لذت بردن از زندگی (جلسه چهارم)

سلام به استاد بزرگوار و همراهان با طعم خدا

اول میخوام از تاثیرات این دوره بگم کهخدا رو شکر  تو این چند روز اون استرس جنگ ازم خیلی دور شده و آروم تر شدم احساس میکنم اون دلخوری تو وجودم خیلی کم شده و نشخوارهای فکریم خیلی خیلی کم شده و خدا رو شاکرم بابت این دوره و اینکه منو به این مسیر هدایت کرده و شاکرم بابت فایلهای استاد عطا روشن که چون با تمام جان و دل صحبت کرده و واقعا تمام این گفته ها به جان و دل ما میشینه

ما تو خونمون دو تا گربه داریم یکیش مال پسرمه و یکیش که با طنازی خودشو وارد زندگی ما کرد

گربه پسرم ماده و گربه من نر هستش

من خیلی به رفتارهای این دوتا توجه میکنم و از رفتارهاشون درسهای زیادی گرفتم

یکی از رفتارهاشون اینه که گربه ماده غرغرو ، حسود و زود رنجه البته خصوصیات خوبم داره ها😅 

گربه نر فوق العاده شیطون نترس و همیشه خوشحال

فرق این دوتا اینه که گربه ماده با هر چیزی بازی نمیکنه 

اگر گربه نر رو ببوسیم چپ چپ نگاه میکنه از ناراحتی ساعتها گرسنه میمونه و کلا تو قیافه ست 

اما گربه نر در بطری بهش میدی اینقدر خوشحال میشه و باهاش بازی میکنه ، هر غذایی جلوش میزاریم با اشتها میخوره ، هر جایی خوابش ببره راحت میخوابه با هر وسیله ای بازی میکنه و از زندگیش لذت میبره حتی کار اشتباه کردنی وقتی دعواش میکنیم فقط نگاه میکنه و خودشو لوس میکنه که ادم تازه دلش میخواد ببوستش 

بعدش دوباره میره دنبال بازیش ولی گربه ماده رو دعوا کردنی جیغ میزنه چنگ میزنه و میره یه گوشه تنها ولسه خودش 

حکایت ما آدم هاست کسایی که غر میزنن در نعمت رو به روی خودشون میبندن 

ولی ادمایی که با هر چیزی که دارن حال میکنن لیاقت خودشونو به دنیا نشون میدن 

من اصولا ادم خیلی غرغرویی نیستم ولی همون مثدار رو هم تلاش میکنم درست کنم 

من بابت این آگاهی شکر گذار خداوند هستم و 

ممنون شما استاد بزرگوار هستم 🙏🏻🙏🏻

(به نام خدا)

من فهمیدم که ما یک چیزی را

می خواهیم  ولی ازچیزی که داریم راضی نیستیم و بیشترمی خواهیم اما همان چیز قبلی راهم از دست می دهیم چون  ناشکری می کنیم من سپاس گزاری نکردم من بیشتر می خواستم ولی همان چیزی که داشتم هم ازم گرفته میشه 

مثلاً من یک روز داشتم با آجر های اسباب بازیم بازی می کردم که به مادرم گفتم (مامان من 

اسباب بازی جدید می خوام ) من سپاس گزار آجر اسباب بازیام نبودم

یا این که مامانم قیمه درست کرده بود اما من دلم  قرمه سبزی میخواست و من نا شکری کردم از قیمه سپاس گزاری نکردم و اون روز قیمه ها تمام شده بود و از غذای اون روز لذت نتونستم‌ ببرم و همونم نخوردم  

یا من دوتا گوشی داشتم و همیشه دلم گوشی خواهرم رو میخاست و با ناشکری کردن و ناراحتی از گوشیهای خودم اون یکیش رو هم دادن به خواهرم و الان خواهرم دوتا گوشی داره ولی من یک گوشی دارم

چون خواهرم با اینکه گوشی مدل خیلی بالا تر میخاست ولی همین گوشیش رو هم خیلی دوست داشت و ناشکری نمیکرد گوشیاش زیاد شدن و اون خوشحال تر شد و من ناراحت شدم 

و حالا قدر گوشیام رو میدونم وقتی از دستش دادم که دیگه اونموقع فایده نداشت و اشتباه از من بود  

پس نتیجه میگیرم با شکر نعمت زیاد میشه ولی با ناشکری همونم از دست میدم چون حسم بد هست و ناراحتم ولی با احساس خوب میتونم شکر گزار باشم و به نعمتهای بهتری برسم 

(پایان.)

گام ۴

خیلی از ماها یادمون میره، حتی وقتی تو زندگی روزمره‌مون هستیم از زندگی کردن لذت ببریم . یعنی واقعاً زندگی کردن، نه فقط نفس کشیدن یا گذروندن روزها. 

