پاک‌سازی چاقی ذهن؛ اولین قدم به‌سوی لاغری با ذهن 🧠✨ (گام ۳۲)

به نام خدای شفادهنده ام

سلام خدمت استاد ارجمند و دوستان همگام 

پاکسازی چاقی ذهن

این گام بسیار گام سختی بود چون باید یکی از ویروس‌های ذهن چاق و شناسایی و تا حد امکان حذفش میکردم.

ویروس چاقی پرخوری و اضافه خوری 

خوب از وقتی وارد مسیر تناسب فکری شدم به لطف خدای مهربانم و آموزش‌های ناب استاد بزرگوارم این ویروس و کد ذهنی چاق در من بسیار کم و ضعیف شده و حتی یه وقتهایی که پیش خودم حس میکنم پرخوری کردم منظورم اون پرخوری و فشار شکمی که قبل از ورودم به این مسیر داشتم هرگز نبوده و فقط کمی بیشتر خوردم و این نشانه تضعیف فرمول ویروسی وحشتناک پرخوری در ذهن منه؛

 البته اینم بگم که اون چند باری هم که تعدی کردم بخاطر سندرم pmsبوده که اکثر خانمها تجربه اونو دارند و یک نیاز جسمی هست .

من این سری که دچار سندرم شدم با تلاش‌های ذهنی تا حد زیادی اونو مهار کردم ولی بازم از نتیجه کار خودم راضی نبودم و به خودم قول دادم حتما در رفع این مانع ذهنی و نگرش منفی تمام تلاشم و انجام بدم تا در ذهن من چیزی بنام سندرم وجود نداشته باشه و من مطمئنم که در مسیر زیبای تناسب فکری تمام این نگرش‌ها اصلاح میشن .

در تمام طول زندگی مدام حسرت انسانهایی و داشتم که هرچقدر دلشون میخواد میخورن و چاق نمیشن و همیشه میگفتم من اگه جای اونا بودم یکسره هر چی دلم میخواست میخوردم و مدام کیف میکردم ،

اما از وقتی وارد مسیر تناسب فکری شدم دیگه نگرشم به خوردن خیلی تغییرات عالی داشته 

واقعا دیگه زیاد خوردن و پرخوری و دوست ندارم ،

احساسم و بد میکنه و حتی اگه کمی بیشتر بخورم جسمم اذیت میشه گاها تعجب میکنم که من چطور قبلا این همه میخوردم واقعا کجا جا میدادم این همه مواد غذایی رو ،چطوره الان با خیلی خیلی کمتر از اونها سیر میشم و با کمترین زیاده روی دچار رنج جسمی میشم ؟

نه واقعا اگر پرخوری چاقم هم نمی‌کرد دیگه هرگز دوست ندارم انجامش بدم و این دقیقا برام معناش اینه که مصی جون داری درست مسیرت و میری و شادی وصف نشدنی در من شکل میگیره .

در گذشته زمانهایی که رژیم میگرفتم مدام در حسرت خوردن بودم و بین من و ذهنم جنگ جهانی برقرار میشد ،دچار عذاب میشدم ،حسرت خوردن چیز خیلی بدیه ،و نگرفتن نتیجه دلخواه بخاطر رنجهای بی اندازه و توقع نتیجه عالی و نگرفتن اون نتیجه بزرگترین ضربه ها رو بهم زدن ،باعث میشدن رژیم و رها کنم و برم و عین قحطی زده ها حمله ور بشم سمت تمام هر آنچه ازش محروم بودم در زمان رژیم و حسرتش و خورده بودم و حالا زمان اینه دلی از عزا در بیارم و این شروع شکست مسیرهای لاغری من بود.

اما الان در مسیر تناسب فکری نه تنها حسرت و ولع خوردن ندارم بلکه اگر گاهی بنا به دلایلی( که اونها هم همگی نشان از وجود ویروس‌های ذهنی و کدهای وارد شده چاقیست )بیشتر از نیاز جسمم بخورم نا امید نمیشم حس شکست ندارم و میدونم که بالاخره روزی میرسه که این ویروس پاک میشه و من هرگز بهش آلوده نمیشم و ادامه میدم و تلاشم و برای پاک کردن اون ویروس چند برابر میکنم و این تفاوت فاحش این مسیر با مسیرها و روشهای جسمی لاغریه که قبلا استفاده میکردم ؛

