تصویر ذهنی چاق (قسمت هشتم)

سلام خدمت استاد ارجمند و گرامی و  دوستان خوب و پر تلاشم .

 توقع از استاد داشتن که فوت کوزه گری و برنامه رژیمی و ساعات ورزش و چطور خوردن  رو بگه اول اینکه نشون میده که هیچی از این متد و روش متوجه نشدیم و دوم اینکه  وای چقدر توقع  خنده داری  هست  دقیقا زمانی که وارد سایت شده بودم منم همین تفکر رو داشتم و به دنبال همین چیزها بودم اما زمانی که شروع به آموزش ۱۲ جلسه ی رایگان کردم کم کم متوجه شدم که از این خبرها نیست و الان  مدتها  هست که دیگه به دنبال اونها نیستم و به سبک حدید دارم متناسب میشم و سراسر ارامش،و شادی و حال خوب و آزادی هستم  .

من باید به دنبال کشف فرمولهای چاقی باشم و  به جای اونها فرمولهای لاغری رو جایگزین   کنم  و دقیقا ذهن خودمون رو باید  مثل ذهن متناسبها برنامه ریزی کنیم تا در نهایت جسم ما هم مثل متناسبها تغییر کنه و  به تناسب برسیم .

من واقعا الان خیلی  تغییر رفتار دارم ولی با رژیم خیلی فرق داره چون اصلا نگرانی و استرس و محدودیت ندارم و اصلا نمیگم چرا باید کمتر بخورم چون این رفتارهام از منشا اون که ذهن باشه تغییر کرده و من بدون سختی و ناراحتی و عصبی بودن  تغییر کردم .و من آرامشم به لاغری  از همون ورودم به سایت نسبت به گذشته ی خودم خیلی بیشتر شده   و من مطعنم که میتونم به تناسب برسم برای همین هر روز در مسیرم و قدم برمیدارم و استمرار دارم چون باور کردم میتونم به تناسب برسم .

همه ی ما وقتی به دنیا میاییم رفتار غذایی بسیار صحیحی داریم یعنی هر وقت گرسنه بودیم گریه کردیم و هر وقت سیر بودیم به هیچ وجه نمیتونیم که بیشتر بخوریم .ولی خیلی از مادرها تپل کردن فرزندان رو یک امتیاز میدونن و  یک نشانه میدونن که مادری لایق و کار بلد هستن که من خودمم دقیقا جز افرادی بودم که همیشه به فرزند اولم به زور غدا میدادم به هر طریقی که میتونستم مشغولش،میکردم تا بهش عذای بیشتر بدم با دیدن کارتون و یا دیدن یه فیلم با موبایلم و یا حتی به بیرون از خونه میبردمش و در پارکی و یا جایی مشغولش میکردم و بهش کلی عذا به زور میدادم و همیشه خودم سر ساعات مشخصی یه مقدار غذای مشخصی  که میدونستم خوبه به دخترم غدا میدادم و خودش رو مسول خوردنش نمیکردم و اگر دخترم اون مقدار مورد نظر من رو  نمیخورد چقدر خودم و دخترم رو زجر میدادم و ناراحتی میکردم  که چرا نخوردی و به زور و گریه وادار به خوردنش،میکردم که همیشه  وقتی یاد اون دوران میفتم واقعا از کارهام خجالت زده و ناراحت میشم که چقدر برای چاقی دخترم در گدشته  تلاش،میکردم حتی در شیر خشک اون بستنی قاطی میکردم که بخوره و تپل بشه و کلی از این کارها ی دیگه که واقعا نگم بهتره  بماند که چقدر خودم زجر میکشیدم و اعصابم خورد میشد تا یه لقمه غدا به دخترم بدم و اگر نمیخورد اعصابم بهم میریخت اما خدا رو بینهایت شاکرم که برای فرزند دوم در همون اوایل راه با این آگاهی ها آشنا شدم و دیگه این مسیر غلط رو نرفتم و واقعا همه چیز برام لذت بخش تر شده روابطم با فرزندانم  بهتر شده و به هیچ وجه خودم رو درگیر خوردن اونها نمیکنم و اگر یه وقتایی  دوباره اشتباه کنم که اوتها رو مجبور به خوردن کنم سریع متوجه اشتباهم  میشم و به خودم نهیب میزنم و کارم رو ادامه نمیدم و الان مدتها هست که  دیگه فرزندانم هر وقت بگن سیرن من با اونها کنار میام و دیگه مجبور به خوردشون نمیکنم و یا حتی با همسرم هم همینطور  شدم دیگه من هیچ کس رو مجبور به خوردن نمیکنم من در اون دوران که اینطور رفتار میکردم یه جورایی تلافی خودم که نمیتونستم بخورم و در محدودیت بودم  روی بقیه ی خانوادم   درمیاوردم  و اونها رو مجبور به خوردن میکردم  و بارها میگفتم یعنی چی میگی گرسنم نیست و یا نمیتونم بخورم ؟؟ و بارها به همسرم (که بسیار لاغر بود ) میگفتم که بخور دیگه این دو قاشق چیه که گذاشتی داخل بشقاب یا بهش میگفتم چرا  دوباره نمیکشی بخوری  و یا همیشه بهش میگفتم  بابا مزه های جدید رو  امتحاان کن نگو دوست ندارم  خوشمزه هست و همیشه تشویق به خوردنش میکردم و خلاصه  در اوایل ازدواجم با این ذهن چاقم و رفتارهای چاق کننده  ام به مقدار زیاد همسرم رو از اون حالت لاغری که بسیار لاغر بود خارج کردم و الان ایشون دیگه  خیلی لاغر نیستن ولی   بازم خدا رو شکر  متناسبن ولی یکم شکم دارن ولی خدا رو شکر فرزندانم بسیار خوش اندام و متناسب هستن و خوب میدونم رفتارهای من با اونها واقعا تاثیر گذار بوده  و اونها رو  چاق کردم البته دخترم مقطعی تپل شد ولی خدا رو شکر دوباره لاغر شد و اما  الان با من از وقتی که در مسیر تناسبم بسیار لاغر تر شده و حتی همسرم رو تشویق به اندازه خوردن میکنم و از بدیهای پرخوری میگم و ایشونم خیلی رفتارهای بهتری داره و همچنین پسرم رو همیشه تشویق به اندازه نیاز خوردن میکنم و واقعا این آگاهی ها علاوه بر خودم دارن بقیه خانوادم  رو هم از شر  پرخوری و رفتارهای نا صحیح  که در نهایت  منجر به چاقی میشن نجات میدن و واقعا خوشحالم از داشتن چنین اگاهی های ارزشمند ی   .

