پرخوری عصبی چیست (قسمت ششم)

سلام ‌ .
چقدر جالبه که بعد ازحدودا ۵-۶ سال که از لاغر شدنتون میگذره هنوزم موانع ذهنی بی نظیری کشف میکنید .

جمله ی من پرخوری عصبی دارم به تنهایی مانعی است که هیچ وقت نمیزاره لاغر شدن اتفاق بیفته . عالی بود . ممنون از شما

امروز با خوندن این مطلب و مطالب دوستان به درک تازه ای از چاقی در ذهن رسیدم .
ما قبلا به این درک رسیده بودیم که
چاقی ما اصلا بیرونی نیست . عادتهای پرخوری ما اصلا بیرونی نیست . اگه عادت بد در ما شکل گرفته برای اینه که ذهن ما داره یه فرمول رو تکرار میکنه و هی دستور میده . بعد هم دستور رفتار و رفتار و رفتار صادر میشه و میشه تبدیل به عادت .

اون فرمول تکرار شونده رو باید تغییر بدیم . چون ذهن ما طبیعتش تکراره . فرمول رو اصلاحش کنیم ذهن فرمول جدید رو هی تکرار میکنه در نتیجه رفتار و رفتار و رفتار میکنه در نتیجه عادت جدید در ما شکل میگیره .

واسه همینه خداوند میفرماید لا یغیرو ما بقوم حتی یغیروا ما بانفسهم .

سرنوشت هیچ قومی تغییر نمیکنه مگر اینکه اونها در نهاد خودشون تغییر کنند .

در نهاد ما پر از فرمولهاییست که تکرار اونها سرنوشت ما رو خلق کرده .

یکی از فرمولهایی که در من وجود داشت این بود که فکر میکردم تغییر عادت سخته و همش فکر میکردم باید خودکنترلی داشته باشم . باید محدود کنم .

در حالیکه اینها راهش نبود . تغییر عادت توسط ذهن صورت میگیره . چون کار ذهن تولید فکره کار ذهن تولید رفتاره کار ذهن تولید عادته اینا همش کار ذهنه هر لحظه خودبخود داره اتفاق میکنه . ذهن دائما داره دستور رو صادر میکنه و اعضا دائما دارن اطاعت میکنند . پس عادت ها هم در ذهن ما شکل گرفتن . تمام رفتارها و اعمال بیرونی ما نمایشگر آن چیزیست که داره در ذهن ما اتفاق میفته .

چرا عادات ما تغییر نمیکنه ؟ چون داره مرتب توسط ذهن دستور داده میشه . چون اون چیزی که داره رونوشت میشه رو ما گذاشتیم در صفحه ی دستگاه کپی و دستگاه کپی هی داره ازش کپی میگیره و تکرارش میکنه .

یه رفتار داره توسط ذهن مرتب دستور داده میشه . چرا این رفتار در ذهن داره مرتب تکرار میشه ؟ چون این رفتار در ذهن مساوی لذت معنا شده . چون ذهن با تکرار اون فرمول به لذت میرسه . چرا تغییر عادت صورت نمیگیره ؟ چون فرمول جدید برابر با لذت تعریف نشده .

چون ذهن هنوز لذت تکرار فرمول جدید رو به دست نیاورده .
چیزی که من با گذشت دوسال هنوز درگیرشم همین تغییر عادته . تغییر عادت در ذهن من = سختی = عذاب کشیدن = احساس محدودیت تعریف شده . تغییر رفتار = سختی = عذاب کشیدن= احساس محدودیت تعریف شده .

پس ذهنم نمیزاره تغییر عادت شکل بگیره . در حالیکه وجود این فرمول به تنهایی نمیزاره من باور کنم که میتونم لاغر بشم .

من امروز با تجزیه ی فرمول تغییر عادت میخوام تغییر عادت رو خیلی راحت خلق کنم و وقتی ببینم این تغییر عادت خیلی راحت اتفاق میفته پس سختی و محدودیتش در ذهنم از بین میره .