خیلی وقت‌ها فکر می‌کنیم وقتی شرایط خوب شد، وقتی پول بیشتری داشتیم یا موقعیت بهتری پیدا کردیم، اون موقع خوشحال می‌شیم. ولی حقیقتش اینه که خوشحالی و آرامش واقعی همین الان و همین لحظه است، نه فردا، نه هفته بعد و نه وقتی همه چیز ایده‌آل شد.

خیلی وقت‌ها خودم هم گیر می‌کنم تو همین فکرها، دنبال چیزهایی هستم که فکر می‌کنم لازمه تا خوشحال بشم، ولی بعد یه لحظه می‌بینم که همین چیزای کوچیک کنارم بودن و من اصلاً متوجهشون نبودم. 

یه لبخند ساده، یه چای داغ تو یه بعدازظهر آرام، یه نگاه مهربون از کسی که دوستش دارم، همین‌ها کلی انرژی مثبت و حس خوب بهم میده. واقعاً زندگی همین لحظه‌هاست.

یه چیزی که خیلی برام روشن شد اینه که زندگی مهارت می‌خواد. یعنی ما باید یاد بگیریم ، نه اینکه منتظر بمونیم خودش اتفاق بیفته. وقتی یه چیزی رو داریم، باید واقعا حسش کنیم. وقتی قدم می‌زنیم، حس پا روی زمین، نسیم روی پوست، صدای اطراف رو حس کنیم. وقتی غذا می‌خوریم، طعمش رو با تمام وجود بچشیم. این چیزای کوچیکه که باعث می‌شه روزمون پررنگ و واقعی باشه.

یه نکته مهم دیگه‌ای که یاد گرفتم اینه که تمرکز روی لحظه حال و داشته‌هامون، کلید آرامشه. خیلی وقت‌ها ذهنمون پر از افکاریه که ما رو از زندگی عقب می‌ندازه، حسرت چیزایی که نداریم یا نگرانی درباره آینده. اما وقتی همین الانو ببینیم، حس کنیم، شکر کنیم، تازه می‌فهمیم زندگی چه چیزای ساده ولی ارزشمندی داره.

من یه تمرین ساده انجام دادم که خیلی بهم کمک کرد. هر روز یه لحظه کوتاه کنار خودم می‌ایستم و می‌پرسم: «الان چه چیزی دارم که می‌تونه بهم حس خوب بده؟» جواب‌ها خیلی ساده هستن، ولی وقتی واقعا بهشون فکر می‌کنم، کل روزم تغییر می‌کنه. 

یه روز صدای بارون، یه روز یه پیام از یه دوست، یه روز یه نفس راحت بعد از یه حرکت کوچیک. این چیزا خیلی کوچیکن ولی وقتی ذهن و قلبمون باز باشه، تبدیل می‌شن به شادی واقعی.

یه چیز دیگه که تو زندگی همیشه بهم یادآوری می‌کنه، اینه که مقایسه کردن خودش دشمن لذت بردنه. وقتی خودمون رو با دیگران مقایسه می‌کنیم، حسرت می‌خوریم، ناراحت می‌شیم و حتی از داشته‌هامون لذت نمی‌بریم.

 ولی وقتی تمرکز می‌کنیم روی زندگی خودمون، روی لحظه حال و چیزایی که داریم، تازه می‌فهمیم چقدر شانس داریم و چقدر زندگی قشنگه.

همچنین فهمیدم که شکرگزاری یه قدرت واقعی داره. وقتی حتی یه چیز خیلی کوچک رو شکر کنیم، مثلا یه نفس سالم یا یه لبخند، ذهن و قلبمون آروم‌تر می‌شه و حس خوبی پیدا می‌کنیم. شکرگزاری باعث می‌شه ذهنمون از کمبود و نگرانی دور بشه و روی خوبی‌ها و نعمت‌ها تمرکز کنه.

یه نکته خیلی مهم دیگه هم اینه که زندگی واقعی و لذت واقعی، تو سادگیش پیدا می‌شه. ما همیشه دنبال پیچیدگی‌ها و چیزای بزرگ هستیم، ولی حقیقت اینه که شادی‌های واقعی معمولاً تو لحظه‌های ساده و عادیه. 

یه صبحونه ساده با خانواده، یه قدم کوتاه تو پارک، یه مکالمه راحت با دوست، همه اینا می‌تونن حس عمیق رضایت و خوشحالی بهمون بدن. وقتی اینو فهمیدم، دیگه دنبال چیزای عجیب و غریب نبودم تا خوشحال بشم. ساده بودن خودش لذته.

