لاغری با رژیم غذایی؛ راهی که هیچوقت جواب نداد! (گام ۶)

گام ۶ 

از بچگی همیشه تو گوشم بود: «چاق شدی؟ کمتر بخور!»همین جمله ساده، شد یکی از عمیق‌ترین زخم‌های ذهنم.همیشه فکر می‌کردم مشکل من زیاد خوردنه، ولی حالا دارم می‌فهمم نه…مشکل اصلی، اون “باوری” بود که تو ذهنم کاشته شد، اون حسِ همیشگیِ “من اشتباه‌ام”.هر رژیمی که گرفتم، در واقع یه جور “جنگیدن با خودم” بود.هر بار که گفتم “از فردا شروع می‌کنم”، ته دلم می‌دونستم دارم وارد یه شکنجه تازه می‌شم.

هیچ‌وقت یادم نمی‌ره اون روزایی که رژیم می‌گرفتم و بعد از چند هفته روی ترازو می‌رفتم و می‌دیدم عدد پایین اومده. ذوق‌زده می‌شدم، حسِ قهرمان بودن می‌کردم…اما فقط چند ماه بعد، وقتی دوباره همون عدد برگشته بود، یه صدای لعنتی تو ذهنم می‌گفت: «دیدی نتونستی؟ دیدی بازم شکست خوردی؟»و اون موقع بود که بغضم می‌ترکید…من فقط وزنم برنمی‌گشت، “اعتماد به نفسم” هم برمی‌گشت عقب‌تر از قبل.هر بار که شکست می‌خوردم، یه تیکه از خودمو گم می‌کردم.

یادمه یه بار یکی از دوستام گفت: “من هر وقت رژیم می‌گیرم، انگار از زندگی دست می‌کشم.”اون موقع فقط خندیدم، ولی حالا می‌فهمم چی می‌گفت.رژیم یعنی ترس، یعنی حساب و کتاب، یعنی ممنوعیت.یعنی یه لقمه نونی که باید با عذاب وجدان بخوری.یعنی مهمونی رفتن و فقط سالاد دیدن.یعنی حسِ گناه بعد از یه تیکه کیک.یعنی “زندگی نکردن”.

من با هر رژیم، فقط بدنم رو کنترل نکردم؛ احساساتم رو هم زندانی کردم.ترس از خوردن، شد همدمِ هر روزم.وقتی غذا می‌دیدم، ذهنم می‌گفت: “نخور، چاقت می‌کنه!”و من همون لحظه، حسِ “دروغ گفتن به خودم” رو تجربه می‌کردم.چون واقعاً دلم می‌خواست بخورم…نه از حرص، نه از طمع، فقط چون “دوست داشتم”.ولی ترس، همیشه برنده بود.

یه جایی  نوشته شده : “غذا وقتی تو رو چاق می‌کنه که با ترس و استرس بخوریش.”دقیقاً همینه.من هزار بار تجربه‌اش کردم.وقتی با عشق می‌خورم، بدنم آرومه.ولی وقتی با استرس می‌خورم، حس می‌کنم همون لقمه داره تبدیل می‌شه به وزن، به چربی، به اضطراب.انگار بدنم با ذهنم قهر می‌کنه.نه اینکه غذا بده، ذهنم نا‌آرومه که همه چیزو خراب می‌کنه.

من سال‌ها فکر می‌کردم باید با بدنم بجنگم.باید مجبورش کنم تغییر کنه.اما حالا تازه دارم می‌فهمم بدنم دشمنم نبوده… فقط “ترسیده” بوده.از قضاوت، از گرسنگی، از محرومیت.اون فقط می‌خواسته “امنیت” داشته باشه.و من با هر رژیم، امنیت رو ازش گرفتم.هی گفتم “نباید بخوری”، “الان وقت نیست”، “این غذای تو نیست”.و اونم، از ترس، هر چی گیرش اومد نگه داشت، چون نمی‌دونست کی دوباره قراره غذا بگیره.

من الان دارم یاد می‌گیرم به بدنم اعتماد کنم.که اگه گرسنه‌ست، واقعاً نیازه داره.که اگه سیر شده، خودش می‌گه “بسه”.که اگه یه چیزی هوس کرده، لزوماً اشتباه نیست.من تازه دارم یاد می‌گیرم “گوش بدم”، نه “کنترل کنم”.

من هیچ‌وقت بدون قضاوت نخورده‌ام.همیشه یه قاضی توی ذهنم نشسته بوده: “زیاد شد”، “نباید”، “کالری بالا بود”، “بازم خوردی؟”ولی الان دارم یاد می‌گیرم فقط “مشاهده کنم”.بدون برچسب، بدون دعوا.و همین یه کار کوچیک، داره معجزه می‌کنه.چون برای اولین بار، احساس می‌کنم “بدنم منو می‌فهمه”.

