خود را لایق لاغر شدن بدانید (گام ۵)

به نام خدا 

گام 5 – لیاقت لاغر شدن 

باسلام ، از اینکه هرروز گامی برای درک بهتر خودم برمیدارم ، من را شگفت زده میکنه . دانستن با فهمیدن فرق داره . از نظر من دانستن در این حد کمک میکنه که کار من یک مشکلی داره ولی فهمیدن ،ریشه و تاروپود مساله را تغییر میده ، نگاه و نگرش را تغییر میده و تنها راه تبدیل دانستن به درک و فهمیدن ، نوشتنه ! واسه همینه خدا به قلم قسم خورده . وقتی افکارم نوشته میشه ، صورت مساله و دیدگاه من بیرون میاد و وقتی شروع میکنم به تحلیل دانسته در تاروپود زندگیم ، درک و بینش جدیدی تولید میشه . 

من نوشتن را دوست دارم ، چون به خودم و مشکلم و خواستم درک بیشتری میده . 

امروز درمورد لیاقت لاغر شدن بود و اتفاقا توضیح داد چرا عده ای تلاش و کوشش میکنند ولی به نتیجه نمیرسند . من جزو دسته ی اول بودم . من عاشق اگاهی و کار کردن هستم و دقیقا اون صورت مساله ی حقیقی من که سال ها در چاقی و حس بد بودم و سالها برای لاغرشدن چه ذهنی و فیزیکی جنگیدم . حالا باتوجه کردن به لاغری و لاغر زندگی کردن ، برای ذهن من چالش بود . و دقیقا درست گفت وقتی شخصی ترین مشکل که 100 درصد مسئولیتش باخودمه ، وقتی از طریق خودم و ذهنم و افکارم حل بشه ، چه احساس توانمندی عظیمی میکنم . حقیقت من در مورد قانون جذب میدانستم ولی نمیفهمیدم . نگاه کردن به لاغری و قدرت ذهن و کارکرد قانون جذب ، به من مفاهیم و درکی میده که اگر این مشکل نبود ، بهش نمیرسیدم . برطرف کردن این مشکل باعث شده که دقیق و جز نگر به این مساله نگاه کنم و عاشق کارکرد ذهن شدم . چون همیشه نگاه ما به بیرون بوده . اولین باره که مشکل خودم را از درون نگاه میکنم . چرا از بیرون نگاه میکنم ؟ چون احساس توانایی در انجام اون کار در خودم را نمیبینم و هربار که شکست خوردم ، این احساس لیاقت درونی من کمتر شده ، چون بارها سرزنش شدم و بارها شکست و کشمکش را دیدم و سالیانه ساله که دارم زندگی میکنم و قبلا گفته شده بود ادم عادت میکنه . درسته دوستش ندارم ، ولی من هم غادت کردم. اگر لاغرشدن اینقدر راحته ، پس چرا از طریق خودم حلش نکنم . اگر چاقی ساخته و پرداخته ی ذهن منه و حاصل پذیرفتن و درک اطلاعات اشتباهه چطور ؟ مگر نمیخوام تغییر کنم . خداسالهاست که به من جواب میده ، من قبول نمیکنم . چون بارها تاکید کردم که من توانایی لاغر ماندن را ندارم ! چرا ؟ چون به این شخصیت عادت کردم . در حسرت بودن ، عادت کردم و عادت کردن یک چاقوی دو لبه ست ، چرا در توانگری حاذقش نکنم ؟ حس میکنم جدای از قابلیت های پیچیده و شگفت انگیزش ، میتونه از طریق خودمون شرایطی برای ما به وجود بیاره که براش قابل پیش بینیه . چون ذهن و جسم از روبه روشدن با ناشناخته میترسه . تنها راه ، نگاه کردن و زندگی کردن متفاوته . مثلا خوردن را عامل چاقی ندانم . نگرش من به خوردن ان چیز حس چاقی میده . وقتی به هربهانه ای نخورم و خوردن را عاملی برای رشد و سرزندگی و بقا بدونم . غذا در دسترسه . من میتونم تصور کنم که این مدلی هستم ، همانطور که سالها تصور کردم که من کنترلی در خوردنم ندارم ، محکوم به شکست و چاقی ام و زندگیش کردم ، اونقدر زندگیش کردم که زندگی در این شرایط براش راحتترینه . بزرگترین دروغی که به خودم گفتم این بوده که باور کردم که توانایی لاغر شدن را ندارم . خب اگر تصورم و باورم این باشه که وقتی غذا میخورم که گشنمه و از خوردن لذت میبرم و بعد سیری تمایلی به خوردن ندارم چه  ؟ اگاهانه زندگیش کنم تا بخشی از ناخوداگاهم بشم . استمرار مهمه . جوابها در درونمه و علت اصلی شکست ، پذیرفتن احساس ناتوانی در خودم بوده . چون باور کردم که نمیتونم و من قدرت مقابله باچاقی را ندارم . چون سالها زندگیش کردم . حالا اگر تغییرش بدم ، چه پتانسیل و تغییری در خودم میبینم ! به هرموضوعی که باور دارم ، در لحظه ی حال ، بهش قدرت میدم . وقتی به گذشته فکر میکنم ، انرژی گذشته را در لحظه ی حال خلق میکنم و دقیقا اون شرایط را گسترش میدهم . مشکل در ذهن من درست میشه و من اون رو گسترش میدم . پس من به دنبال تغییرم ! ولی تغییری که بهش نیاز دارم ، درونیه ! درون که درست بشه ، رفتار من براساس نگرش صحیحم اصلاح میشه . اینجا دیگه مقاومتی درکار نیست و رفتار و نگرش من  که حاصل درک دانسته و اطلاعات و پذیرفتن از سمت خودمه ،نگاه الان خودم به زندگی را تشکیل میده و نگاه جدید ، تمایل و انتخاب جدید را شکل میده . پس من هم شروع به کندوکاو و شناخت خودم و درون خودم میکنم . من عاشق لاغری ام و درونم میخواد لاغری با ذهن راتجربه کنه ، چون در اعماق درونم میدونه اگر به خواسته ای از درون برسم ، در رسیدن به ابعاد دیگر زندگیمم ره گشاست . واسه همینه اصرار داره که برخودم تمرکز کنم . وگرنه انتخاب رژیم ، راحتترین کاره . من اعتماد دارم و چون اعتماد دارم ، خودم را کندوکاش نمیکنم و چون نمیکنم ، قدرت را به عامل بیرونی دادم . افکار با نوشته های داخل برنامه همخوانی نداره و دلیلی براینه که چون من اضافه وزن دارم مجبورم باشم و چون علاقه به انجام کار نیست ، مقاومت شکل میگیره . خب دوانتخاب هست : 1- راه گذشته و گرفتن نتیجه ی مشابه و همیشه خوددرگیری و زندگی الانم 2- انتخاب مسیر متفاوت و پیدا کردن راه حل از قوانینی که برجسم و ذهنم حاکمه و گرفتن کنترل زندگی خودم . انتخاب اولی قابل درکه ولی نتیجه ی دلخواه نیست ، چون نتیجه میشه دور شدن بیشتر از خودم و در دراز مدت بودن در وضعیت شرایط الانم . انتخاب دوم ، میشه کندوکاش کردن خودم ، شناخت خودم ، شناخت ذهنم و توانمندیم و تجربه ی زندگی در جسمی که هر فرد متناسبی در حال زندگیه . تا حالا نشنیدم ، مسیرش رو نرفتم ولی موفقیت این افراد رو مشاهده کردم و ایمان دارم که قدرت دست منه . این دست منه که قدرت خودم را انتخاب کنم یا مثل هزاران نفر دیگر ، ترجیح بدم به مسیری برم که میلیون ها بار مرا به جای اول برمیگرداند  . پس مهم است . من میخواهم تجربه ی لاغری با ذهن را به دست بیارم . بهش نیاز دارم تا اول به خودم و دوم درک و ارتباط بهتری با دنیا داشته باشم . این تفاوت نگاه جایگاه مرا در زندگی دگرگون میکند . قرار نیست بجنگم ، قرار نیست متنفر باشم ، قرار نیست از خودم فراری باشم ، قرار نیست محکوم به زندگی که دلخواهم نیست باشم ، دقیقا برعکس ! میشم خالق لحظات زندگی خودم  و چه چیزی بهتر از این که فراتر افکار الانت بشی . شاید این طرح منه . شاید باید این مشکلات بیشتر میشدند تا من به این مسیر بیام . به نظر من هیچ تمایلی اتفاقی نیست . هیچ تمایلی ارزشمندی بالا یا پایین نداره . هر فردی درجای خودش یک نقشه داره ، انتخاب میکنه که در ان مسیر باشه یا انتخاب میکنه در مسیری که به این دنیا امده باشه . یکی عاشق کار با جواهراته ، یکی علاقه به پرواز در اسمان داره و در زندگی چالش هایی در زندگی ما طراحی شده که دقیقا ما رو به جایی که براش طرح ریزی شدیم ، میبره . پس اگاهی اولین نقطه ی تغییره . من دوست دارم این مسیررو تجربه کنم . چون در ادامه ی زندگیم به این مسیر نیاز دارم . من دوست دارم لاغر بشم ، چون لاغر به دنیا اومدم . من قرار نیست همیشه چاق باشم ، چون برای تغییر شرایط الانم تلاش کردم و این بار باروشی متفاوت و جنسی متفاوت . 