تغییر عادت چگونه اینجاد میشود ؟ از طریق ذهن .
پروسه ی عادت از طرق تکرار دستور یک فرمول ذهنی ایجاد میشود . فرمول ذهنی مرتب دستور داده میشود و اعضا آن را تکرار میکنند .

من پرخوری عصبی دارم یک فرمولیست که ذهن مرتب آن را دستور داده و اعضا مرتب آن را اجرا کرده اند در نتیجه این فرمول شده عادت بیرونی ما .

بودن این فرمول در ذهن ما چه ضرورتی دارد؟ بودن این فرمول ناشی از عدم شناخت ما از عملکرد ذهن است .

ما توسط این فرمول میخواهیم رنج ناشی از ناتوانی در مقابل چاقی را گردن اعصاب بیاندازیم . در حقیقت نوعی رسیدن به آرامش است یعنی با انداختن تقصیر ، گردن چیزی خارج از خود که کنترلی بران نداریم میخواهیم رنج ناشی از رفتار غلط را در ذهن خود کم کنیم که البته به نظر من این کار هم توسط ذهن دستور داده میشود . اما ما میخواهیم و از این دستور راضی هستیم و او عمل میکند ‌. یعنی ما تقصیر را گردن ابزار می اندازیم نه تقصیر گرداننده .

و داریم از اولین فرمول لاغری که من مسئول چاقی خود هستم شانه خالی میکنیم .

اینجا اول باید بپذیریم من مسئول چاقی خود هستم . من مسئول نگهداشتن این فرمول در ذهن خود هستم و ذهن من آن را تکرار و تکرار کرده و اعصاب و اعضا طبق فرمان ذهن عمل کردند ان را عمل کردند .

اعصاب طفلک چه گناهی دارند . آنها فقط دستورات ذهنی را به اعضا انتقال می دهند . پرخوری عصبی یعنی عامل پرخوری که دستور ذهن است از طریق اعصاب به اعضا انتقال داده میشود .

پس دستور پرخوری از ذهن است . پرخوری هم همانطور که از اسمش پیداست تکرار فرمول خوردن هست . فرمول خوردن در ذهن وجود دارد و به خاطر عدم شناخت ما از چاقی ذهنی و به خاطر محدود کردن خودمان ذهن برای رسیدن به لذت بیشتر و دفع محدودیت و احساس رنج مرتب به آن توجه کرده پررنگش کرده و هرچه ما بیشتر از عادات و رفتار خود رنج بکشیم ذهن دستور دادن به این رفتار را بیشتر و بیشتر تکرار میکند تا ما را از نظر روانی به تعادل برساند و رنج بر ما غالب نشود ولی ما با عدم اگاهی از این کار ذهن (رساندن به تعادل) باز هم رنج میکشیم و ذهن برای برطرف کردن رنج باز هم لذت خوردن را دستور میدهد و چاقی بیشتر و بیشتر میشود .

اینجاست که ما میفهمیم علت دستور دادن به خوردن برای وارد آوردن رنجهاییست که ما به خود تحمیل میکنیم و ذهن ما طبق دستور الهی که همه چیز برای انسان و در خدمت انسان است چون خادمی وفادار دائما میخواهد ما را از رنج برهاند و به لذت برساند . ذهن ما ابزاریست که خداوند در اختیار ما قرار داده که مرتب مارا به لذت برساند .
قربون این خدای بزرگ برم . اینجا اشک از چشمانم جاری میشود وقتی به این همه مهربانی خداوند پی میبرم .

پرخوری عصبی تغییر میکند . به راحتی . با توجه ما به شناخت ذهن . این ابزار الهی که در خدمت بشر است . شناخت وظایفی که خداوند بر او محول کرده تا ما را به آرامش برساند به نعمت برساند به شادی برساند . چه لذتی از این بالاتر که خداوند همه چیز به ما داده تا ما فقط و فقط لذت ببریم .

چه لذتی از این بالاتر که اگر ما خودمان و ذهنمان و دستورالعمل های ذهن را بشناسیم پی میبریم که تنها حال خوب و لذت بردن است که ما را از قید تمام وابستگیهای غلطمان می رهاند .

