شروع مسیر لاغری (قسمت اول)

سلام.خدمت شما استاد گرامی
موضوع چرا من چاق شدم؟
من تا زمانی که به خاطرم هست اضافه وزن داشتم و همیشه ناراحت و ناراضی.حتی اطرافیانم هم میگفتن که من وقتی به دنیا اومدم خیلی چاق بودم و وزن من ۵کیلو بوده .من چندین بار وزن خودمو کم کردم البته وزن من در دوران دانشگاهی نزدیک به ۱۰۰کیلو بوده که به کمک خداوند به ۶کیلو رسوندم ولی بعداز زایمان مجدد چاق شدم و۸۵کیلو شدم که باز توانستم به ۶۷برسونم ولی الان ۷۲کیلو هستم و اضافه وزن آزارم میده.برا لباس خریدن .مهمونی رفتن و خیلی چیزای دیگه.من دلیل اضافه وزن خودمو خوردن بیش از حد البته در بعضی مواقع و همچنین کم تحرکی و فست فود و شیرینی می‌دونم .از شما سپاسگزارم که این راه را جلوی پای ما اضافه وزن ها قرار دادید تا ما هم بتوانیم به تناسب اندام دلخواه خودمون برسیم .با تشکرزهرا

سلام من فائزه هستم ۲۴ ساله …من از دی ماه پارسال با این روش اشنا شدم و ۵ دی ثبت نام کردم تو سایت و چند تا فایل و گوش کردم ولی دیگه ادامه ندادم
تا این هفته که جرقه اصلی خورد و دوره رو تهیه کردم ولی چون این دوره رایگان و گوش نداده بودم به گفته استاد قرار شد اول این دوره و کار کنم تا برسم به دوره اصلی.
داستان چاقی من : من از بچگی بچه توپولی بودم ولی چاق نبودم به اون صورت و به خاطر این توپولی بودن همه دوسم داشتن و توپول و این چیزا بهم میگفتن. تا دوره دبستان هم حالت توپر بودم ولی چاق نبودم
یعنی شکم و این چیزا نبود مثل بعضی بچه ها .بعد دقیق یادم نمیاد از راهنمایی یا دبیرستان اضافه وزن اومد و بیشتر شد و تقریبا همیشه تو یه رنج وزنی بودم خیلی چاق نبودم و هیچوقتم متناسب نبودم
قد من ۱۵۸ و وزن من الان ۶۸ هست و بیشترین وزنی که تا الان داشتم ۶۹ بوده یعنی هیچ وقت به ۷۰ و بالای ۷۰ نرسیدم و هیچ وقتم فکرنمیکنم از ۶۰ پایین تر بوده باشم . همیشه بین این ۱۰ کیلو بودم .
اهل ورزش نبودم زیاد و این چند سال اخیر چند بار باشگاه رفتم و اخرین بار تابستون ۹۶ رفتم پیلاتس و وزنم تا ۶۱ اومد و در کنارش رژیم خیلی سختی هم نداشتم و یکم غذامو کم کرده بودم . در کل از اون افرادی نبودم که خیلی برای کاهش وزن اقدام کرده باشم و سختی کشیده باشم . ولی این حس خوب متناسب بودن و هیچ وقت نداشتم و خیلی اوقات این حس سنگینی که مخصوصا هر بار با بالا اومدن وزنم کاملا حسش میکردم مثل الان داشتم . و این راحت نبودن و اون حس عالی متناسب بودن و رهایی و تجربه نکردم . و این که چون من شباهت ظاهری به مادرم دارم و حس میکردم این توپول بودن ارثی از مامانم هستش که تا همین چند ماه پیش این جرقه خورد تو ذهنم که مامانم تو سن من و حتی چنیدن سال بعد خیلی متناسب بود با این که متاهل بود و ۳ تا بچه داشت .و کلا خانواده من خانواده چاقی نیست به جز مامانم که این چند سال خیلی چاق شده یعنی همه اضافه وزن داریم مخصوصا شکمی ولی چاق نیستیم .
و به طور کلی بخوام بگم علت چاقی مو غذا خوردن زیاد بیشتر اوقات نه همیشه و تحرک نداشتن و این باور ارثی بودن که تا چند ماه پیش داشتم .

