افکار چاق کننده چیست؟ راه‌های اصلاح ذهن برای لاغری پایدار (گام ۵۸)

سلام خدمت استاد گرامی و دوستان خوبم 

من هم جز افرادی هستم که  دوست دارم زندگی جدیدی برای خودم خلق کنم .

وقتی یک مساله برای ما شفاف میشه پس راحت تر برای اون راه کار اراییه میدیم که چطوری  اون مشکل رو حل کنیم .

 بارها شنیدیم که پندار نیک  ،گفتار نیک و کردار نیک  که معادل همون جمله ی امام علی   هست که  فرمودن مراقب  افکارت باش که گفتارت مبشه و مراقب گفتارت باش که اعمالت میشه و مراقب اعمالت باش که زندگیت رو رقم میزنن .

 ما میدونیم طبق فیزیک کوانتوم  همه چیز در این دنیا از انرژی تشکیل شده ولی واقعا نمیدونستم  هر چیزی  و هر فکری  که  در ذهنمون داشته باشیم اون هم   خودش یه انرژی هست که طبق قانون ، انرژی اون از بین نمیره فقط  حالت اون تغییر میکنه و در مرحله ی دوم تبدیل میشه به گفتار  مثلا من در گذشته (و بعصی مواقع حالا  )فکر داشتم که  نکنه این غدا  رو بخورم چاق بشم و یا اینکه نکنه فعالیت ندارم چاق بشم و یا اینکه  بارها میگفتم نکنه شام برنج و نون و غذای سرخ شده خوردم چاق بشم   همین فکرها باعث  شده بود  من بارها بگم و به زبون بیارم چون   من این عدا رو دارم  می خورم  پس چاق میشم و یا اینکه چون  من  فعالیت ندارم   چاق میشم .

پس این فکر ها تبدیل میشه به گفتار و به زبون ما میاد و در واقع گفتار یه حالت متراکم شده ی فکر هست چون فکر  خیلی سبک و یک انرژی باز  هست پس پروسه به این شکل که فکر تحت فشار میشه کلام و کلام تحت فشار میشه جسم و به واقعیت تبدبل میشه و همه  ی افراد دنیا به این روش چاق شدن همه اول فکر چاقی رو داشتن و بعد در مورد اون حرف زدن و بعد در جسم اونها به وجود اومده و حالا مهم نیست که شما از اون چاقی بترسین و یا دوستش داشته باشین مهم اون توجه شما به چاقی  هست که چاقی رو به وجود میاره .

فکر /کلام /چاقی /این پروسه ی چاقی هست که اینطور به وجود اومده اما برای لاعر شدن ما  بر عکس عمل میکنیم میاییم از مرحله ی آخر شروع میکنیم و  به جسم فشار میاریم ولی هیچ راهی برای لاعری  که از فشار به جسم هست نتیجه نمیده مگر در روش لاغری با ذهن که اول روی فکر کار میکنیم و بعد روی کلام و بعد نتیجه در جسم ما به وجود میاد .

من خیلی خوب درک کردم که چاقی من در گذشته از افکار من به وجود اومده و بعد به کلام من  رسید و بعد من چاق شدم 

من یادم میاد تا قبل از ازدواجم که متناسب بودم همه چیز میخوردم و اما  هیچ وقت افکار نگران کننده و چاق کننده  نداشتم که وای حالا دیر وقته نکنه شام برنج بخورم و چاق بشم و یا اینکه عصرها هر اندازه که میلم میشد عصرانه میخوردم و نگران چاقی نبودم  و یا فست فود میخوردم و پفک که بسیار دوست داشتم میخوردم و هیچ وقت فکر بدی در مورد اونها نداشتم و هیچ وقت نگران بی فعالیتم نبودم که نکنه چاق بشم و خیلی رها و آزاد از افکار چاقی بودم و طبیعتا هم  بسیار لاغر بودم زیر ۶۰ کیلو بودم ولی دقیق نمیدونم چون هیچ وقت وزن نمیکردم اصلا در ذهنم از این  افکار  نداشتم که خودم رو وزن کنم و یا مراقب باشم که فلان چیز رو نخورم و یا اینکه مراقب باشم که دیر وقت  شام نخورم و ….اما بعد از ازدواج که کم کم چاقی رو در خودم حس کردم اول اینکه  بگم به شدت پرخور شده بودم و مرتب در حال خوردن بودم و بیشتر اوقات گرسنه بودم و تفریحاتم با همسرم در خوردن خلاصه میشد  که به فلان فست فودی و یا رستوران برم و یا به فلان سوپر مارکتی برم و کلی هله هوله بخرم و خلاصه اینکه بعد از مدتی که کم کم متوجه چاقی خودم  شدم دیگه لباسهای بازار به سختی  اندازم میشدن و یا اینکه همه  بهم میگفتن مواظب باش فلانی تپل شدی و …..  اونجا بود  که تصمیم گرفتم لاغر بشم اونم از راهی که باور داشتم  درسته و تنها لاغری هست در واقع با رژیم گرفتن و ورزش کردن همیشه    لاغری رو در خودم میدیدم  و اونجا بود که دیگه میگفتم چی بخورم که چاق نشم چی کار کنم که لاعر بشم و حساب و کتاب میکردم و زمان خوردن برام مهم بود و کم کم افکار چاقی زیادی پیدا کردم و انتطار داشتم لاعر بشم و اما در حالی که داشتم به چاقی توحه میکردم و دقیقا پروسه رو برعکس طی میکردم و داشتم به جسسمم فشار میاوررم و واقعا  دوران سختی  بودن ولی به هر طریقی بود خودم رو لاغر میکردم اما جه فایده که اصلا نتیجه ماندگار نبود و من بارها از این روش لاغری اقدام میکردم و متناسب میشدم اما هرگز روش داییمی نبود و من رو اذیت میکرد و دیگه خسته شده بودم از این همه تلاش و نتیجه ی نابرابر با تلاشم که من رو خسته میکرد و دیکه این اواخر بارها به زبون میوردم که وای چرا من هر چی میکنم لاغر نمیشم چرا شکمم اب نمیشه چرا جسم من اینطور هست و بارها به خودم و بقیه میگفتم من سوخت سازم پایین هست که چاق میشم من اشتها دارم  و …….و اینقدر به خودم و همه  می گفتم که روز به روز چاقتر میشدم .