اگر دائما از زندگی خود لذت ببریم چه نیازی هست که ذهن فقط برای رساندن ما به لذت فقط به خوردن دستور دهد . وقتی فکر ما با لذتهای عمیقتری آشنا شود مسلما میپذیرد که خوردن فقط یکی از لذتهای کوچکیست که خداوند در اختیار ما قرار داده . هیچ محدودیتی در هیچ لذتی وجود ندارد . لذت بردن حق بشر است . منتها بشر لذت بردن را در ذهن خود بد معنا کرده و آن را از خود منع میکند و این منع کردن او را حریصتر میکند . توجهش را بر لذتی خاص بیشتر میکند ‌ .

با شناخت ذهن و شناخت منشا رفتارها و عادات ، انسان میفهمد لاغر شدن واقعا ساده است . چون فقط کافیست دستورات ذهنی شناخته شوند و با دلیل و مدرک ثابت بشن که به راحتی قابل تغییرند و مدتی بر ذهنمان آگاه شویم که دستورات جدید را جایگزین دستورات قبلی کن . ذهن هرگز نخوردن را جایگزین خوردن نخواهد کرد مگر اینکه دستور نخوردن برای او لذت بخش تر از خوردن شود .

نخوردن اکنون در ذهن ما چیست ؟ احساس محدودیت . احساس رنج . احساس منع شدن از نعمتهایی که دوستشان داریم .
در حالیکه نخوردن اشتباه در ذهن ما معنی شده .ن در ذهن معنایی نداره . پس نخوردن هم نوعی خوردن معنا میشه . ما نباید از این واژه استفاده کنیم .

به جای آن باید فرمولی را جایگزین کنیم که حس لذت بیشتری از خوردن به ذهن ما بدهد .

و این لذت برای هرکسی متفاوت است . برای من بالاترین لذت تفکر در مورد شناخت ذهن و پی بردن به چراهایی است که ذهنم از آن رنج میکشد .

پی بردن و درک این مطلب که من میتوانم فرمول ذهنم را تغییر دهم و تغییر بقیه به عهده ی خود ذهن است .
من لذت میبرم که فرمولهای صحیح را در ذهنم نگه دارم و بقیه را خود بخود ذهنم انجام دهد . فرمول صحیح ذهن اینست که ذهن ابزار دست من است که خداوند آن را در اختیار من نهاده تا من لذت ببرم و در آن بذرهایی بکارم که سر سبزی و لذت آن به خودم برگردد .
برای ذهن فرقی نمیکنه که چه بذری داخلش کاشته شود او فقط آن را پرورش میدهد و وقتی که شکل بیرونی پیدا میکند ؛ ما میفهمیم آن بذر خوب بوده یا بد . بذر چاقی خوب نبوده . پس دیگر آن را نکاریم . بذر لاغری بکاریم . چگونه .با لذت و با لذت و با لذت . بذرهای لاغری را انتخاب کنیم . بخوانیم و بنویسیم و گوش دهیم .

اینجا پر از بذرهای لاغریست . پر از بذرهاییست که میتوانیم آن را انتخاب کنیم و در ذهنمان جایگزین مطالب بیهوده کنیم . تمام مدتی که مینویسیم و میخوانیم و گوش میدهیم ذهن در حال پرورش بذرهای لاغریست . ادامه دهیم تا ببینیم لاغر شدن آسانترین کار دنیاست که لاغر شدن را ابزارهایی که خداوند در اختیار ما قرار داده خودبخود انجام میدهند . ما فقط باید بخواهیم که لاغر شویم . ما با شناخت این سیستم بیشتر و بیشتر به لذت میرسیم . لاغر شدن هیچ کاری ندارد . فقط باید به درک آن برسیم و چه لذتی بالاتر از درک کردن در این جهان وجود دارد که همه چیز در این جهان به راحتی در حال خلق شدن است . حتی تمام چیزهایی که اکنون در ذهن ما سخت و سخت معنا شده اند بپذیریم که راحت و راحت خلق میشوند . فرمولش را تغییر دهیم . بذر راحتی را بکاریم . بعد خودبخود شاهد خواهیم بود آرزوهای ما از راحتترین راه ممکن خلق میشوند .

