زندگی با اراده خداوند (قسمت سوم)

بهزندگی با اراده خداوند قسمت سوم

رشته افکاری که در ذهنم از کودکی ایجاد میشن باعث شکل‌گیری تصویری از واقعیت وجودم در ذهن میشه که واقعی نیست،تصویر واقعی همون تصویریه که در کودکی درباره واقعیت وجودم در ذهن داشتم،تصویری که باعث آرامش، شادی و لذت بردنم از لحظه به لحظه زندگی میشد.

تصویر فعلی که توسط بزرگترها، معلم‌ها، رسانه‌ها و جامعه در ذهنم شکل گرفته، مانند پرده‌ای که جلوی داخل شدن نور خورشید از پنجره رو می‌گیره،مانع رسیدن نور حقیقت وجود واقعیم که توسط خدا برام در نظر گرفته میشه،

این تصویر ساختگی، اون چنان پررنگ و واضح شده که تمام وجودم رو به خودش جلب کرده و فرصتی برای توجه کردن به حقیقتی که در درونم از بدو تولد قرار داده شده باقی نمی‌ذاره.

تصویر جدید که همون منطق یا منیت منو شکل میده، باعث میشه لحظاتم در زندگی روزمره سرشار از اضطراب، نگرانی، خشم، یا حتی ناراحتی جسمانی باشه.

اراده خداوند در همه جا و همه چیز وجود داره و جایی رو نمی‌تونم پیدا کنم که اراده خداوند در اونجا نباشه،سایر موجودات هم در مدت حیات خودشون به آفرینش خودشون شک نمی‌کنن،هرگز ارتباطشون با منبع آفرینش قطع نمی‌شه و در زندگی سردرگم نیستن،هرگز افسرده نمی‌شن،حسرت گذشته رو نمی‌خورن،و نگران آینده هم نیستن،اونا در لحظه حال زندگی می‌کنن،

تحقیقی درباره رفتار گوزن‌هایی که مورد حمله شکارچیان قرار می‌گیرن صورت گرفته که به این نتیجه رسیدن که پس از حمله شکارچی،میزان ترس در گوزن‌ها به اوج خودش میرسه و باعث واکنش اون‌ها میشه که فرار کردن و پراکنده شدن،اما تنها ۷ دقیقه بعد، استرس گوزن‌ها فروکش می‌کنه و اونا صحنه رو فراموش می‌کنن و به همین دلیل دوباره به روال عادی زندگی خودشون برمی‌گردن،با مقایسه رفتار گوزن‌ها با انسان‌ها به وضوح میتونم به تفاوتی که در اتصال و ارتباط با منبع آفرینش وجود داره پی ببرم.

که یک گوزن مورد حمله قرار می‌گیره بالاترین میزان ترس و استرس رو تجربه میکنه،اما فقط ۷ دقیقه بعد همه چیزو فراموش می‌کنه و به شکل عادی زندگی میکنه،اما ما اگه یک صحنه ای رو ببینیم،یا درباره اون بشنویم،بدون اینکه خودمون اونو تجربه کرده باشیم،تا روزی که زنده‌ایم اون اتفاق رو در ذهنمون نگه می‌داریم و بارها نگران وقوع اون برای خودمون میشیم و حتی بارها به دیگران تذکر میدیم که مراقب فلان موضوع باش،و این رفتارها برای همه ما آشناست.

با اندکی دقت در افکارم متوجه انواع ترس‌هایی میشم که خودم اصلاً تجربه نکردم، بلکه درباره اون شنیدم، یا فیلم کوتاهی در مورد اون دیدم و اون اتفاق همیشه باعث ترس و نگرانی من شده که مبادا برای من یا نزدیکانم هم رخ بده،و این میزان از ترس و نگرانی در زندگی، از طریق شنیده‌ها و دیده‌هام در ذهنم ایجاد میشن و به مرور منطق قوی در من ایجاد میکنه که دنیا ناامن و بی سر و سامانه.

و به سادگی فراموش می‌کنم که در عین حالی که در ظاهر و کلام اعتقاد دارم که خدا جهان هستی رو خلق کرده و هیچ برگی بدون اذن خدا بر زمین نمیفته،اما در واقعیت و منطق باور دارم که خداوند تسلطی بر امور نداره و این خودم هستم که باید اتفاقات دنیای پیرامونم رو تحت نظر بگیرم تا بتونم خودم رو از گزند بلاها و اتفاقات بد دور نگه دارم.