چقدر جالبه که ذهنم تصویری هست پس الان داره ذهن من تلاشش رو میکنه که من رو به تصویرهای ذهنیم برسونه هم در زمینه ی تناسب اندام هم در زمینه ی بقیه ی جنبه های زندگی و من الان  با کلی کار کردن روی خودم ،خودم رو فردی موفق و با اعتماد به نفس و با روابط زیبا  و محبوبیت و فردی تاثیر گذار و با جسم لاغر و زیبا میبینم .

من هر چقدر از پرخوری بدم بیاد فایده نداره  که خودم رو کنترل کنم تا پرخوری نکنم   چون پرخوری رو مغز صادر میکنه باید در مسیر آموزش قرار بگیری تا مغز دیگه فرمان پرخوری رو صادر نکنه و من الان خودم دیگه فرمانهای مغزم برای خوردن تغییر کرده دیگه خیلی از جاها نمیتونم مثل قبل باشم و دیگه به اون سبک قدیم خوردن برام سخت شده دیگه پرخوری کردن سخت شده و من همیشه به اندازه نیازم میخورم حالا شاید دو لقمه بیشتر در این حد  پرخوری من شده و چه جاهایی که من مواجه با غدا میشم اما نمیتونم بخورم  چون سیرم و خداییش میلم نمیکشه و یا اصلا نمیتونم بخورم در حد یه میزانی میتونم بخورم مثلا چند شب پیش به فست فودی رفتم و با همسرم اشتراکی یه پیتزا خوردم و تازه همونم برام زیاد بود و یه تیکه مرغ سوخاری برداشتم و اون رو خوردم دیگه فشار شکمی داشتم چیزی که قبلا من اصلا اینطور نبودم با دو تا پیتزا  خوردن هم مشکلی نداشتم و راحت میخوردم و هرگز حاضر نبودم اشتراکی با کسی فست فود بخورم چون عاشق پیتزا و ساندویچ بودم اما حالا خودم درخواست میدم که یکی  بیاد با من اشتراکی بخوره چون برای من یک عدد پیتزا زیاده و  واقعا فیلم نیست نمیتونم بخورم و قشنگ دستورهای مغزی من تغییر کرده من متوجه میشم و من نمیتونم مثل قبل بخورم و این به خاطر تغییر  تصویرهای  ذهنی من هست که دستورات  خوردن من تغییر کرده .

واقعا ذهن من روی لاغر تر شدن تنطیم شده چون میلم به خوردن شیرینی واقعا کم شده میلم به خوردن غدا کمتر شده چون قبلا عاشق خوردن غدا و شیرینی بودم و با هر رژیمی که میگرفتم نمیتونستم این میلم و علاقم رو کم کنم و همیشه در زجر بودم اما به عشق لاغری تحمل میکردم اما الان خیلی  راحت تصمیم میگیریم چایی نخورم چه برسه چایی با شیرینی  بخورم  حتی از قندم بدم میاد با کشمش چند دونه کشمش میخورم و قبلا من بعد از ناهار و صبحانه شیرینی میخوردم اما الان اصلا همچین میلی ندارم و به راحتی این کارها رو نمیکنم و اصلا این کارها یادم رفتن و کلی فاصله گرفتم .

پس برای جلوگیری از تصویر  چاقی ببشتر باید چند کارربکنیم :

• اول اینکه باید در مورد چاقی خودم با هیچ کس  صحبت نکنم حتی اگر کسی تذکر داد در مورد چاقیتون  شما خودتون رو سرزنش نکنید و یا نگید چیکار کنم  من آب هم بخورم چاق میشم و یا اینکه  بگی دیگه از چاقی خسته شدم  یادت باشه  با هر حرفی در مورد چاقی تصویر چاقی رو در ذهنت پر رنگ تر میکنی . (صحبت نکن در مورد چاقی )
• نباید دنبال راه های رفع چاقی باشید هر چقدر بیشتر دنبال راه های چاقی باشی داری به ذهنت بیشتر بها میدی برای چاقی ودر واقع وقتی شما داری از چاقی فرار میکنی و تلاش میکنی که چاق نشی  بیشتر چاق میشی پس تحقیق و جست و جودر دروشهای چاقی نکن (در مورد روشهای چاقی تحقیق نکن )
• در معرض اطلاعات تحریک کننده  قراررنگیرید مثلا در کانلهای آشپزی عضو نشید و در پیجهای آشپزی نرید و به دنیال عذاهای جدید و متفاوت نباش چون این تحریک میکنه شما رو به خوررن و تصویر چاقی شما رو پررنگتر میکنه .
• نکته :
•  اگر نگرانی شما از چاقی کمتر شده  یک نشونه از این هست که تصویر چاقی  در ذهن شما کمرنگ شده و برعکس شما آرامش دارید .