 پس نتیجه ی من در کنار تلاش و استمرارو تکرارم ، احساس لیاقت من که حسی درونی خودم به خودمه ،به وجود میاد . من روی این مساله کار میکنم . 

مواردی که خانم فروغ در نوشته هاشون در مورد احساس لیاقت و بهانه هایی که فرمول چاقی هستند ، گفت ، قشنگ بود و جالبش اینه که اکثر ما این فرمولهای مشابه را داریم . 

وقتی حواسم به روش های قبلی میره و اعتماد دارم ، یعنی جایی در درونم به حس توانایی خودم در لاغر شدن و ماندن ندارم . خیلی دوست دارم بدانم چطور این حس را تقویت و قوی کنم . 

به آنچه در مسیر چاق شدن تجربه کرده اید فکر کنید و بنویسید چگونه لیاقت چاق شدن را در خود ایجاد کرده اید.

خب اولین خاطراتی که در ذهنم دارم ، این بود که پذیرفته بودم چاقم و چاقی خوب نیست . این خوب نبودن چاقی و من چاقم تاثیر بدی دراختلال خود ارزشمندی و خودباوری من گذاشت . خب تنفر من از چاقی و بال و پر دادن به چاقی و دوم تنفر از چاقی ، از همان دو تا سه سالگی در من پذیرفته شد و من این حس بد را باخودم همراه داشتم . پس این حس چاقی از کودکی با من همراه بوده و وقتی تصمیم به لاغر شدن گرفتم ، چون از چاقی بدم می امد . از خودم بدم می امد ، اراده کردم و لاغری را تجربه کردم . منتها همین اتفاق شروع جنگهای روانی من بود ، چون دلم نمیخواست به شرایط قبلی برگردم ولی برمیگشتم و هربار حس بد و ناتوانی در من تقویت میشد . هروقت بیرون میرفتم ، حس حسرت در من بیدار بود و هرروز با مورد چاقی و لاغری گله و شکایت میکردم و بازگو میکردم . هرروز ناراضی ، هرروز با هدف چاقی و لاغری زندگی کردم و هررروز انرژی بیشتر من بابت توجه به حس بدی که چاقی در من نفوذ کرده بود ، زندگی میکردم و جنگهایی چه بیرونی و درونی میکردم ، حس توانمندی من را کمرنگ و کمرنگ تر میکرد. اگر 24 ساعت دررروز در اختیار من باشه ، بیشتر احساسات من معطوف به حس بدی که ازچاقی داشتم ، توجه داشت . من خالق چاقی بودم ولی درون قلبم ، لاغری را خانه ی خودش میدانست . درعجبم که ندانسته هرروز در مسیر چاقی بودم ولی جسم من با اعمال و رفتارهای من مقابله کرده . جسمم به اندازه ی فکر و ذهنم