یه چیز جالب، خوب ما در این مسیر یاد گرفتیم همیشه در حال یادگیری باشیم و رفتار افراد متناسب و آنالیز کنیم چیزی که توجه من و جلب کرد این بود که یک بستنی فروشی معروف و بسیار بسیار شلوغ در محله ماست ،طوری که هر لحظه صف آدم‌هاست برای خرید بستنی ،من مدتی زیر نظر داشتم این آدمها رو یعنی رندوم اکثر اونها متناسب هستن و به ندرت به ندرت آدم چاق دیدم که برای خرید بستنی بیاد 

همین و کردم چالش و از همسرم و دخترهام پرسیدم خوب نگاه کنید و بهم بگید چرا اکثر خریداران بستنی متناسب هستن ؟مگه نه اینکه آدمهای چاق شکمو تر هستن و بیشتر میخورن ؟پس چرا خریداران بستنی همگی متناسب هستن؟

هر کدوم جوابی دادن 

یکی گفت چاقها تنبل هستن حال ندارن بیان حتی برای خودشون بستنی بخرن 

یکی گفت چاقها چون تنبل هستن میشینن تو ماشین لاغرها براشون بستنی میبرن

و…….

و هر کدوم چاقهای بیچاره رو جوری حلاجی و قضاوت میکردن که از چاق بودن خودم متنفر بودم و پیش خودم میگفتم بیچاره ما چاقها چقدر نگرش آدمهای متناسب نسبت به ما وحشتناکه و گناه داریم که اینطور قضاوت میشیم .هر کس چیزی گفت و من خوب شنیدم ؛

ولی هیچ کدوم دلیل اصلی و نمی‌دونست 

توضیح دادم براشون ،دلیلش اینه چاقها از بستنی میترسن اونها ترس از خوراکی ها دارن نه اینکه نخورن ،میخورن ولی با ترس و خجالت ،اونها ترس از قضاوت شدن در نگاه مردم و دارن راست میگید برای اینه که میشینن توی ماشین تا لاغره براشون بستنی ببره ،بخاطر تنبلی نیست بخاطر ترسهاشونه و شروع کردم به صحبت درباره آنچه تا این گام از مسیر زیبای تناسب فکری یاد گرفته بودم و ذهن اونها رو به آدمهای چاق کمی تغییر دادم ؛

و خانواده من از شنیدن صحبت‌های من متعجب شدن و همسرم میگفتن که راست میگی ما هیچ وقت از هیچ خوراکی نمی‌ترسیم و راحت میخوریم و ترس چاقی نداریم .

و من به عینه فهمیدم متناسبها به اون خوراکی هایی که میخورن  قدرت چاق کنندگی نمیدن اونها ترسها و ویروس‌های ذهنی ما رو ندارن و هر چقدرم بخورن چاق نمیشن چون اعتقادی به پرخوری =چاقی یا ترس از غذا ندارن

اونها اصلا درکی از ترس از خوردن ندارن ،چون اصلا این ویروس در ذهن اونها وجود نداره ، و این خود ما هستیم که میتونیم به داد خودمون برسیم و این ابر کامپیوتر ذهن و قشنگ از ویروس‌ها پاک کنیم و ما هم مثل افراد متناسب بدون ترس و با لذت از نعمات خداوند استفاده کنیم .

سپاسگزار خدای شفادهنده ام هستم ،شفای ذهن و جسم و نگرش‌های خودم و دوستان همگامم و از وجود متعالی اش خواستارم و برای استاد روشن بهترین های هستی رو خواهانم 

الهی به امید تو 

سلام و درود .

ویروس چاقی و آنتی ویروس لاغری 

 این قسمت چند فرمول چاقی رو معرفی کردید : 

۱- پرخوری چاق می کنه .

۲- ترس از خوردن و ترس از مواد غذایی 

۳- فلان غذا چاق می کنه .

۴- تنفر از پرخوری

۵- پرخوری بیمار می کنه 

۶- خوردن و چاق شدن

خب این چند فرمول از ریشه ای ترین فرمولهای چاقی است . 

یکی از علتهایی که من از  پرخوری بدم میاد و همیشه ازش رنج کشیدم و تصمیم به ترکش گرفتم این باور در وجودم هست که پرخوری چاق می کنه . 

