زندگی با اراده خداوند (قسمت ششم)

به نام خدایی که فرمانروایی و شوکت تنها از آن اوست 💜

دوست من، 

بیا با هم تصور کنیم:

زندگی مون چقدر تغییر میکنه اگه در طول روز سر سپرده ی عشق الهی و توکل واقعی باشیم؟ 

تصور کنیم: 

اگر صبح که بیدار میشیم روزمون رو با دعا و نیایش و مراقبه یا هرکاری که به خدا نزدیک ترمون میکنه شروع کنیم….؟ 

توکل و ارتباط هوشیارانه با خداوند ترس ها رو از بین می بره و ما رو به سمت سرشت الهی واقعی مون هدایت میکنه. ترس هیچوقت وارد ذهنی که به عشق الهی متصله و توکل و تکیه ش به خداست نمیشه. هربار که به عشق تمرکز کنیم، حالت ترس و جدایی در ما از بین میره و با عشق الهی هماهنگ میشیم. 

مشکل ما اینه که در شناخت واقعی خداوند و مقوله ی توکل به بیراهه  ترس رفتیم و خیال میکنیم تو این دنیا تنها هستیم و باید خودمون همه چیز رو سر و سامون بدیم و این باعث میشه امنیت خاطر نداشته باشیم. 

اگر به درستی توکل رو در ذهن مون رشد بدیم براحتی به دنیا با ذهنیت عشق نگاه میکنیم نه با ترس و نگرانی. و حتی اگر وضعیتی ما رو از تعادل خارج کنه براحتی میتونیم به سمت خدا برگردیم و توکلمون رو از دست ندیم. و در نتیجه ندای درونی رو رساتر ، و صدای ترس و وسوسه های شیطان رو ضعیف تر میشنویم و طبیعتا توقع و انتظار مبتنی بر عشق و آرامشی از جهان خواهیم داشت و با خدا همراه و همسو میشیم..

هنگامی که به خداوند ملحق شیم و در جایگاه توکل قرار بگیریم با مشیت الهی هماهنگ هستیم و منیت ما به انرژی خداوند تبدیل میشه و در این مرحله از رشد با خود برتر مون یکی میشیم. یعنی به روشن بینی میرسیم. در مرحله روشن بینی و وحدت با من برترمون،  حس آزادی درونی و عدم وابستگی رو تجربه میکنیم، ناامیدی از بین میره و شکرگزاری مون قدرت میگیره و باعث میشه جذب خواسته ها برامون راحت تر میشه چون دیگه نیروی دافعه ای در ما نخواهد بود. 

توکل به خدا ، مثل نجوایی ملایم و دلپذیر در وسط شلوغی و آشفتگی ذهنی هست. و عشق الهی یک منبع بزرگ از انرژی و آرامش تا به اصل وجودمون برگردیم. پس یادمون باشه : 

ما از شرایط مون عظیم تر هستیم و هر لحظه میتونیم با قدم برداشتن سوی خدا با انرژی و قدرتش همسو و همگام شیم و بهترین ها رو ازش بگیریم 🌸