پس شکل‌گیری منطق یا منیت در من باعث برهم خوردن آرامش، شادی و احساس خوب در زندگی روزمره میشه و اگه می‌خوام زندگیم رو تغییر بدم و شرایط جدیدی رو تجربه کنم،مهم‌ترین کار اول جلوگیری از تقویت افکاریه که باعث تقویت منیتم میشن،بعد هم ایجاد افکاریه که به مرور تصویر واضح منیت رو کمرنگ کنه و باعث نمایان شدن تصویر خود واقعیم بشه،رسیدن به احساس آرامش و آسایش اولین و مهمترین دستاورد عمل کردن به این فراینده،از این طریق افکار مربوط به منیت رو رها می‌کنم و به خودم اجازه میدم تا به قدرت اراده خدا دست پیدا کنم،اون وقت به این نیروی بی‌انتها توکل می‌کنم تا منو به سمت سرنوشتی که برام مقدر شده هدایت کنه.

چطور به اراده خدا دسترسی پیدا کنم؟؟برای اتصال به قدرت اراده خدا باید با ماهیت واقعی خودم ارتباط برقرار کنم و این کار از طریق رها کردن معیارهایی هست که منطقم با اونها هویت انسانی منو تعیین می‌کنه،با انجام مراحل زیر می‌تونم به شکل عالی این کارو انجام بدم،

۱_داشتن نظم شخصی،

ایجاد نظم شخصی در تمام ابعاد وجود اولین قدم برای دستیابی به قدرت اراده الهیه،برای یادگیری یک هنر یا مهارت جدید مستلزم اینه که جسمم رو برای اجرای کارهایی که به اون علاقه و عشق دارم پرورش و آموزش بدم،برای از بین بردن معیارهای تعیین کننده هویت انسانی باید نظم شخصی در زندگیم ایجاد کنم،نظم شخصی داشتن شامل نظم در فکر کردن،حرف زدن،و عمل کردنه،

همونطور که برای برقراری نظم در محیط خارج از خودم مثل خونه یا محل کار سعی می‌کنم وسایلم رو سر جای خودش قرار بدم تا در موقع نیاز به راحتی در دسترسم باشن و از اونا استفاده کنم،در مورد محیط درون خودم هم باید نظم رو رعایت کنم،نظم درونی شامل سر و سامان دادن به افکار، گفتار و رفتارهامه،

باید افکار رو به دو گروه افکار سبز و افکار قرمز دسته‌بندی کنم،افکار سبز افکاری‌ان که در من احساس خوب ایجاد می‌کنن،

افکار قرمز افکاری‌ان که در من احساس بد ایجاد می‌کنن،

به راحتی می‌تونم این دسته‌بندی رو درباره افکاری که در ذهنم مرور میشه اعمال کنم،به سادگی قابل تشخیص که چه فکری چه احساسی در من ایجاد میکنه،افکاری که احساس ترس، نگرانی، خشم، حسرت، اندوه، عصبانیت رو ایجاد میکنه رو در دسته افکار قرمز قرار بدم،

افکاری که احساس مهربانی، لذت، آرامش، امنیت، و شادی رو در من ایجاد می‌کنه رو در دسته افکار سبز قرار بدم.

پس از این به بعد دیگه تصمیم گیری به عهده منه که در زندگی روزمره چه مقدار از ذهنم رو افکار قرمز و چه مقداری رو با افکار سبز رنگ آمیزی می‌کنم،میزان رنگ قرمز تضمین کننده ادامه شرایط زندگی من در وضعیتیه که مورد رضایت و لذت من نخواهد شد،و میزان رنگ سبز تضمین کننده ادامه شرایط زندگی من در وضعیتیه که مورد رضایت و لذت من خواهد بود.

در مورد گفتار هم باید مانند افکار عمل کنم،گفتار خودم رو به دو گروه گفتار قرمز و گفتار سبز تقسیم بندی کنم،گفتاری که در من و شنونده احساس خوب ایجاد می‌کنه رو در گروه گفتار سبز،

و گفتاری که در من و شنونده احساس بد ایجاد می‌کنه رو در گروه گفتار قرمز قرار بدم،از این پس باید مراقب گفتار خودم باشم که با کلام خودم چه نوع رنگی رو در دنیای پیرامونم پراکنده می‌کنم،رنگی که در پیرامون خود گسترده می‌کنم نمایانگر تجربیاتیه که در دنیای مادی خواهم داشت.

اگر رنگ پیرامونم متمایل به سبز باشه مطمئن باشم اتفاقات و شرایطی رو در زندگی تجربه می‌کنم که در من احساس خوب ایجاد می‌کنه،اما اگه رنگ پیرامونم متمایل به قرمز باشه بیانگر این واقعیته که اتفاقاتی رو در زندگی روزمره تجربه خواهم کرد که شرایط احساسی نامناسبی برام به همراه خواهد داشت،نکته قابل توجه اینه که در تقسیم بندی گفتارم دقت داشته باشم،ممکنه گفتاری رو بیان کنم که فکر می‌کنم در من احساس خوب ایجاد می‌کنه،اما مطمئنم در شنونده احساس بد ایجاد خواهد کرد،مثل زمانی که من نسبت به فردی احساس ناراحتی و خشم دارم و به دنبال فرصتی‌ام تا حرف‌هایی که به عنوان جواب رفتار و گفتار قبلاً او آماده کردم رو به اون بزنم،در این شرایط شاید تصور کنم که من با تلافی کردن احساس راحتی می‌کنم،و این گفتار رو در دسته گفتار سبز قرار بدم،گفتار سبز باید هم در گوینده و هم در شنونده احساس خوب ایجاد کنه.

