تصویر ذهنی چاق (قسمت هشتم)

گام ۷۰ ،،سلام وقت بخیر ،،،تصویر ذهنی چاق ،،خدارو شکر میکنم که ۷۰ روزه با ۷۰ گامه  بینظیر در حال قدم زدن در سرزمین لاغرها هستم ،لذت میبرم‌ و از آگاهی های نابش استفاده میکنم ،، در واقع همه اتفاقات زندگی ما ربط داره به اون تصویری که از دوران کودکی در ما شکل گرفته ،،تصاویر ذهنی ما بر اساس دیده ها و شنیده هایمان شکل گرفته اند که باعث بوجود آمدن تجربیات ما میشوند ،،همیشه تصویر یک خاطره و اتفاق در ذهن ما ماندگار میشه ،،وقتی میخواییم از شخصی صحبت کنیم ،چهره اون شخص بیادمون میاد ،جاهاییکه سفر میکنیمو با تصاویرشون بخاطر میاریم ،اگر تو اون تصویرها ،حس هم بوده باشه که دیگه بیشتر تو ذهنمون نقش میبنده ،مخصوصا حس های بد بیشتر موندگارن ،، تجربیاتی که الان در حال دیدنشون هستیم ،نتایج اون تصویرهای ذهنی کودکی ماست ، اینکه در مورد چاقی  و لاغری چه چیزهایی شنیدیم  و دیدیم و پذیرفتیم ،،پذیرفتنش مهم بوده ،چرا تمام اون شنیده هاییکه در خانواده گفته شد ، در مورد چاقی روی من اثر کرد ولی روی خواهرم اثری نداشت ویا خیلی کمرنگ بود؟ چونکه من بی چون و چرا حرف های الگوهامو قبول میکردم ،یکی از آپشن هاییکه من داشتم این بود که فریده ،بچه حرف گوش کنیه و مدام با خواهرام که کمتر از من حرف گوش کن بودن ،مقایسه میشدم و تشویق میشدم ،منم برای اینکه ،از پدرم ،تشویق بگیرم ،شدم دختر حرف گوش کن ، مدام میگفتن ،فریده رو ببینید هر چی بهش میدیم میخوره ،نه نمیگه ، آدم باید سنگم بخوره ،،از اون به بعد من مجبور بودم برای تایید دیگران مدام ،هر چی میگنو انجام بدم ،من یادمه ۱۰ سالم بود ،مهمان که داشتیم ،چنان ظرف میشستم و کارهای آشپزخونه رو انجام میدادم و کف زمینو دستمال میکشیدم که پدرم میگفت ،بیایید فریده رو ببینید ،یاد بگیرید ازش ،چجوری کار میکنه ،با اینکه من دختر سوم خانواده بودم و خواهرای دیگم ازم بزرگتر بودن ولی من همیشه کاندیدای کار کردن بودم،،،در طول گذران زندگی ،مرتب شنیدم که فریده مدل بدنش چاقه ،کاریش نمیشه کرد، پرخوره ، استخون بندیش درشته ،۴ سال شیر مادرشو خورده ،تحرک نداره ،سوخت و سازش کمه ووووو  و به اندازه میلیاردها بار که شنیدم ،برای خودم باورسازیش کردم که من یک دختر چاق هستم ، تصویر یک شخصیت چاق در من ساخته شد و با اون تصویر ،وارد زندگی روزمره شدم ،بزرگ شدم و با بزرگتر شدنم ،منهم چاقو و چاقتر شدم ، تو اون شخصیت درونم ،چاق شدن ،طبیعی بود ،در مدار چاقی ،لاغری وجود نداشت و نداره  ، در دیتای مغز من ،اطلاعات چاقی سیو بوده ،نتیجه شم ،چاقی بود ،،من انتظار داشتم از دیتای چاق ،جسم لاغر بوجود بیاد ،اگر سیب در آبمیوه گیری بریزیم آب سیب خواهیم داشتم ،ولی ما انتظار آب پرتغال داریم و سالها ،نشستیم نگاه کردیم به آبمیوه گیری و غر زدیم و گفتیم ،پس چرا آب سیب میده ؟ مدام آبمیوه گیریمونو دستکاری کردیم ، حتی به فکرمون هم نرسید ،میوه مونو اشتباه انتخاب کردیم ،،،تصویر ذهنی ما در مورد پول ،سلامتی ،عشق ،روابط و خداوند ،هر چیزی که باشه ،به همون شکل ،الان ما در حال تجربه کردن همون ها  هستیم ،اگر قبول کرده باشیم که ،پول کمه ،آدم ها بد هستند،شغل و درامد های بالا برای ما ‌نیست ،همه جارو بیماری گرفته ،عشق و عاشقی دروغه ،مرد خوب و زن خوب گیر نمیاد ،جهان جای نا امنیه وووو   تمام اون باورهای ذهنیمونو ،الان تجربه میکنیم ،وظیفه‌باورها فقط اثبات خودشون