چاق نشده . گرچه همینطور ادامه پیدا کنه ، چه بسا تصوری که ازش ندارم هم تحقق پیدا کنه و چقدر زیبا میشه که تمام حس من به لاغری معطوف بشه و روزی به جایی برسم که تصورم از تناسب خودم در شگفت باشه . من اینجا به این نتیجه میرسم ، که توجه من به چیزی و احساس بودن در ان شرایط و زندگی کردن با اون احساس و تمرکز من ، اون حس لیاقت را می افرینه . من هرروز در چاقی بودم . حتی لاغر بودم هم ، توجهم به چاقتر شدن بود . ترس داشتم ولی توجهم به چاقی بود. این توجه مکرر و زندگی با اون احساس در لحظه ی حال مرا به حس لیاقت در زندگی در جسم چاق تبدیل کرد . گرچه لاغری طبیعته ! یعنی فرد از بدو تولد که به دنیا اومده ، لاغره و کاری نکرده ولی برای چاق شدن ،تلاش و استمرار کرده . پس ما چقدر در این نقش فرو رفتیم و تلاش و استمرار کردیم چه درونی  و چه بیرونی ، با تلاش و کوشش ، تبدیل به فرد چاقی شدیم . همین مسیررو اگر برعکس بریم ، یعنی توجه به لاغری ، هرروز در اینه ببینم و لاغری بیشتر ببینم ، باور داشته باشم که لاغرم ، همین توجه ، احساس لیاقت در لاغری را تقویت میکند تا جایی که بخشی از شخصیت ما میشود . ( همین کاری که در مسیر چاقی کردیم )  . 

با توجه به توضیحات ارائه شده در تلاش های قبلی خود برای لاغر شدن توجهی به ایجاد لیاقت لاغر شدن در خود داشته اید؟

خب من وقتی رژیم میگرفتم ، توجه من به لاغری بود . درسته که پیش زمینه ی تغییرم ، مسببش چاقی بود .وقتی به رژیم فکر میکنم ولی رژیم نمیگیرم ، در حس بد چاقی ام . با این حال مسیر رژیم ، حس خوشایندی نیست ، پر از محرومیت و مقاومت ذهنیه و وقتی رژیم را رها میکردم ، توجه من به چاقی بود . واسه همین لاغرشدن مسیری سخت و بد و مراقبت میخواست که لاغر بمانم ولی مسیر چاقی حس خوب و بدون زحمتی ، بدون درگیری فکری چاق میشدم . چون من به چاقی با توجه ، فکر ، اطلاعات غلط ، انتظاراتم ، همه و همه در جهت تقویت احساس چاقی در من بوده که چاقی در بخشی از شخصیت من کرده . 

روش های لاغری که استفاده کرده اید باعث ایجاد لیاقت لاغر شدن در شما شده اند یا سبب افزایش لیاقت چاق تر شدن شده اند . 