در مورد اعمال هم باید مانند دو موضوع قبل عمل کنم و اعمالم رو به دو دسته اعمال سبز و قرمز دسته‌بندی کنم،اعمال سبز رفتارهایی که در من احساس خوب ایجاد می‌کنه،اعمال قرمز رفتارهایی که در من احساس بد ایجاد می‌کنه،در مورد اعمال به این نکته توجه کنم که فقط ملاک عمل کردن خودم هست.

مثلاً شاید  من دارم به یه گلدون آب میدم، این رفتار من از طرف گلدون واکنشی به همراه نداره،بنابراین احساس منه که تعیین کننده سبز بودن رفتارمه،همچنین ممکنه من در پاسخ به درخواست کمک فردی پاسخ منفی بدم و پاسخ من در فرد مقابل احساس بد ایجاد کنه،اما خودم از اینکه تونستم پاسخ منفی بدم احساس خوبی داشته باشم،چرا که اگه می‌خواستم درخواست فرد رو قبول کنم درسته که فرد مقابل به احساس خوب می‌رسید اما من قطعاً دچار مشکل می‌شدم و احساس بدی در من ایجاد می‌شد،پس در این مورد پاسخ منفی دادن به درخواست دیگران در عین حالی که در فرد درخواست کننده احساس بد ایجاد می‌کنه اما در دسته اعمال سبز قرار می‌گیره،چون با پاسخ منفی دادن خودم رو در مشکلی که باعث استرس و نگرانی و ناراحتی خودم میشه قرار ندادم،رفتارهایی که با خودم دارم رو هم باید به دو گروه رفتار سبز و قرمز تقسیم بندی کنم.

رفتاری که باعث آسیب به جسم من میشه رو باید متوقف کنم،پرخوری کردن، عصبانی شدن،خودم رو سرزنش کردن،و هر عملی که باعث آسیب جسمی و روحی به خودم می‌شه رو باید متوقف کنم و در گروه اعمال قرمز قرار بدم،در مقابل اعمالی رو درباره خودم تکرار کنم که در من احساس خوبی ایجاد می‌کنه،دوش گرفتن، موسیقی گوش دادن، رقصیدن، تفریح کردن، به پارک رفتن، این‌ها شامل رفتارهای سبزی هستن که در من احساس خوب ایجاد می‌کنه و سعی کنم که این نگرش جدید رو درباره خودم اعمال کنم.

غذای مناسب برای روح خودم تهیه کنم، باید با انتخاب آگاهی مناسب و توجه کردن به اون از طریق خوندن، شنیدن، صحبت کردن و تماشا کردن، غذای مناسب در اختیار روحم قرار بدم،به این صورت همزمان با ایجاد نظم شخصی که منجر به کاهش توجه به منطق و در نتیجه سنجش خودم بر اساس معیارهای بیرونی میشه، روح خودم رو که در ارتباط دائم با منبع جهان هستی هست رو تقویت می‌کنم.

باید بدونم که روحم کامله و نیازی به تقویت شدن نداره و من نمی‌تونم روح خودم رو کامل‌تر کنم،چون از همون ابتدا در حالت تعالی خودش قرار داره،اما با توجه کردن به موضوعاتی که احساس خوب از جمله آرامش در من ایجاد میکنه، زمان بیشتری ذهن منفی باف و منطق‌گرای خودم رو تحت کنترل در میارم،پس هدف اصلی از تهیه غذای مناسب برای روح ارتقای کیفیت روح نیست،بلکه افزایش مهار و کنترل کانون توجه ذهنه،زمان‌هایی رو که صرف خوندن و شنیدن این نوشته و نوشته‌هایی مثل این می‌کنم به میزان قابل توجهی از هجوم افکار منفی در ذهنم کم میشه و زمانی که این کار رو به عادت روزانه خودم تبدیل کنم، پس از مدتی به طور کلی مرور افکار منفی در ذهنم کم و کمتر میشه.