یه چیز دیگه که یاد گرفتم اینه که آرامش واقعی وقتی میاد که به مسیر درونمون اعتماد کنیم. وقتی حس می‌کنم فشار زندگی زیاده یا مشکلات زیادن، یه نفس عمیق می‌کشم و به خودم یادآوری می‌کنم که می‌تونم اعتماد کنم، می‌تونم آروم بمونم و مسیرم رو ادامه بدم. این اعتماد ذهنم رو آزاد می‌کنه و باعث می‌شه بتونم از زندگی لذت ببرم، حتی وقتی شرایط سخته.

همینطور فهمیدم که هیچ‌وقت نباید لذت زندگی رو به آینده موکول کنیم. یعنی اینطور نباشه که فکر کنیم: «وقتی به فلان هدف رسیدم، اون موقع خوشحال می‌شم.» نه! خوشحالی و لذت بردن از زندگی باید همین الان اتفاق بیفته، تو همین لحظه.

 اگه همین الان حسش نکنیم، شاید هیچ وقت حسش نکنیم. حتی وقتی همه شرایط ایده‌آل شد، شاید ذهن ما هنوز دنبال چیزای دیگه باشه.

یه نکته دیگه که تو ذهنم خیلی جا باز کرد، اینه که باید برای خودمون و لحظه‌هامون ارزش قائل باشیم. یعنی قبول کنیم که ما حق داریم شاد باشیم، حق داریم از زندگی لذت ببریم، حق داریم برای خودمون وقت بذاریم، بدون اینکه عذاب وجدان داشته باشیم.  این حق منِ، حق هر کسیه.

یه چیز دیگه هم که یاد گرفتم اینه که لذت بردن از زندگی یه انتخاب روزانه است. ما می‌تونیم تصمیم بگیریم به جای نگرانی و استرس، روی لحظه حال، شادی‌های کوچک، شکرگزاری و سادگی تمرکز کنیم. 

این تصمیم اگه هر روز تکرار بشه، کم‌کم تبدیل می‌شه به عادت ذهنی و زندگی واقعی‌تر و رضایت‌بخش‌تری تجربه می‌کنیم.

همچنین یاد گرفتم که زندگی با طعم خدا یعنی: آگاه بودن، قدردانی کردن، در لحظه بودن، ساده لذت ببریم از زیستن و اعتماد به مسیر درونی. وقتی اینها رو تمرین کنیم، حتی وقتی دنیا شلوغ و پر از چالشه، ما می‌تونیم تو درونمون آرامش و شادی واقعی داشته باشیم.

یه نکته مهم دیگه اینکه باید هر روز یه لحظه وقت بذاریم و ببینیم چه چیزای ساده‌ای داریم که حس خوبی بهمون میدن. این چیزا می‌تونه یه لبخند، یه پیام محبت‌آمیز، یه موسیقی کوتاه، یه قدم زدن تو پارک یا حتی یه نفس عمیق باشه. وقتی ذهنمون روی این چیزای ساده تمرکز می‌کنه، تازه می‌فهمیم زندگی چقدر پر از فرصت‌های لذت‌بخشه.

و یه چیزی که خیلی بهم تلنگر زد، اینه که باید گاهی از همه چیز فاصله بگیریم. یعنی یه روز، حتی یه ساعت، بذاریم ذهنمون آروم بشه، گوشی و شبکه‌ها رو کنار بذاریم، و فقط خودمون باشیم با حس‌ها و لحظه‌ها. این کار باعث می‌شه دوباره انرژی بگیریم و زندگی رو با تمام وجود حس کنیم.

من وقتی اینارو تمرین کردم، حس کردم سبک شدم، ذهنم راحت‌تر شد، لبخندم واقعی‌تر شد و دنیام رنگ تازه‌ای گرفت. حس کردم حتی مشکلات هم دیگه نمی‌تونن منو از آرامش درونم دور کنن، چون فهمیدم زندگی با لذت بردن از همین لحظه‌ها معنی پیدا می‌کنه، نه با جمع کردن چیزای بیشتر یا رسیدن به اهداف بزرگ.

پس هر وقت حس کردم گرفتار روزمرگی شدم یا چیزی ذهن و قلبم رو سنگین کرده، یه نفس عمیق می کشم و یه لحظه به این فکر میکنم که چه چیزای کوچیک و ساده ولی ارزشمندی دارم . یادم باشه که لذت بردن از زندگی یه مهارته، باید یادش بگیریم و تمرینش کنیم. اینو که بفهمم، زندگی همونطور که هست شیرین و قابل تجربه است، همین لحظه‌ها و همین حالا.

و آخرین چیزی که می‌خوام بگم اینه که زندگی پر از فرصت‌های ساده و بی‌قیمتیه که خیلی وقت‌ها ما ازشون غافلیم. هر بار که یه لحظه با خودمون مهربون باشیم، هر بار که چیزی ساده و کوچک رو حس کنیم، داریم زندگی رو واقعی تجربه می‌کنیم. اینجاست که طعم زندگی با خدا رو حس می‌کنیم، همین لحظه‌ها، همین حالا.