اگه پرخوری چاق نمیکرد یا بیمار نمیکرد یا فشار جسمی و روحی و روانی بهم نمیاورد من ترکش نمیکردم . اما خب اذیتم می کنه . هر بار پرخوری می کنم احساس چاقی می کنم و تصاویر چاقتر از الانم در ذهنم تصور می کنم . حالم بد میشه از خودم متنفرم میشم خودم رو شخصی بی اراده و ناتوان میبینم و احساس تحقیر می کنم  . 

علت اصلی همه این حالهای بد انجام فعل پرخوریست .

ولی همه این احساسها از زمانی که چاق شدم پدید اومده وگرنه قبلش هم من انسان پرخوری بودم ولی خیلی چاق نبودم و حدودا از سن ۱۹ سالگی چاقی من بیشتر خودشو نشون داد . 

 ولی اگه پرخوری منو چاق نکنه و بیمارم نکنه و افکار منفی و سرزنشگر در ذهنم پدید نیاره شاید بدم نیاد که انتخابش کنم . شایدم انتخابش نکنم . 

چون علت انتخاب پرخوری برای من لذت و تفریح بوده . و چاق شدن هرگونه لذت و تفریح رو از من گرفته . 

ولی از وقتی دارم عملکرد لذتبخش  به اندازه خوردن رو امتحان میکنم اشتیاقم به پرخوری کمتر شده . 

چون آخه سیر شدن رو درک کردم و بعد از سیر شدن حالم بد میشه . 

به هرحال یه چیز رو مطمئنم که علت اصلی ترک پرخوری برای من  چاق شدنه . ولی در اینجا یاد گرفتم چاق شدن رو از خوردن و پرخوری جدا کنم . خوردن رو برای زنده بودن و سلامتی انتخاب کنم  . 

خب در این درس چند فرمول رو به عنوان  فرمول چاقی معرفی کردید . 

ویروس چاقی رو معرفی کردید که در تمام صفحات و افکاری که به ذهنمون میرسه خودشو جا می کنه و نیو فولدر جدیدی برامون باز می کنه و در افکار و عملکرد ما اختلال ایجاد می کنه .

حالا چه آنتی ویروسی نصب کنیم که ویروس چاقی رو از خوردن جدا کنه . 

اول پاکسازی چاقی یعنی جدا کردن چاقی از غذا از خوردن و از پرخوری و دوم از نظر من  جایگزین کردن زنده بودن و سلامتی و اتصال اینها به خوردن و غذاها و انجام ندادن پرخوری به دلیل فشار جسمی ، رفتاری غیر انسانی و لذت بردن از انجام رفتاری در شان انسان که آن هم رفتار بر اساس گرسنگی و سیریست . 

ابتدا من در خودم اثبات می کنم که پرخوری چاق نمی کنه . 

از اول عمرم تا ۱۵ سالگی من  بدون ترس از چاقی هر غذایی که دوست داشتم میخوردم و از ۱۵ تا ۱۹ من افکار چاقی و احساس چاقی به عملکردم اضافه شد و پرخورتر شدم و از ۱۹ سالگی چاقی من به شکل واضح نمایان شد .  چاقی من از چند سال بعد از مرور افکار چاقی و احساس چاقی ایجاد شد .

 یعنی عملکرد من بدون افکار و احساس چاقی منو چاق نمیکرد. اما وقتی با افکار و احساس چاقی همراه شد.  عملکرد غذایی من شد یک عملکرد چاق کننده . 

وگرنه تا قبل از حدودا ۱۵ سالگی من اصلا به چاقی فکر نمیکردم . به اینکه الان پرخوری کردم فکر نمیکردم . اصلا نمیدونستم این حجم از غذایی که میخورم اسمش پرخوریه . یعنی حتی پرخوری رو تشخیص نمیدادم . غذاهایی که دوست داشتم رو  با لذت و بدون رنج اونقدر میخوردم که  ببخشید باد میکردم و یه گوشه ای می افتادم . ولی تنفر از خود نبود فقط یه مقدار فشار جسم بود که بعد از یکی دو ساعت برطرف میشد و من بازم میتونستم بخورم . 

اما الان نسبت به این عملکردها حس بدی دارم . اونها رو رفتارانسانی نمیدونم . از انسانهای پرخور خوشم نمیاد . پیششون احساس امنیت نمی کنم . ناخوداگاه خوراکیها رو ازشون قایم می کنم . در حالیکه از انسانهای متناسب خوشم میاد و اتفاقا شیرینی ها و تنقلات رو بهشون تعارف می کنم . چون پیششون احساس امنیت می کنم .