خدایا کمکم کن تا بتوانم باور کنم آن مسائلی که اکنون برایم سخت و غیر قابل باور است را همه به راحتی آب خوردن قابل حل است . خدایا کمکم کن که پذیرشم برای باور کردن حقیقت بیشتر و بیشتر شود . خدایا کمکم کن تا متن اصلی که مرتب در حال کپی شدن است را تغییر دهم . خدایا میخواهم تغییر کنم . خدایا خواستن بذرهای جدید را از خواستن بذرهای قدیمی در نهادم بیشتر کن .
درست است که من میخواهم فرمولهایم تغییر کند اما فرمولهای قبلی نیز هنوز برایم شیرین است . خدایا لذت فرمولهای جدید را در ذهنم بیش از فرمولهای قبلی کن تا این فرمولهای جدید در من بیشتر کار کند . خدایا میخواهم تنها و تنها به فرمولها توجه کنم . میدانم بقیه خودبخود انجام میشود . کمکم کن که تمام توجهم روی فرمولها باشد نه محصول .
خدایا توجه مرا به ریشه ی زندگی بیشتر و بیشتر کن . شناختم را برای کشف ریشه بیشتر از توجه به محصول قرار بده .
این تغییریست که میخواهم ایجاد کنم . قبلا ایجاد کردم ولی میخواهم بیشتر شود . خدایا کمکم کن . برای من این لذتیست که جایگزین تمام لذتهاست .

سلام . من این فایل رو هم با چشم بسته انتخاب کردم . 

پرخوری عصبی یک فرمول خود ساخته در ذهن است که ربطی به نیاز بدن ندارد . وقتی ما عصبی میشویم و از حالت تعادل خارج میشویم حالا چه عصبی مثبت چه عصبی منفی تمرکزمان از روی ذهنمان خارج شده و رفتاری که به آن عادت داشتیم را انجام میدادیم . 

تمایل ما به خوردن با تمایل یک فرد متناسب به خوردن تفاوت دارد . 

ما تعداد فرمول های ذهنی خوردنمان بیشتر ازفرمولهای ذهنی خوردن یک انسان متناسب است و چون در بیشتر ما تمام فرمولهای خوردن به چاقی منتهی میشوند در نتیجه ما هربار که فرمان خوردن صادر میشود همراه با آن فرمان چاقی هم صادر میشود . 

حالا به تعداد دفعات خوردن احساس چاقی در ما شکل میگیرد . 

اما تنها  یک خوردن به تناسب منتهی میشود . 

ما فقط باید همین یک الگوی خوردن را نگه داریم و مابقی هرچه به ذهنمان آمد را حذف کنیم . 

خوردن بر اساس نیاز جسمی = متناسب شدن . 

تنها و تنها این الگوی خوردن مارا متناسب می کند و متناسب نگاه میدارد . 

با تکرار و تمرین روی ذهن خود تا جاییکه میتوانیم سایر الگوهای خوردن را حذف می کنیم و اجازه خلق شدن به آن نمیدهیم درست مثل افکار منفی . 

و بعد اگر جایی ناآگاهانه الگویی جاری شد قطعا ابتدا خود را در احساس منتقل می کند به این ترتیب که میبینیم تمایل خوردن در ما پدید آمده . در این زمان 

اول از معده مان میپرسیم که آیا سیر است . اگر گرسنه باشیم خب میل خوردن از طریق جسم به ما منتقل شده و خوردن آن مارا متناسب می کند و میتوانیم تا جاییکه خود جسم اعلام میکند بخوریم . 

تا کجا به خوردن ادامه میدهیم . در سه سطح میتوانیم بررسی کنیم . 