باسلام و خسته نباشید خدمت شما دوستان متناسبم من این دوره رو برای دومین بار شروع کردم
وانت علت چاقی من ! من از وقتی یادم میاد توپول بودم ومامانم همیشه بهم گوش زد میکرد که خوراکم از بقیه بیشتر ه به همین منوال بزرگ شدم وتوپولی و همراه خودم کشوندم ازدواج کردم دوبار زایمان کردم کم کاری تیروئید دارم وهمچنان مامان توپول دوتا بچه هستم جالب تر از همه اینه که من کلا ۲۵کیلو اضافه وزن دارم ولی توی ذهنم ۱۰۰ کیلو خودنمایی میکنه به امید تناسب اندام

عوامل چاقی:
1. لذت بردن بیش از حد از خوردن و این که خوردن رو خیلی خیلی دوست دارم و واقعا ازش لذت می برم و به نظرم خوردن و خوابیدن جزو لذت بخش ترین کارهای دنیاست.
2. فعالیت کم که تنبلی میکنم و ورزش نمیکنم و بازم میخورم و میخورم.
3. همه اطرافیانم چاق هستند و از اول که یادمه چاقی عادت و چیز عادی ای تو خونه ما بوده.
4. دسپخت خوشمزه اطرافیانم و دوباره برمی گرده به همون دلیل اول که لذت بردن از خوردنه.
5. ریزه خواری میان وعده های غذاییم.
6. و شاید اصلی ترین علت چاقی خودم رو بی ارادگی خودم میدونم که البته با فرمایشات آقای روشن این گفته درست نیست چرا که ذهنم رو از اول بد تربیت کردم.
7. یکی از عوامل دیگه میشه به موروثی بودن این امر و این که استعداد بدنم برای چاقی زیاده اشاره کرد، که اینم آقای روشن رد کردن ولی خب خیلی ها رو دیدیم که خیلی می خورن و اصلا چاق نمیشن ولی قطعا من جزو اون دسته نیستم.