پس از اینکه نظم شخصی در زندگیم ایجاد کردم و دادن غذای مناسب به روح از عادت‌های روزمره من شد،حالا نوبتِ عشق ورزیدن به زندگیه،

برای اینکه عاشق زندگی بشم کافیه این دو کار رو انجام بدم،یک، هر آنچه را که دوست دارم انجام بدم رو حتماً انجام بدم،۲، اگه کاری رو انجام میدم که دوست ندارم، باید با تغییر نگرش اون کار رو طوری انجام بدم که دوستش داشته باشم،یا حداقل انجام اون باعث احساس بد در من نشه،انجام این دو مرحله به تنهایی تغییر شگرفی در زندگی من ایجاد می‌کنه.

اگر هنوز نمی‌دونم چه کارهایی هست که عاشق انجام دادن اون‌ها هستم،یا چه کارهایی مورد علاقه من هستن، و اگر توی زندگی مجبور به انجام کارهایی هستم که دوسشون ندارم، سعی کنم اون کارها رو به شکلی انجام بدم که احساس بد کمتری در من ایجاد کنه،اون وقت پس از مدتی دیگه از انجام اون کار متنفر نمی‌شم و به احساس بهتری می‌رسم.

پس در هر شرایطی که هستم سعی کنم نگرشم درباره شرایط موجود رو به شکلی تغییر بدم که احساس بد کمتری در من ایجاد کنه،پس از مدت کوتاهی می‌تونم در همون شرایط مواردی رو پیدا کنم که نه تنها احساسم رو بد نمی‌کنه، بلکه باعث ایجاد احساس خوب در من می‌شه.

و در ادامه،روندِ یافتن شرایطی که احساس خوبی در من ایجاد می‌کنه گسترش پیدا می‌کنه و اتفاقاتی رخ میده که من در مسیر انجام کارهای مورد علاقه‌ام هدایت می‌شم، پس هر کاری که انجام میدم رو با اشتیاق انجام بدم.

مثلاً اگر فروشنده‌ام کار خودم رو با عشق انجام بدم، نه از روی اجبار و برای دریافت دستمزد برای گذران امور زندگی،

اگه در حال یادگیری مهارتی هستم با عشق و علاقه مراحل مختلف اون مهارت رو یاد بگیرم و تکرار و تمرین کنم،

اگه کالایی رو برای فروش قرار دادم، به کالای خودم عشق بورزم، در این صورت عشق و اشتیاق خودم رو به مشتریان خودم ارائه میدم و اون‌ها مشتری همیشگی من خواهند بود.

توکل کردن به خداوند،

در کتاب‌های زیادی می‌خونیم درباره رها کردن خواسته‌ها، چگونه هم خواسته‌ام رو بخوام و  هم اونو رها کنم،؟؟رها کردن همون توکل کردنه،من خواسته خودم رو رها می‌کنم به این معنی که نگران برآورده شدن اون نیستم، و با اشتیاق سعی می‌کنم در مسیر تجربه کردن خواسته‌هام، هر کاری از دستم برمیاد انجام بدم و مطمئن باشم که خداوند که قادر مطلقه و قدرت اراده اون بر جهان هستی گسترده است، منو به سمت تجربه آرزوهام هدایت می‌کنه،وقتی توکل می‌کنم در واقع مدیریت برآورده شدن خواسته‌ها رو به خدا واگذار می‌کنم،در این مرحله ذهن و جسم به تقلا و سختی برای رسیدن به هدف نمی‌پردازه، بلکه توسط اراده خدا به سمت تجربه خواسته هدایت میشم،من در نهایت آرامش خودم رو به همون قدرتی می‌سپارم که شکوفه رو به سیب و قطره ذره بینی رو به انسان تبدیل می‌کنه، وقتی خودم رو رها کنم احساس سبکبالی در من ایجاد می‌شه و می‌تونم با روح لایتناهی خودم مشورت و همکاری کنم، در این شرایط قدرت اراده خدا در دسترس و خدمت من قرار می‌گیره تا منو به جایی که مقدر شده هدایت کنه.

ممکنه خوندن این صحبت‌ها درباره قدرت اراده خدا و رهاسازی باعث بشه تا به قدرت اراده خودم شک کنم،این احتمال وجود داره که تصور کنم در زندگی حق انتخاب یا اراده ندارم،به این معنی که اگه قرار باشه خداوند منو به سمتی که برام مقدر شده هدایت کنه پس نقش انتخاب و اراده انسان در زندگی دنیایی چی میشه،

و اگر این سوال برام پیش بیاد که اگه من اراده می‌کنم به چه خواسته‌ای برسم پس نقش اراده خدا در هدایت من به سمت آرزوهام چیه و اگه قراره من خودم رو رها کنم و اجازه بدم خداوند منو به سمتی که برام مقدر شده هدایت کنه، نقش من در تجربه زندگی چیه،درک این موضوع اهمیت بسیار زیادی در تعیین نقش خود و خداوند در جریان زندگی داره.