سیر شدن در ذهن (تنها براساس الگوی نیاز جسم ) 

سیر شدن در احساس 

سیر شدن از طریق ذائقه و حس چشایی 

سیر شدن در معده 

سیر شدن تمایل مارا به مصرف مواد غذایی کم میکند و کم کم میبینیم میل ما کم شده  . من از حس چشایی بیشتر میفهمم که سیر شدم . ذائقه من به هنگام سیری و به هنگام گرسنگی با هم متفاوت است .  وقتی گرسنه هستم دو سه لقمه اول بسیار خوشمزه است کم کم که حالت سیری در من پدید می آید ذائقه ام دیگر مزه ی غذا را مثل اول حس نمی کند و اگر باز هم ادامه دهم فقط دارم عمل خوردن را بدون حس انجام میدهم و پرخوری بدون احساس لذت ادامه دار میشود . 

جسم جواب کرده ولی ذهن چون اصلاح نشده دستور به ادامه ی خوردن میدهد اما خوردنی بدون میل و لذت فقط طبق الگوی ذهنی چاق شونده مخصوصا الگوهای عصبی بودن . 

پرخوری عصبی الگوی پرتکراریست که یکی از علل تمایل ما به مصرف مواد غذاییست . 

وقتی شاهد بیاوریم که انسانهای متناسب از این الگو استفاده نمیکنند میفهمیم این یک الگوی خودساخته است .

پس ما موقع عصبی شدن چه کار کنیم ؟ 

روانکاوی و بررسی علت عصبی شدن میتواند شرایط روحی مارا آرام کند . چون خود عصبی شدن هم بنا به دلیل الگوهای غلط ذهنیست وگرنه در زندگی روزمره نباید دلیل زیادی برای عصبی شدن وجود داشته باشد . چون زندگی سراسر زیباییست و حقیقتا چیزی برای عصبی شدن وجود ندارد . 

اگر مثلا اتفاقات روزمره آنطور که ما میخواهیم پیش نمیرود و این موضوع عصبیمان می کند علتش فقط کم تمرین کردن است . وقت نگذاشتن . دل ندادن . و حل نکردن آن موضوع . وگرنه  افکار درست + احساس عالی + انتخاب رفتار درست + تمرین و تکرار = نتیجه . 

پس برای رسیدن به نتیجه دلخواه معمولا همه ی اینها در کنار هم نتیجه بخش است و اگر هر کدام نباشد نتیجه انطور که ما میخواهیم پیش نمیرود . حالا جالب است اگر در  ۹۰ درصد کارها توکل را الگوی حرکت قرار دهیم تمام این مراحل به راحتی پیش میرود و نتیجه یه بهتری حاصل میشود . 

توکل هم یعنی سپردن به نیروی عظیم ناخوداگاه . 

من راه وروش کار را به مقدار فراوان یاد گرفته ام . برای تبدیل آن به عملکرد هم هر روز تمرین میکنم .

در حالت عادی من هیچ تمایلی به مصرف مواد غذایی ندارم و خوردن من تنها بر اساس نیاز بدن است اما فهمیدم که در شرایط عصبی من برای آرامشم میخوردم و این الگو امروز خودش را به من نشان داد . پس من این باور را هم  اصلاح کردم که حتی در شرایط عصبی شدن هم نباید بخورم .

من یاد گرفته ام هنگام برانگیخته شدن تمایلم برای خوردن از خودم بپرسم علت خوردنت چیست ؟ اگر علت خوردنم گرسنگی باشد پس دلیل درستیست اگر هر چه غیر از آن باشد نخوردن را انتخاب می کنم و از احساسم میخواهم آرام شود . اگر آرام‌شد که میفهمم ذهنم دارد همکاری می کند اگر نپذیرفت و وسوسه خوردن همچنان در من بود باید بگردم دنبال الگوی ذهنی ایجاد کننده ی این میل .

امروز ما ناهار آش انار داشتیم . 

جاتون خالی خیلی خوشمزه شده بود فقط سبزی آن یکم زیاد شده بود که اگر کمتر میزدم بهتر بود . 