ببخشید شرمنده که این حرف و میزنم ولی انسان چاق دزدی می کنه . یواشکی میخوره . نگاه به صابخونه می کنه وقتی نباشه شروع می کنه به خوردن شیرینی و تنقلات دیگه . 

اما انسان لاغر دزد نیست . 

میدونید الان نگرشم به پرخوری تغییر کرده . البته مدتهاست که به پرخوری نگرش منفی داشتم ولی قبلا به خاطر باورهای اشتباه نمیتونستم ترکش کنم و فقط از خودم متنفر میشدم ولی این ۴۰ روز وقتی دیدم میتونم ترکش کنم و برام راحته و قدرت رو به دست خودم گرفتم نه عادتم خب انجام ندادن پرخوری بیشتر شده و احساس نفرت از خودم کمتر . احساس چاقیم کمتر . 

اما ما یاد گرفتیم در این درسها که دیدگاه خودمون رو نسبت به همه چی اصلاح کنیم . 

اینکه پرخوری چاق بکنه یا نکنه صرفا یک رفتاری در شان انسان نیست ولی باید باهاش به صلح رسید و از انجام دادنش از خودمون متنفر نشیم و به وسیله تغییر عادت کم کم تغییرات کوچک در انجامش ایجاد کنیم . اما نه به این دلیل که پرخوری چاق می کنه بلکه به این خاطر که پرخوری رفتاری در حد انسانی نیست و من دیگه از این رفتار لذتی نمیبرم . خوردن غذا تا حدی برام لذتبخشهکه من سیر نشدم وقتی سیر میشم خوشمزه ترین غذاها هم از دهنم میفته و دلمو میزنه پس میزارم زمانی که دلم بخوادش و دوباره احساس گرسنگی جسمی نسبت به خوردنش داشته باشم . من با این رفتار بیشتر در صلحم و حسم بهش خوبه حالا فارغ از اینکه این رفتار یک رفتار متناسب کننده است . این رفتار من رو از خودم راضی می کنه و من حالم باهاش خوبه . 

پرخوری فقط یه عادته که دیگه دلم نمیخوادش و دارم با تمرینات تغییر عادت ترکش می کنم و پرونده اش برام بسته شده و داره پروسه خودشو طی می کنه .

اما از نظر فرمول ذهنی باید بدونم نگرش درست اینه که  این فعل ربطی به چاقی نداره و این فقط یه ویروس ذهنیه که من هر لقمه ای که در دهانم میزارم احساس چاقی می کنم . 

این ویروس ذهنی رو میبایست از بین برد و اون رو از عملکرد جدا کرد . 

هیچ غذایی منو چاق نمی کنه . 

همه غذاها منو لاغر می کنند .

پرخوری منو چاق نمی کنه . 

پرخوری منو لاغر می کنه . 

از غذاها نمیترسم ولی دوست دارم اونها رو به قدری مصرف کنم که سیر میشم . 

خوردن منو چاق نمی کنه 

خوردن منو لاغر می کنه . 

خوردن تشکیل شده از افعال مختلف : غذا را در دهان گذاشتن ،  جویدن ، ترشح بزاق ، جذب غذا از طریق زبان و مابقی بلعیدن ، در طول مری حرکت کردن ،  وارد معده شدن ، 

ترشح اسید معده ، خرد شدن و هضم شدن غذا ، جذب اولیه  غذا در معده و مابقی وارد روده کوچک شدن . 

دوباره در آنها جذب بیشتر مواد و مابقی به وسیله حرکات پرزهای روده از ۶ متر روده عبور کردن ، وارد روده بزرگ شدن ، باز هم در آنجا جذب یه سری دیگر از مواد لازم و مابقی آن دفع شدن . 

حالا سرنوشت غذاهایی که جذب میشن چی میشه اونها باز هم تجزیه میشن . یه سری از اون جذب سلولها میشه و برای کارکرد اونها انرژی میشه و مابقی به سلولهای چربی میرن . در سلولهای چربی  چربیها ذخیره نمیشن چون اصلا نمیتونند ذخیره بمونند . چون تمام سلولها دائما در حال کار هستند و مثل رودخانه مواد رو از خودشون عبور میدن . هیچ چربی در بدن نمی مونه  . اونها به سه ماده آب ، اکسیژن و دی اکسید کربن تجزیه و اکسید میشن و باز هم اکسیژن و آب لازمش گرفته میشه و دی اکسید کربن و مابقی آب به صورت زاید دفع میشه . 