به ماست و برای اثباتشون ،نیازی نیست ما تلاش خاصی کنیم ،ما در مسیر باورهامون ،قرار خواهیم گرفت ،بخواییم ،نخواییم ، همونجوری که باورهای مخرب  و شکست مالی در ذهن داشته باشیم ،باورهامون مارو میبرن  بسمت ،آدم های کلاهبردار که همه پولمونو   ببرن ،یا بلخره یجوری اون پول از زندگیمون خارج میشه ،،به همون صورت ،زمانیکه باورهای قوی داشته باشیم ،بازم ،اون باوره ،مارو میبره تو مسیر ،ثروت ،پول و فراوانی ،،همه چیز باوره ، ،،   ذهن قدیم من که تصاویر زیاد و قوی ،چاقیو در خودش داشت ،تمام دستورات مغزی منو بر اساس چاقی برنامه ریزی میکرد و فرمول ها صادر میشدند ،(فرمان چاقی بیشتر) و من با  چه اصراری داشتم با فرمان های مغزم میجنگیدم ،، جالبه که سالهای طولانی من در رژیم های مختلف بودم ،مثلا در آخرین رژیمم که قبل از ورودم به  دوره لاغری با ذهن بود  ، که فقط ۱۵ روز انجامش دادم و بعدش اومدم اینجا ،،صبحانه یه دونه نون تست داشتم با پنیر ،یادمه چه عذابی میکشیدم که چرا من نمیتونم بیشتر بخورم ،من که سیر نمیشم و مدام غر میزدم ، امروز   که نون تست برای صبحانه م ،استفاده کردم  ،متوجه شدم من فقط ۱ دونه نون تست ،خوردم  ،کاملا هم سیر شدم‌ ،حتی امروز که متوجه این موضوع شدم ،گفتم خب بذار یکمی بیشتر بخورم ،دیدم  نمیتونم ، با خودم فکر کردم ،دیدم ،اون زمانها ،فرمان مغزیم بیشتر بخور بوده ،الان گاهی با ۱ دونه نون تست هم سیر میشم ،گاهی هم با ۲ تا سیر میشم ،ولی این کجا و اون کجا ،،،،،  با بودن در دوره لاغری با ذهن و شنیدن آگاهی های جدید و عمل کردن به آنها ،آرام آرام ،فرمان های مغز ،تغییر خواهند کرد و دستورات لاغری جایگزین ،دستورات چاقی میشود ،، بعد از انجام تمرینات گفته شده و عمل کردن به آنها ،متوجه تغییرات درونی و رفتاری خود خواهیم شد،،ولع ها، ترس ها و  استرس ها کم و کمتر میشوند و جایشان را به آرامش ،حال خوب ،شادی ،امیدواری ،لاغر شدن و تناسب فکر و اندام میدهند ،، با شناسایی موانعی که باعث چاقیمان شده و نقض کردنشون ، اون آلودگی ها کمرنگ میشوند و ذات و فطرت طبیعی ما که پر بوده از سلامتی و تناسب ،نمایان میشود و با تکرار و استمرار ،فرمول های جدید جایگزین قبلی ها میشوند و روند لاغری ما آغاز خواهد شد که این نیاز داره به زمان و ساخته شدن ،مسیرهای مغزی جدید ،،، وقتیکه ذهنتیت های جدید در ما ساخته میشه ،فرمان های متفاوتی به ما میده که اذیت کننده نیست و من در این دوره کاملا درکش کردم ،قبلا دلم رژیم و محدودیت نمیخواست ،حقم داشتم ،من از ۱۰ سالگی در رژیم بودم تا ۴۰ سالگی ،نهایتا شاید مابین این ۳۰ سال رژیمم ،۵ سال ،جسته گریخته ، رژیمو رها کرده باشم‌ ،در واقع میانگین من ،۲۵ سال در رژیم بودم ،که دوز رژیم هام با هم فرق داشت ، واقعا خسته بودم از وزن کردن یه دونه پرتغال ،نون،،  سانت زدن نون باگت ،کالری شماری ،ورزش های سخت ووووو  دلم آزادی میخواست ،اگر اون زمانها در رژیمم مجبور بودم مثلا ۷ قاشق برنج بخورم عصبی میشدم ،دوست داشتم خودم انتخاب کنم و انتخاب هام هم از روی ترس بود ،یه زمانی هیچی نمیخوردم ،یه روزایی خودمو خفه میکردم، بالانس نبودم ،در صلح نبودم ، فرمان ذهنم بخور بود ولی اجازه نداشتم ،الان فرمان ذهنم بخور تا سیر  بشیه ولی بدون ترس ،بدون ولع ،قبلا به فشار میخوردم ولی انگار سیر نمیشدم ،الان تا سیر شدنم میخورم و متوجه میشم شاید همون ۷ قاشق باشه ولی ناراحت نیستم ،چشمم