این موضوع یکم ذهنم را مشوش کرد و لحظه ای از خود غافل شدم و بااین که یک بشقاب خورده بودم باز هم چند قاشق خوردم .  اما سریع به خودم اومدم و گفتم این خوردن جسمی نیستا سیر شدی این ولع از کجا اومده خب ذهنم گفت من به خاطر اینکه سبزی یکم زیاد شده بود ناراحتم کاش کمتر میریختم وگرنه باقی مواد و  طعم و مزه عالی بود راضی بودم  . گفتم تو به خاطر مقداری سبزی داری خودتو ناراحت میکنی بعدشم عذاب وجدان که چرا چند لقمه اضافه خوردم .‌

گفتم فقط به علت مقداری سبزی داری خودتو ناراحت می کنی . چیزی نشده ‌ . الگوی غلط ذهنی من اینه وقتی طبخ غذا آنطور که دلم نمیخواهد نمیشود عصبی میشوم .

خب این چه الگوییست . اصلا ارزش ناراحت شدن ندارد تو هربار تلاش میکنی بهتر عمل کنی  اگر اینبار خوب نشد دفعه ی بعد یادت میمونه مثلا سبزیشو زیاد نزنی خب اوکی میشه دیگه غصه خوردن نداره . از طرفی این که این همه خوبیها رو ندیده میگیری و فقط به اون یه ایراد نگاه میکنی و احساستو درگیر اون یه بدی می کنی یعنی داری از الگوی توجه به منفی ها استفاده می کنی  . 

همان الگویی که کلاسهای ابتدایی معلمانمان در املاء  یادمان دادند که زیر عبارتهای غلط خط قرمز میکشیدند و اگر کل متن یک صفحه بود و و مجموعه ای از تعداد زیادی کلمه همه نادیده انگاشته میشد و نمره ما بر اساس آن غلط به ما داده میشد نه بر مبنای پاسخ صحیح . 

این دیدگاه از ان موقع در ذهن ما جاریست و امروز میتواند تغییر کند و به جای توجه به سایر قسمتهای خوب شود . 

نخود و لوبیا وگندم و برنج و پیاز و رب انارو زردچوبه و نمک واقعا همه چیز عالی بود حتی خود سبزی چه عطر و طعمی داشت و رنگ فوق العاده ای انار به آش داده بود این همه خوبی را تو ندیدی و فقط به آن یکی چسبیدی که چرا سبزی اش زیاد شده بود . الگو را تغییر بده  تا دفعات بعد بهتر  بهتر بپزی . روی نکات مثبت توجه داشته باش تا اشتیاقت بیشتر شود . خوبیهای خود را ببین . خود را سرزنش نکن . واقعا ما چه ظلمی به خودمون می کنیم . ای خدا مارو ببخش . این همه خوبی های جاری شده را نمیبینیم . ای خدا خوشبینی را در من روزافزون کن . من با کمال میل تغییر جهت میدهم و میدانم که تو مثل همیشه حمایت و هدایتم میکنی . خدایا بازم توبه میکنم و به سمت تو برمیگردم از گناه بدبینی . 

بدبینی گناه منه . و من واقعا دارم توی همین دنیا جزاش رو در همون قسمت که بدبینم میدم . خدایا منو ببخش و توبه ی منو بپذیر ای توبه پذیر مهربار . یا غفار الذنوب . من به گناهم آگاه شدم و اعتراف کردم و میدانم تو بهترینها را همواره سر راهم قرار میدهی . 

خلاصه چیزی که میخواستم بگم این بود که  اومدم سایت رو  مرور کنم تا حالم خوب بشه  بعد گفتم بیام فایلهای رایگان رو با دل انتخاب کنم که این قسمت که دقیقا همان الگوی ذهنی خودم بود چشم بسته دستمو گذاشتم روش و ناخوداگاهم انتخابش کرد و اتفاقا خیلی به جا بود و حال مرا خوب کرد که دقیقا همان الگویی که میخواستم جذبم شد و به راحتی حالت ولعی که دوساعت است با من و من نخوردن را در مقابل ان انتخاب کردم بر من آشکار شد و اکنون که پیدایش کردم آرام و خاموش شد 

‌

خدایا سپاسگزارم