پس هیچ کجای این فرایند ما ذخیره چربی نداریم و غذا مارو چاق نمی کنه و اتفاقا در تمام طول فرایند گوارش  ، غذا تجزیه میشه مواد لازمش گرفته میشه و اضافه اش دفع میشه . 

در تمام مراحل گوارش انرژی مصرف میشه . چون هر عملکردی برای انجام انرژی میخواد و فرایند گوارش هم مثل سایر فرایندها به انرژی نیاز داره . پس گوارش هم همانند سایر فرایندها عملکردی لاغر کننده است . 

حتی پرخوری . در جایی از سایت و مطالب دوستان میخوندم که حتی پرخوری به دلیل انرژی بیشتری که میخواد برای هضم و جذب و دفع پس قطعا بیشتر لاغر می کنه . 

پس طبیعت اینه که خوردن هر ماده غذایی به هر اندازه  داره انرژی مصرف می کنه و مارو لاغر می کنه . انرژی غذاها ذخیره نمیشه یا مصرف میشه یا دفع میشه یا اکسید میشه . چیزی در بدن ما نمیمونه . چون سلولها دائما در حال عملکردهای مخصوص به خودشون ، پاکسازی و تغییرند و هدف همه ی اینها زنده بودنه . 

هدف چاقی نیست . هدف زنده بودنه .

ما میخوریم که زنده بمونیم . 

بیشترم بخوریم نیاز بدن نباشه دفع میشه فقط کار اضافه بدن انجام میده که اونم انرژی مصرف می کنه . 

از هیچ قسمتی انرژی کم نمیشه . تمام بدن انرژی مورد نیاز خودشو میگیره و ما بقی رو دفع می کنه . 

هر چقدر ما بیشتر به فرایند طبیعی و حقیقی بدن بیشتر آگاه بشیم بیشتر میفهمیم که طبیعت بدن لاعریه . 

پس چاقی رو از ذهنمون پاک کنیم و لاغر شدن و لاغر بودن طبیعی رو بپذیریم و ذهنمون رو از ویروس چاقی پاکسازی کنیم . 

باور کنیم هیچ غذایی در درجه اول چاق کننده نیست و در درجه دوم لاغر کننده هستند . 

باور کنیم در درجه اول هیچ عملکردی چاق کننده نیست و در درجه دوم لاغر کننده هستند .

پس دیگه نترسیم از غذا . اگه گرسنه هستیم با خیال راحت و در کمال ارامش غذای خودمون رو بخوریم و به زبان بدن اعتماد کنیم . ما به وقتش سیر میشیم و دائقه خیلی قشنگ اینو به ما می گه و وقتی هم که سیر شدیم مطمئن باشیم دیگه خوردن اون غذا به ما حالی نمیده  بلکه فقط سنگینمون می کنه و یه فشاری به بدن متحمل میشه . درسته موقته ولی در همون حال از سبک بودن خارجمون می کنه ولی شاید گاهی دوست داشته باشیم و انجامش بدیم . پس بدونیم اون ما رو چاق نمی کنه و حساسیتمون رو روش کم کنیم تا ویروس چاقی رو از عملکرد خوردن و به هر اندازه خوردن دور کنیم . 

خوردن مثل  تنفس مثل عملکرد قلب و مغز و سایر اعضا فقط یه فرایند جهت زنده بودنه . جهت سالم موندن . همین و همین . این فرمولهای اصلی و صحیح هست . پس  چاقی رو از همه  اینها جدا کنیم و به زندگی قدرت بدیم . به سلامتی قدرت بدیم . خوردن و نخوردن هردو مارو زنده و سلامت نگه میداره . 

چون هر دو برای زندگی ما لازمه . ما گاهی نیاز داریم و میخوریم تا زنده و سالم بمونیم و گاهی نیاز نداریم نمیخوریم که باز هم زنده و سالم بمونیم .

پس خوردن و نخوردن رو به زندگی و سلامتی مربوط کنیم و این باور رو در خودمون تقویت کنیم .