موضوع انشاء: چرا من چاق هستم؟
من یه خانم ۳۲ ساله و مجرد هستم. زمان بچگی، دختر تپلی بودم. خیلی چاق و چله نبودم، فقط توپُر بودم. زمان مدرسه هم وقتی ابتدایی بودم، مثل بچه های دیگه معمولی بودم. ولی از همون بچگی، خیلی پُرخور بودم و همیشه از غذا خوردن اعم از میوه، شیرینی، شکلات، غذا، آبمیوه، سبزیجات، هله هوله و کلاً از خوردن همه چیز لذت می بردم و تقریبا به اندازه ۲ تا داداشم که ازم بزرگتر بودند، غذا می خوردم. خودم فکر می کنم یکی از دلایل اصلی چاقی ام، علاقه بسیار شدید به غذا و خوراکی ها و داشتنِ ولع خوردن هست.
از زمان راهنمایی هم یواش یواش چاق شدنم شروع شد و تا اونجایی که یادم میاد، همیشه از فعالیت بدنی و زنگ ورزش مدرسه بیزار بودم و هیچ وقت ورزش نمی کردم. تو عمرم هم هیچ رشته ورزشی رو دنبال نکردم. در واقع علت اصلی چاقی ام رو همون خوردن غذای زیاد و ورزش نکردن می دونم. (چون اصلا هر چی که از بچگی در مورد علت چاقی شنیدم و دیدم، این دو علت، یعنی پُرخوری و عدم ورزش بوده و خُب این رفته تو ناخودآگاهم و چون تکرار هم شده، به صورت باور دراومده).
تو دوره راهنمایی هم اضافه وزن داشتم ولی نه زیاد. تو دوران دبیرستان، یعنی بعد از ۱۵ سالگی، دیگه چاق شدنم به طور جدی شروع شد و چون قدم هم کوتاهه و ۱ مترو ۵۲ سانتی متر هست، اضافه وزنم به شکل عدم تناسب اندام خودش رو نشون می داد. به اضافه اینکه بالاتنه ام هم خیلی چاق تر از پایین تنه ام بود.
وقتی وارد دانشگاه شدم و دوره لیسانس رو می گذروندم، نه سراغ رژیم بودم و نه سراغ ورزش. همیشه دوست داشتم اندام متناسب داشته باشم، ولی هیچ اقدامی در جهت اون نمی کردم. یه نکته رو هم ذکر کنم که من خیلی آدم خوابالویی هستم و خیلی زیاد می خوابم و بعد از ظهرها از خواب بیدار میشم که این رو هم یکی از علت های چاقی خودم می دونم. چون دیر از خواب بیدار میشم و بیشترِ روزم میره و به تَبَع اون، فعالیت بدنیم در طول روز کم میشه.
غذاهایی که مامانم می پزه، خیلی کم از روغن استفاده می کنه و تو خونه ی ما بیشتر از برنج، از نون استفاده میشه. کلا فکر می کنم استفاده غالب از نون و برنج و کمتر مصرف کردن سبزیجات هم یکی از علل چاقی ما ایرانی ها هست. ما اونقدری غذا می خوریم که سیرِ سیر بشیم و این درست نیست!
باعجله و تند غذا خوردن هم یکی دیگه از دلایل چاقی من هست. یه حدیثی از امام علی (ع) شنیده بودم که فرمودند: من به شما ۴ نکته را توصیه می کنم که اگر رعایت کنید، به هیچ بیماری (اعم از معده و گوارشی) مبتلا نشوید:
1- تا زمانی که واقعا گرسنه نشدید، غذا نخورید.
2- غذاها را خیلی خوب و کامل بجویید.
3- درست یک لقمه مانده به سیر شدن، دست از غذا خوردن بکشید.
4- قبل از خوابیدن حتما معده خود را تخلیه کنید (به دستشویی بروید).
اگر واقعا این ۴ نکته از کلام معصوم رو رعایت کنیم، چقدر سلامت می مونیم!
زمانی که کارم رو شروع کردم (سال ۸۹)، کارمند بودم و خیلی هله هوله و بخصوص، کاکائو، به محل کارم می بردم و می خوردم. کلا امکان نداشت که من تو خیابون راه برم و یه عالمه خوراکی و هله هوله از بقالی و مغازه های مختلف نخرم و بیام خونه!
شاید باورتون نشه، من تو یه روز ۲۰ تا بستنی می خوردم. ولی وزنم همون حدود ۶۰ کیلو بود. یعنی با اینکه به طرز وحشتناکی زیاد می خوردم، اونقدری چاق نمی شدم. شاید یه دلیلش بدون ماشین رفتن به سرکار بود که با مترو می رفتم و یه کمی هم پیاده روی می کردم.
سال ۹۱ به دلیلی، دچار افسردگی شدم و داروی اعصاب مصرف کردم. از طرفی، فعالیت فیزیکی هم نداشتم و غذا خوردنم خیلی خیلی بیشتر شد و تا سال ۹۲ به وزن ۷۵ کیلو رسیدم. سال ۹۳ و ۹۴ و ۹۵ هم به خاطر مشکل افسردگی ام، سرکار نرفتم و وزنم روز به روز بیشتر میشد.
تا اینکه آذر ماه سال ۹۵ رژیم گرفتم (از روی کتاب “معجزه ای برای چاق ها” از دکتر کرمانی) و در عرض ۴ ماه، ۱۱ کیلو کم کردم. خیلی احساس خوبی داشتم. ولی باز چون ولع خوردن همراهم بود و ورزش هم نمی کردم، سال ۹۶ دوباره چاق شدم و رسیدم به ۶۵ کیلو.
سه ماه اول سال ۹۷، روزی یک ساعت پیاده روی کردم و کمتر غذاخوردن رو شروع کردم و تیرماه امسال رسیدم به ۵۶ کیلو که مثل یه معجزه بود برام.
دوباره تابستون، بیماری افسردگی ام (به خاطر قطع کردن قرص هام) عود کرد و ورزش نکردم و غذا خوردنم زیاد شد تا امروز که ۲۷ بهمن ماه سال ۹۷ هست و من حدوداً ۷۵ کیلو هستم و می خوام سال آینده برسم به ۴۵ کیلو.
به نظر شما از طریق ذهنم می تونم ۳۰ کیلو وزن کم کنم و سال دیگه بشم ۴۵ کیلو؟
سپاسگزارم.