من خسته‌ام از “شروع کردن‌ها”.از اینکه هر بار بگم “از فردا دیگه…”.از اینکه هر بار خودمو محروم کنم، بعد وسطش کم بیارم و با خشم بخورم.از اینکه هر بار بخوام “ثابت کنم می‌تونم” به جای اینکه فقط “زندگی کنم”.من دیگه نمی‌خوام ثابت کنم، فقط می‌خوام “آروم باشم”.

الان دارم حس می‌کنم لاغری فقط یه “عدد” نیست، یه حالتِ درونیه.وقتی ذهنم سبک بشه، بدنم خودش سبک می‌شه.وقتی از درون آزاد باشم، دیگه لازم نیست با زور، لاغر شم.من نمی‌خوام دیگه با رژیم خودمو اذیت کنم.می‌خوام “بفهمم” چرا بدنم اینطوریه، چرا نگه داشته، چرا می‌ترسه.می‌خوام بهش بگم “من کنارت‌ام، نه روبه‌روت.”

گاهی شب‌ها که به خودم فکر می‌کنم، دلم برای اون “منِ کوچیک” می‌سوزه.همونی که جلوی آینه وایساده بود، شکمشو می‌گرفت و با خودش می‌گفت “چرا من این‌شکلیم؟”کاش اون موقع یکی بود که بهش بگه “اشکال نداری عزیزم، بدن تو بد نیست، فقط ترسیده.”کاش اون موقع می‌فهمیدم که لاغر شدن با زور، یعنی زخمی کردنِ روح.که هیچ رژیمی نمی‌تونه چیزی رو درست کنه که از درون شکسته.

الان دیگه دلم لاغر شدنِ جسمی نمی‌خواد، دلم “سبکیِ روحی” می‌خواد.می‌خوام اونقدر با خودم مهربون شم که بدنم خودش به آرامی متناسب بشه.می‌خوام با بدنم رفیق شم، باهاش بخندم، باهاش زندگی کنم.می‌خوام “لاغری” برام معنی جدیدی داشته باشه:نه “کم کردن وزن”، بلکه “زیاد کردن عشق”.

الان که به عقب نگاه می‌کنم، می‌بینم همه رژیم‌هام یه پیام داشتن:هر بار که شکست خوردم، بدنم داشت فریاد می‌زد “منو بفهم، نه اینکه کنترل کن”.و من تازه دارم یاد می‌گیرم معنای واقعی “گوش دادن” چیه.دارم یاد می‌گیرم وقتی بدنم خسته‌ست، بخوابم،وقتی دل‌تنگم، حرف بزنم،وقتی گرسنه‌ام، با عشق بخورم،وقتی ناراحتم، به جای خوردن، بغضم رو بشنوم.

من دیگه نمی‌خوام رژیم بگیرم، چون می‌خوام “زندگی کنم”.می‌خوام هر لقمه رو با آرامش بخورم و بگم “من لیاقت دارم از این غذا لذت ببرم.”می‌خوام با آینه آشتی کنم، با خودم مهربون‌تر شم.می‌خوام به بدنم بگم: “ببخش که سال‌ها بهت شک کردم.”می‌خوام بهش قول بدم که از این به بعد، با عشق هدایتش می‌کنم، نه با ترس.

و شاید اون روزی که دیگه به عدد روی ترازو فکر نکنم،اون روزی که دیگه به کالری غذا اهمیت ندم،اون روزی که از خوردن لذت ببرم بدون حس گناه،اون روز، دقیقاً همون روزیه که “واقعاً لاغر” می‌شم…نه فقط از جسم، از بار ذهنیِ همه‌ی این سال‌ها.

شاید هنوز به وزن دلخواهم نرسیدم،اما این روزها به آرامش دلخواهم رسیدم.و می‌دونم وقتی این آرامش پایدار بشه، بدنم خودش باهاش هماهنگ میشه.

چون حالا دیگه می‌دونم لاغری از ذهن شروع میشه، نه از معده.از عشق به خود، نه از نفرت به اضافه‌وزن.از بخشش، نه از سرزنش.از پذیرش، نه از جنگیدن.

و این همون چیزیه که من سال‌ها دنبالش بودم، اما هیچ رژیمی نتونست بهم بده. 

اگه بخوام توی یه جمله تمومش کنم، می‌گم:من دیگه رژیم نمی‌خوام.من “آرامش با خودم” رو می‌خوام.نمیخوام بدنم رو “مجبور” به تغییر کنم، می‌خوام “دعوتش” کنم به سبکی،به عشق، به صلح، به رهایی.چون من لایقشم. همیشه بودم… فقط یادم رفته بود. 

