به هموار شدن مسیر زندگی ام ایمان دارم (قدم ۲۱)

🌟✨ به نام خداوند جان و خرد ✨🌟

سلام و درود خدمت استاد عطاروشن عزیز و همه دوستان خوب و دوست‌داشتنی سایت تناسب فکری 🌿💛

راستش اگر بخوام کاملاً صادقانه از احساسات و باورهای درونی خودم بگم، من همیشه فکر می‌کردم موفق شدن یعنی سختی کشیدن… یعنی باید انقدر تلاش کنی که خسته و له بشی، انقدر فشار تحمل کنی که شب فقط بخوای از شدت خستگی بیهوش بشی و بخوابی 😔💔

همیشه تو ذهنم موفقیت با رنج، عذاب، فشار، محدودیت، استرس و خستگی همراه بود. مخصوصاً وقتی صحبت از لاغری میشد، ذهنم فوراً می‌رفت سمت رژیم‌های سخت، حذف غذا، ورزش‌های طاقت‌فرسا، جنگیدن با خودم و تحمل کردن. انگار اگر چیزی راحت بود، پس واقعی نبود. انگار باید حتماً درد می‌کشیدم تا لایق تغییر باشم.

شاید چون سال‌ها این جمله‌ها رو شنیده بودیم که:«نابرده رنج، گنج میسر نمی‌شود»یا «هر چیزی سخت‌تر باشد ارزشمندتر است»

و من واقعاً این حرف‌ها رو باور کرده بودم. برای همین همیشه از شروع کردن می‌ترسیدم. چون ته دلم می‌گفتم:«باز باید خیلی سختی بکشم…»«باز باید خودم رو محروم کنم…»«باز یه جایی کم میارم و شکست می‌خورم…» 😔

و حقیقت اینه که من خسته‌تر از اون بودم که دوباره وارد جنگ بشم.من سال‌ها بود داشتم با خودم می‌جنگیدم.با بدنم…با اشتهایم…با ذهنم…با احساساتم…

و این جنگ هیچ‌وقت تموم نمی‌شد.

من از حدود ۱۷ سالگی وارد چرخه رژیم گرفتن شدم. هر بار با امید شروع می‌کردم و هر بار با ناامیدی تموم می‌شد. یادمه بعضی روزها انقدر به خودم سخت می‌گرفتم که از شدت گرسنگی فقط می‌خوابیدم تا کمتر اذیت بشم 😔

فکر می‌کردم هرچقدر بیشتر سختی بکشم، آدم بااراده‌تری هستم.فکر می‌کردم آدم‌های موفق و متناسب، آدم‌هایی هستن که هیچ لذتی از زندگی نمی‌برن و فقط دارن مقاومت می‌کنن.

ولی نتیجه چی شد؟من خسته‌تر شدم…غمگین‌تر شدم…و هر روز بیشتر از قبل از خودم دور شدم 💔

هر بار که رژیم می‌گرفتم، شاید چند کیلو کم می‌کردم، ولی بعدش همه چیز برمی‌گشت و حتی بدتر می‌شد. انگار بدنم از من می‌ترسید. انگار هر بار که بهش فشار می‌آوردم، بیشتر مقاومت می‌کرد.

و بدترین قسمت ماجرا این بود که من همیشه خودم رو مقصر می‌دونستم.همیشه فکر می‌کردم من بی‌اراده‌ام.من ضعیفم.من خرابم.

در حالی که الان می‌فهمم من خراب نبودم… فقط خسته بودم 🥲💛

خسته از سال‌ها جنگیدن با خودم.خسته از ترسیدن از غذا.خسته از نگاه کردن به ترازو.خسته از مقایسه کردن خودم با بقیه.خسته از فکر کردن به اینکه چرا من مثل دیگران نیستم.

هر بار که می‌خواستم دوباره شروع کنم، خاطرات شکست‌های قبلی مثل یک فیلم جلوی چشمم میومدن 🎥💔تمام رژیم‌ها…تمام ورزش‌ها…تمام اشک‌ها…تمام ناامیدی‌ها…

و ذهنم می‌گفت:«باز می‌خوای همون مسیر رو بری؟»«باز می‌خوای خودت رو عذاب بدی؟»«یادت رفته دفعه قبل چی شد؟»

و واقعاً همین خاطرات باعث می‌شدن حتی برداشتن اولین قدم هم برام سخت بشه.

ولی وسط تمام این خستگی‌ها، یه روز با سوره الشرح روبه‌رو شدم… 🌿✨

و انگار خدا خیلی آروم و مهربون شروع کرد با دلم حرف زدن.انگار برای اولین بار حس کردم خدا نمی‌خواد من اینقدر سخت زندگی کنم.

