خدا رو حس میکنم اگه ازش بخوام حتما خوبم میکنه. این همه سال درد کشیدم و هیچوقت به خدا فکر نکردم. همیشه بدون درمان میدیدمش چون نمیشه که معده و عوض کرد. دکتر هم رفته بودم و فایده نداشت. فقط میگفتن رعایت غذایی باید بکنی.

خلاصه که دیروز از دانشگاه برگشتم و سیر له کردم و با یک لیوان آب قورت دادم تا مریض نشم چون بقیه مریض بودن. و همونجا یکدفعه بدجور معدم درد گرفت که نشستم رو زمین و نمیتونستم پاشم. همونجا به خدا گفتم خدایا لطفا من و خوب کن و خوب شد. قشنگ ۸۰ درصد دردم از بین رفت. تعجب کردم. با خودم گفتم درد لحظه‌ای بود یا واقعا خدا بود؟ شبش دوباره درد زیاد شروع شد و درحالی ‌که داشت خوابم میبرد دوباره به خدا گفتم خدایا لطفا معدم و خوب کن. و دوباره درد زیاد از بین رفت و آروم‌تر شد. همونجا حواسم جمع شد که دوباره خوب شد؟ تا از خدا خواستم خوبش کرد؟ انقدر سریع؟ یعنی تا من گفتم، خدا گفت چشم؟ 

آره مطمعنا همینطوره. خدایی که چیزهایی و در من درمان کرده که با دوا و درمان انسان‌ها خوب نمیشه پس معلومه که این معده کوچولو هم درمان میکنه. 

خدا باهام حرف زد و گفت فقط از من بخواه. فردا میخوام برم دکتر و از خدای عزیزم خواستم تا من و کامل درمان کنه. مطمعنا در بهترین زمان من و کامل خوب میکنه. چون زمانبندی خدا حرف نداره. فقط باید بهش اعتماد کرد و صبر کرد. 

_____________________________________

دو روز پیش برا ۲ یا ۳ ساعتی یه کوچولو دلم گرفته بود. دلم میخواست نتیجه لاغری بگیرم، دلم میخواست لاغری و در بدنم ببینم. به خدا گفتم خدایا یعنی الان باید بیام باهات حرف بزنم تا حالم خوب شه؟ 

یک حسی بهم گفت که برم ویدیو مثبت و انگیزشی ببینم. رفتم و اولین ویدیو و که باز کردم. خدا حرف زد و گفت:   سلام به روی ماهت جون دلم الهی که حال دلت کوک باشه عزیز. خسته نشی، کلافه نشو عزیز،  نزار امیدت نا امید بشه، پای رویاهات پای هدفات جانانه واستا، صبور باش صبوری کن. شاید جان‌جانان داره واست خوشگلش میکنه. نزار آرامشت از بین بره. به بزرگیت قسم که جان‌جانان خیلی بزرگه. یه سر بزن به گذشتت یادته یک جاهایی که دیگه خسته شدی یه جاهایی که دیگه کلافه شده بودی، یه جایی بود که دیگه داشتی ناامید میشدی. یادته اومد بغلت کرد و یه جوری که مونده بودی، الانم همونه فقط شکلش فرق میکنه. روش حساب کن. 

شکلش فرق میکنه…

همونجا از خدا تشکر کردم و گفتم: خدایا ممنونم. داری بهم میگی که صبر کنم؟داری میگی که آخرش نتیجه‌ام قشنگه؟  باشه صبر میکنم، باشه ادامه میدم. خدا بهم گفت که ناامید نشم و صبر کنم چون آخرش قشنگه، چون داره برام خوشگلشو میسازه. 

منم صبر میکنم و به مسیرم ادامه میدم چون قراره خیلی خوشگل متناسب بشم. 

یاد وقتی افتادم که دقیقا قبل از این بود که دوباره وارد سایت بشم و دوره ورود به سرزمین لاغرها رو بخرم. کسی خونه نبود و من فقط غذا میخوردم و میخوردم و میخوردم و گریه میکردم. خسته شده بودم. خسته شده بودم از چاقی از اینکه همش دارم میخورم. از اینکه چه کم بخورم چه زیاد بازم چاق بودم. داشتم خفه میشدم و نفس کشیدن سخت شده بود. اما ادامه میدادم و بازم میخوردم و برای خودم گریه میکردم. همونجا یه چیزی بهم گفت سایت تناب فکری، رضا عطار روشن. این دوتا یادم اومد. یاد وقتی افتادم که از دوره‌های رایگان استفاده میکردم و هم حالم خوب بود و هم نتیجه گرفته بودم. 

میترسیدم که وارد سایت بشم چون خیلی وقت بود که رها کرده بودم اما با شجاعت برگشتم و حالا که خودم برای خودم کارت داشتم، دوره و خریدم. 

آره خدا هدایتم کرد به این مسیر عشق و نور، اگر من دوباره وارد سایت نمیشدم به این چیزها نمیرسیدم. 

الان هم همونه فقط شکلش فرق میکنه، خدایی که دست من و گرفت و نجات داد، الان هم در حالی که در مسیر لاغری هستم درحال روحی فوق‌العاده فوق‌العاده بهتری هستم بازم دستمو گرفت و گفت به مسیرت ادامه بده. 

______________________________________

تمرین این فایل:

• درباره‌ی شفای خدا که گفتم. از بقیه زیاد شنیدم این و اما بهش باور نداشتم. ولی الان دارم.
• رزق و روزی خدا… از حرف‌هایی که شنیده‌ام اما این هم باور نداشتم. باور نداشتم که خدا رزق و روزی میده‌ فکر میکردم رزق و روزی و فقط ما انسان‌ها با کار کردن درمیاریم و خدا دخیل نیست. باور نداشتم که خدا در پول دراوردن دخیل هست.
• شنیده بودم خدا بخشندس و باید توبه کنی. به بخشندگی هم باور نداشتم. چون همش خدا و ترسناک برام جلوه داده بودن. فکر میکردم حتی اگر توبه کنی بازم خدا ته دلش ازت دلخوره‌ و کامل نمیبخشه.
• درباره عشق خدا و کسانی که عاشق خدا هستند شنیده بودم اما درک نمیکردم. نمیفهمیدم چطور امکان داره که آدم عاشق خدا باشه. ولی الان خودم عاشق خدا هستم.

این خدایی که میگم با خدایی که از بچگی با دین بهم معرفی کردند فرق داره. در واقع خود خدا فرق نداره دید من فرق داره. دید قبلی من چیزی بود که از بقیه شنیده بودم ولی دید الان من چیزیه که خودم بهش رسیدم. 

خدایا صدهزار مرتبه شکرت