بنام پرودگار جهانیان 💗 

سلام به استاد عطار روشن عزیز و همراهان ❤️‍🔥 

رژیم 

وای ک چقدر از این کلمه بدم میاد از اول هم رابطه خوبی باهاش نداشتم برخلاف خواهرم ک با اینکه متناسبه ولی همیشه رژیمه هر دفعه یه جور رژیم میگیره تو بچگی من لاغر بودم و اون یکم تپل بود بعد ک وارد دبیرستان شدیم اون رژیم می‌گرفت و لاغر شد و من ک تازه افکار چاقی شروع ب فعالیت و نتیجه دادن کرده بود کمی چاق شدم 

اولاش رفتم باشگاه ورزش ولی فایده نداشت یادمه همه بهم میگفتن تو ک خوبی چرا میای باشگاه ولی من ترس از چاقی داشتم و میترسیدم مثل مادرم چاق بشم و یادمه در حین ورزش حتی ب چاقی فکر میکردم 

چند بار سعی کردم مثل خواهرم رژیم بگیرم اما حالم خیلی بد می‌شد یادمه اون زمان یه حلقه دور کمر پلاستیکی سنگین خریده بود ک خیلی گرون بود و دور کمرش کبود شده بود اما ساعتها ورزش می‌کرد لاغر میشد اما ب محض رها کردن رژیم و ورزش دوباره چاق میشد 

باور کردم ک کسی اگر ازدواج کنه چاق میشه و بعد از ازدواج چاق تر شدم 

کم کم باور کردم ک اگر کسی رنج بکشه از غصه و غم چاق میشه ک مادرم همیشه اینو میگه من از جوش زدن چاق میشم 

و با کوچکترین ناراحتی ها اشتهای من خیلی بیشتر می‌شد و هی میخوردم و چاق تر میشدم 

وقتی ۷۰ کیلو شدم خیلی غمگین و نا امید رفتم دکتر رژیم تغدیه ناگفته نماند ک خانمی ک پزشک بود خودش بینهایت لاغر بود و انگار داخل مانتوش خالی بود و میخاست ب من بگه چی بخورم تا متناسب بشم 

یادمه بهم میگفت قبل غذا ۲ قاشق آب لیمو بخورم ک این معده ام رو اذیت می‌کرد و هر روز راه طولانی رو پیاده میرفتم و لاغر هم شدم اما ب محض ول کردن رژیم و ورزش چاقتر میشدم 

شرایطی ک در اون سالها داشتم باعث شده بود فعالیت زیادی نداشته باشم و چون از قبل شنیده بودم ک تحرک باعث لاغری میشه و بی تحرکی چاقی خب خیلی بیشتر و بیشتر چاق شدم 

روز عروسیم لباس اندازم پیدا نمیکردم کلی ناراحت بودم چقدر زجر کشیدم تا لباس پیدا کردم 

باز شنیده بودم و دیده بودم کسی ک بارداربشه چاق میشه بعد از عروسی هم بارداری و زایمان روزها سپری میشد و من همچنان چاق میشدم و روز ب روز غمگین تر 

بارداری دومم خیلی فرق داشت دقیقا روزهایی ک سرگرم بودم و ذهنم و افکار از چاقی خالی شد لاغر شدم خود ب خود 

اما دوباره چاق شدم تبلیغ دمنوش ها رو دیدم و تماس گرفتم و سفارش دادم و شروع کردم ب دمنوش خوردن هم تعدادش بالا بود هم معدم داغون شد و اون خانمی ک برام می‌فرستاد هنوز دمنوش ها تموم میشد ب زور برام می‌فرستاد و پول می‌گرفت 

رفتم باشگاه دوباره اینبار مربی سخت گیری داشتم وزنه های سنگین بهم میداد با اینکه من تازه کار بودم و گردنم آسیب دید و خونه نشین شدم و از ته ته دلم آرزو کردم و از خداوند خواستم تا یع راهی جلوی پام بذاره تا اینکه استاد و سایت رو در جستجو های گوگل پیدا کردم لاغری با ذهن و بلاخره راه درست رو پیدا کردم 

۳ ماه انجام دادم از نتیجه شگفت زده شدم همه بهم میگفتن ک لاغر شدم و من لبخند لاغری رو تجربه کردم 

بازم سعی می‌کردم بیام سایت اما کم کم دیگه نفهمیدم چجوری دیگه نیومدم و الان ۵ ماهه ک میخام شروع کنم ولی بهانه ها نمیذاشت 

من تمام سعیمو میکنم ک اینجا باشم چون اینجا تنها جایی که میتونم در مورد رنج هام حرف بزنم و احساس لاغری رو پرنگ تر کنم 

دفعه پیش ک اینجا بودم از همون اول روی زبان بدنم و نقطه های گرسنگی و سیری متمرکز شدم 

و بعد از دوهفته خودکار تنظیم شدم هر وقت گرسنه بودم میخوردم و ب محض سیری رها میکردم اما چند وقته ک دوباره یکم افکار چاقی اومده سراغم و خوردنم اشتباه شده میخام  دوباره اصلاحش کنم 

غذا هیچ قدرتی نداره و من از خوردن چیزی نمی‌ترسم اگر گرسنه باشم هر چیزی باشه میخورم