وقتی خوندم:✨ «فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا، إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْرًا» ✨

واقعاً یه چیزی تو قلبم تکون خورد.

انگار خدا داشت چند بار تاکید می‌کرد که بعد از سختی، آسانی هست…نه فقط یک بار، بلکه دوبار اینو گفت.انگار می‌خواست مطمئنم کنه که سختی همیشگی نیست.

وقتی خوندم که خدا بار سنگین رو از دوشت برداشت، بغضم گرفت… چون حس کردم من سال‌ها بارهایی رو حمل می‌کردم که اصلاً لازم نبود حمل کنم 🎒💔

بار ترس…بار چاقی…بار احساس بی‌ارادگی…بار مقایسه…بار رژیم…بار سرزنش کردن خودم…

و شاید خدا هیچ‌وقت نمی‌خواست من اینقدر خودم رو شکنجه کنم.

من همیشه فکر می‌کردم اگر چیزی راحت پیش بره، پس واقعی نیست. ولی حالا کم‌کم دارم باور می‌کنم که شاید خدا دوست داره زندگی برای بنده‌هاش آسان بشه 🌸💫

وقتی به زندگی خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم خیلی وقت‌ها دقیقاً وقتی فکر می‌کردم همه چیز تموم شده، ناگهان راهی باز شده 🚪✨

سال‌ها یه خانه داشتیم که فروش نمی‌رفت.انگار قفل شده بود.دیگه تقریباً ناامید شده بودیم.اما یهو، بدون اینکه فکرش رو بکنیم، همه چیز درست شد و خانه فروش رفت.

یا زمانی که درد شدیدی داشتم و دکترها دلیلش رو پیدا نمی‌کردند. من واقعاً خسته شده بودم و احساس می‌کردم گیر افتادم. اما فقط با یک تماس، یک دکتر عالی وارد زندگی من شد و الان همون دکتر داره من رو درمان می‌کنه 🌿💛

یا حتی آشنا شدن من با سایت تناسب فکری…شاید برای بقیه فقط یک سایت باشه، اما برای من انگار یه در جدید بود.یه جایی که برای اولین بار حس کردم شاید لازم نباشه برای تغییر، با خودم بجنگم.

شاید بشه بدون نفرت از خود، تغییر کرد.شاید بشه بدون عذاب، لاغر شد.شاید بشه با آرامش جلو رفت.

من تازه دارم می‌فهمم که شاید لاغری واقعی از ذهن شروع میشه، نه از جنگ با بدن 🌿✨

من سال‌ها فکر می‌کردم بدنم دشمن منه.ولی الان حس می‌کنم بدنم فقط خسته بوده.فقط ترسیده بوده.فقط می‌خواسته از من محافظت کنه.

وقتی من هر روز با ترس و اضطراب زندگی می‌کردم، طبیعی بود که بدنم هم احساس امنیت نکنه. طبیعی بود که مقاومت کنه.

ولی حالا دلم می‌خواد برای اولین بار به بدنم آرامش بدم 💛دلم می‌خواد بهش بگم:«دیگه لازم نیست بجنگی…»«دیگه لازم نیست بترسی…»«من کنارتم…»

راستش من هنوز هم بعضی روزها می‌ترسم.هنوز هم خاطرات شکست میان سراغم.هنوز هم گاهی ذهنم ناامید میشه.

اما یه فرق بزرگ ایجاد شده 🌸✨

قبلاً وقتی می‌ترسیدم، رها می‌کردم.ولی الان حتی اگر بترسم، می‌خوام ادامه بدم.

چون برای اولین بار حس می‌کنم شاید مسیر درست، مسیر جنگیدن نباشه…شاید مسیر درست، مسیر آرامش باشه.

شاید خدا واقعاً می‌تونه زندگی رو آسان کنه.شاید ما فقط باید اجازه بدیم.شاید باید کمتر بترسیم و بیشتر اعتماد کنیم 🌿💫

من هنوز اول راهم، ولی بعد از سال‌ها برای اولین بار ته دلم یه امید آروم و قشنگ حس می‌کنم. نه امیدی از روی استرس و اجبار… بلکه امیدی واقعی و نرم.

و دلم می‌خواد این بار، به جای جنگیدن با خودم، دست خودم رو بگیرم و آروم‌آروم به سمت تناسب، آرامش، شادی و عشق به خودم حرکت کنم 💖✨

شاید موفقیت واقعی همین باشد…اینکه آدم بالاخره دست از دشمنی با خودش بردارد 🌸💛