اما خبر نداشتم باید طبق پروسه ی لاغری عمل کنم که اول فکر لاغری رو به وجود بیارم و بعد در مورد لاغری خودم حرف بزنم و بعد لاغری در جسم من به وجود میاد.

اخه من باید بدونم که  جسم من  فقط یک نمایش دهنده هست  مثل تلویزیون و تصاویر و فیلم ها در تلویزیون  از جای دیگه میاد به اسم  فرستنده که  صدا و سیما هست و من اگر از فلان فیلم و یا شبکه خوشم نمیاد باید کانال رو تغییر بدم نه تی وی رو عوض کنم .

پس جسم ما نشانده ی وضعیت فکری ما هست و ما باید اول فکر خودمون رو تغییر بدیم  تا جسم ما تغییر کنه .

خوب یه نکته رو هم بگم من بعد از تقریبا دوسال در سایت بودنم  که خیلی تغییر و تحول داشتم و دارم هم در افکار و رفتارم و هم در جسمم اما هنوزم کمی بعد از خوردن غذا اگر حواسم رو ندم فشار شکمی در قسمت بالای شکمم رو حس میکنم (شایدم وسواس پیدا کردم نمیدونم ) در حالی که یک سوم گذشته ی خودم میخورم اما این حالت زیاد برام پیش میاد و سریع منفی باف میاد  و شروع میکنه به حرف زدن که وای تو الان چاق میشی چون  تو زیاد میخوری و حقیقتا یه صدایی هم میاد که میگه این  کار تو خلاف اموزشها هست چرا اینقدر خوردی مگه قول ندادی پرخوری نداشته باشی  پس چرا و به قول دوستمون حس میکنم یکم در زمینه رها کردن غدا  خیلی  رفتارم شبیه اموزشها نیست  البته بعضی مواقع ها و میتونم بهتر  عمل کنم چون طبق اموزشها باید در حالی که هنوز جا برای خوردن  داری غدا رو رها کنی و مدتی هست  یکم در این زمینه احساس ناتوانی میکنم خیلی وقتها خوبم اما خیلی وقتهام اینطور میشم و اما به خودم میگم طبق اموزشها باید بیام به جنبه ی مثبتش نگاه کنم که من  به نسبت گذشته ی خودم زیاد نخوردم که من کلی غدا بود و نخوررم که من انتخاب میکنم از چه مواد غدایی در اطرافم بخورم پس اینها همه تغییر نیست لاعری نمیاره و من به خودم میگم اگر فکرم رو مثبت نکنم در روند  لاعری جسمم  اختلال ایجاد میکنه و در ضمن همین افکار منفی  من رو ناامید میکنه و  از مسیر خارج میکنه پس بزار با فکر های خوب و امیدوار کننده جلو برم تا مهارتم در این زمینه هم به مرور  بیشتر بشه همین دیشب مهمان بودم و کلی غدا بود برنج و ماهی بود و خورشت بادمجان بود و دیزی  و آش،رشته هم بود و من فقط  با چند لقمه دیزی سیر شدم و یکم احساس فشار شکمی میکردم و هر چقدر بقیه عداها رو میدیدم وسوسه نشدم که  بخورم و این در گذشته محال ممکن بود ها باید از همه میخوردم اینقدر میخوردم تا دل درد شدید پیدا کنم یا استفراغ کنم  اما دیشب انتخاب کردم و این از  تسلط من بر مواد عذایی هست و این مهارت جدیدی هست که در من به وحود اومده و دقیقا به جای اینکه توجهم رو ببرم روی یک لقمه اضافه که خوردم بردم روی توانایی تسلطم بر انواع غذا ها وخودم رو تحسین کردم به جای اینکه ناراحت بشم و اتفاقا تا اونجا بودم متوجه نشدم چی کار کردم  وقتی اومدم خونه متوجه شدم که چه رفتار زیبا و قابل تحسینی داشتم که کلی غدا بود اما من نخوردم  و حتی بعد از شام بستنی بود  و من فقط دو  قاشق چایخوری بستنی  خوردم و نخواستم و نخوردم . پس بازم با حس خوب ادامه میدم با افکار لاغری ادامه میدم تا در جسمم  لاغری رو ببینم .