سیر شده ، حق انتخاب دارم ،وای که چقدر این حسو دوست دارم ،آزادی چه حس خوبیه ، خدایا شکرت ،،راضی م ازت خدا جونم ،،،انگار از بند ۴۵ ساله آزاد شدم ،،،، اتفاقا من متنفرم از برنامه غذایی که صبحانه چی بخورم ،چقدر بخورم ،نهار چی و چقدر بخورم ،اگر تو این دوره از اینجور برنامه ها بود که من شرکت نمیکردم ،بزرگترین آپشنش ،نداشتن محدودیته ،بنظر من افرادی که هدایت میشن به این متد ،آدم های خسته ای هستن که راه های بیشمار سختیو گذروندن و دیگه تحمل یه راه سخت دیگه رو ندارن ، من احساس میکنم ،ما ها مثل آدم های کوهنوردی هستیم که هفته ها در کولاک و سرمای کوهستان ،کوهپیمایی کردن و خسته ن ،حالا به یه کلبه گرم ،میان راهی ،رسیدن و دلشون  میخواد ،فقط خودشونو رها کنن و استراحت کنن  ،دلشون  آرامش میخواد و یه جای گرم ،یه غذای داغ که تمام خستگی راهو ازشون  بگیره و من الان همون حسو دارم ، تمام اون عقده های گذشته در من ،فروکش کرده ،احساس خوب و آزادی دارم و هر چقدر میگذره و من در تمرینات میمونم  این تجربیات برام شیرین تر میشه ،امیدوارم همه دوستانی که در این مسیر هستند ، طعم این لذتها رو بچشن ، حالا که فکرشو میکنم میبینم ،سال اول ،فقط تو فورس  لاغر شدن و نتیجه بودم ،تقریبا ۱ ماهی میشه ،رفتم تو فاز رلکس شدن ، من راهمو میرم و لذت میبرم ،محتویات ذهنیم تغییر میکنه و نتایج پایدار ،خودبخود وارد زندگی من خواهد شد ،،استاد منکه تازه احساس میکنم یه چیزایی متوجه میشم  و کلام شمارو یجور دیگه ای درک میکنم ،،، من تا ۳۰ روزه دیگه ،برای بار دوم میرم ،دوره مقدماتیو تکرار کنم ،مطمئنم مطالب اون دوره هم برام یه درک دیگه ای خواهد داشت و چه کدهایی که اونجا برام باز بشه ، ،     من دختر سوم خانواده هستم که بعد از ۲ تا خواهر بسیار لاغر بدنیا اومدم که پدر و مادرم  تلافی اون ۲ تارو روی من خالی کردن 😊 من ۴ کیلو ونیم بدنیا اومدم و خانواده بسیار خوشحال شدن و بقیه ماجرا هم که کاملا مشخص بوده که چه به روز من اوردن  ، من ۴ ساله بودم که خواهر چهارمم بدنیا اومد ،ایشون ۶ کیلو ونیم بود، یادمه مادرم با یه ذوق خاصی میگفت که: همه توی بیمارستان ازشون میپرسیدن ،آخه چجوری دختره  به این  تپلی  بدنیا اوردی ؟ ،پدرمم با افتخار میگفته  ،من به خانومم به اندازه موهای سرش ،پسته و بادوم دادم خورده که بچه ی به این چاقی بدنیا اورده ،چه افتخاری میکردن 😄 ،، یادمه پارسال که این فایلو گوش کردم و هنوز درکم نسبت به این دوره قوی نبود ،با خودم فکر میکردم ،نکنه منم نتونم کیک بپزم و بخورم ، انگار یه شکل دیگه میشنیدم ،یعنی من طبق ،باورهام میشنیدم ولی الان مثل پارسال فکر نمیکنم ،اگر کیک هم بپزم با لذت میخورم ، در کل با هیچ خوراکی و غذایی مسئله ای ندارم و باهاشون راحتم ،شاید هم در  اعماق وجودم ،ترس هایی باشه ولی در ظاهر که نشونم نمیده ،،خدارو شکر ۱سال ونیمه در مورد چاقی خودم و دیگران صحبت نمیکنم نه با خودم نه با دیگران ،،تو کانال آشپزی و شیرینی پزی خاصی نیستم ،اوایل دوره که حتی به طرز پخت غذاها هم نگاه نمیکردم ،ولی الان اگر دوست داشته باشم‌ ،مرحله پخت غذارو نگاه میکنم ،یعنی انقدر مثل قبل ،سفت و سخت نمیگیریم چونکه متوجه شدم ،حسم‌ تغییر کرده ، که البته این کارو شاید ماهی یکبار هم انجام ندم ،،     این فایل هم عالی بود و با مرور کردن آگاهی ها و نفوذشون به ذهن ناخوداگاهم ،  نتایج عالی هم‌ رقم خواهند خورند