وقتی به ژرفای وجودم نگاه میکنم ، وقتی در چارچوب رژیم هستم ، دلم راحته . میگم همین که رعایت میکنم لاغر میشم . میتونم پیش بینی کنم که لباس های سایز کوچیکم رو میپوشم ، پاهای لاغرم تجسم میشم . ذهنم درگیریش کم میشه . چون باور دارم رژیم مرا لاغر میکنه ، نه خودم به خودم ! من دقیقا قوانین تناسب را زمانی که در چارچوب رژیم هستم اجرا میکنم . منتها مسیر خوشایندی نیست . اگر همیشه در رژیم بودم ، که همیشه لاغر بودم و تصور و توجهم به لاغری بود . چون در رژیم باقی نمیمانم ، وقتی از چارچوب رژیم خارج میشوم ، چاقی دنیا در درون من به طرز عجیبی فعال میشه . چون در ایجاد لاغری توسط خودم باور ندارم و فکر میکنم جای کاری میلنگه و بلد نیستم و همین حس بلد نبودن یا احساس اینکه کنترل امور خوردن در دستان من نیست ، خودباوری من در زمینه ی لاغری را ضعیف کرده . ولی تا دلتون بخواد خودباوری درمورد چاق شدن و چاقتر شدن و چاق ماندن دارم . اگر ازم بپرسم چطوری شاید جوابی که برای لاغری میدم ، جوابی مناسب برای چاق شدنم بدم . تفاوت اینه که باور دارم من چاق شدن را بلدم ولی لاغر زندگی کردن را بلد نیستم . من حس لیاقت چاقی و توانمندی در چاق بودن را در خودم تقویت کردم . 

پیشنهاد خود برای ایجاد و گسترش لیاقت لاغر شدن را در خود بنویسید. 

جسارت متفاوت فکر کردن را بدیم و اولین قدم که مانع تغییر ما در مسیر دلخواه میشه ، عدم خودباوری ما در اون مساله ست . دختر عمه ی من ارزوی چاقتر شدن داره . او هم به خود جهت چاق شدن ایمان نداره او اونقدر دراین زمینه فکر کرده و که گویی واقعا توانایی چاقتر شدن نداره . از خوردن زیاد بدش میاد . با زحمت دو کیلو چاق میکنه ، به مرور میبینه ااا ، وزنه برگشت و حتی لاغر تر شد! این مسیر مشابهه رفتن ما به سمت چاقی و چاقتر شدن نیست ؟ 

پس مهمه جسارت توجه و ایمان به خود را داشته باشیم و هرروز بگیم و توجه کنم که امروز در لاغری ، چه ویژگی متفاوت و مثبتی ایجاد کردیم که حس میکنیم لاغرتریم . اون احساس لاغری و تداوم در ان ، خود به خود توانایی ما در لاغر شدن و لیاقت لاغری را تقویت میکند . 

از محتوای ویدیوی آموزشی برای خود تمرین ایجاد کرده و در بخش نظرات تمرینی که باید انجام دهید را بنویسید. 

از حرفهای تکراری که درذهنم میاد ، بی تفاوت باشم و به خودم یاداوری کنم اگر این جملات در ذهنم مرور میشود ، نتیجه ی توجه من به این حرفهابوده . همین توجه نکردن ، یعنی من متفاوت از روزهای قبلی دارم عمل میکنم . به نظرم بایستی به احساساتمون و افکاری که در ذهنمون مرور میشه اگاه باشیم .فقط زمانی که با اون افکار روبه روشدیم بی تفاوت باشیم . به مرور زمان چون توجه بیشتر ما در طول روز به لاغری بوده ، کم کم حس لاغری و توانایی ما در لاغری بالاتر میاد و همین حس صداهایی که قبلا بلند شنیدیم ، به اعماق میبرن یا کمرنگ یا محو میشن . پس توجه ما به تداوم ما در مسیر چاقی و لاغری و حتی احساس لیاقت ما در چاقی و لاغری نقش به سزایی دارد . 

جسارت داشته باشیم ، مثلا یک ماه با توجه به لاغری و افکار لاغری زندگی کنیم . هرچی میبینیم ، پیدا کردن لاغری بیشتر ، حس لاغری بیشتر و توجه به لاغری بیشتر باشه . همین تمرین میتونه ما را به درک و جواب خیلی چیزها برسونه .