خود را لایق لاغر شدن بدانید (گام ۵)

سلام و عرض ارادت به استاد گرامی وهمراهان مسیر لاغری باذهن

۱-به آنچه در مسیر چاق شدن تجربه کرده اید فکر کنید چگونه لیاقت چاق شدن رو در ذهن خود پرورش داده اید؟

وقتی در دوران بارداری و پس از آن به توصیه خانواده که باید تا میتونم  زیاد بخورم  چون بهم میگفتند که الان تو در واقع دو نفر هستی ،خب با خودم فکر میکردم که مگه یه جنین در داخل بدن مادر چقدر به تغذیه احتیاج داره که من باید دو تا سه برابر غذا بخورم  پس حتما در نهایت چاق میشم ،و واقعا هم برام  همین اتفاق افتاد  حالا من دچار اضافه وزن شدیدی بودم و پس از بارها رژیم گرفتم ودر نهایت بازگشت به وزن ۹۲ کیلو با خودم میگفتم مگه ممکنه که من به وزن دوره مجردی برگردم.حالا متوجه شدم همین طرز فکر بهم اجازه نمی‌داد که لاغر شم.بعداز آشنایی با استاد متوجه شدم که باید ذهنم رو تغییر بدم

۲- آیا  در تلاش‌های قبلی خودبرای لاغر شدن توجهی به ایجاد لیاقت لاغر شدن در ذهن داشته اید؟

خیر تا بحال اینگونه فکر نمیکردم

۳-  روشهای لاغری که استفاده کرده اید ، باعث افزایش لیاقت لاغر شدن شده اند یا بالعکس لیاقت چاقتر شدن را بیشتر کرده اند؟

حقیت اینکه نمیشه گفت لیاقت چاقتر شدن رو بیشتر کرده اند چون من مدتها بود با آقای دکتر …. (طبق خواسته شما از ذکر نام ایشان معذورم) کار می‌کردم نظر ایشون تغییر سبک زندگی بود .. تاثیر زیادی در لاغر شدن داشت .اما اینکه برای همیشه خوردن شیرینجات رو باید ترک میکردیم یا نه اینکه به صورت صد درصد ولی وقتی که بهمون فشار می‌آمد میتونستیم به اندازه رفع نیاز کمی شیرینی بخوریم اما از مقدار وعده بعدی غذایی باید کم میکردیم  اینها بهم فشار می‌آورد  که همین موضوع در طی سالها موجب خسته شدن در این مسیر رو برام داشت 

۴- چه پیشنهادیی برای ایجاد وتقویت لیاقت لاغر شدن در ذهن خود دارید؟

چون با این مسیر تازه  آشنا شده ام و دارم به لطف خدا و کمک استاد مسیر ذهنم رو تغییر میدم پیشنهادی ندارم

گام ۵ 

من لایق لاغر شدنم. این جمله را با خودم تکرار می‌کنم، نه به شکل یک شعار، بلکه با تمام وجودم، با هر نفس و هر تپش قلبم. چند بار شده که تلاش کرده‌ام، زحمت کشیده‌ام و اشک ریخته‌ام و در پایان فقط یک حس ناکافی بودن مانده؟  بارها و بارها، با روش‌های مختلف، با برنامه‌های بیرونی، اما چیزی همیشه ناقص بود. چیزی که هیچ رژیم یا ورزش یا قرصی نمی‌توانست به من بدهد: باور به لیاقت خودم.

لیاقت یعنی این که عمیقاً در قلبم باور داشته باشم که من مستحق سبکی، مستحق آرامش، مستحق تجربه‌ی لذت از بدنم هستم. 

نه فقط برای رسیدن به یک هدف بیرونی، بلکه برای اینکه در این لحظه هم، من شایسته‌ام. وقتی ذهنم این را باور می‌کند، همه چیز آرام‌آرام تغییر می‌کند. 

حتی احساس گرسنگی، حتی لحظات که می‌خواهم چیزی بخورم، حتی نگاه‌ها و انتخاب‌ها، همه به آرامی در راستای این لیاقت شکل می‌گیرند.

چاقی هرگز نتیجه‌ی کم‌کاری من نبود. من برای چاق شدن زحمت نکشیدم، برنامه نریختم، هیچ چیز برایش طراحی نکردم. چاقی آمد و ماند چون ذهن ناخودآگاه من آن را امن و آشنا دید.

 آن را پذیرفت و به بخشی از هویت من تبدیل شد. این درک شاید اول سخت باشد، اما رهایی هم ممکن است.

 همان ذهنی که برای چاقی لیاقت ساخته، می‌تواند برای لاغری لیاقت بسازد.

من دیگر نمی‌خواهم از خودم متنفر باشم، از بدنم متنفر باشم. تنفر انرژی منفی می‌آورد و ذهنم را در حالت دفاعی قرار می‌دهد. هر دفاعی ممکن است به خوردن، به عادت‌های قدیمی و رفتارهای آشنا منجر شود. پس من تصمیم می‌گیرم که با خودم مهربان باشم. با خودم با عشق و شفقت برخورد کنم و بدانم که هر باوری قابل تغییر است.

ذهن ناخودآگاهم، کارگاهی بی‌وقفه است که بر اساس آنچه به آن می‌دهم، باورها و لیاقت‌ها را می‌سازد. اگر هر روز به خودم بگویم «من نمی‌توانم»، ناخودآگاه آن را می‌پذیرد.

 اما اگر به خودم بگویم «من شایسته‌ام»، آن هم ثبت می‌کند و به مرور جزئی از واقعیت ذهنی من می‌شود. این لیاقت باید هر روز درونم تغذیه شود، با جملات نرم و واقعی، با حسی که از قلبم می‌آید، نه با تکرار کلیشه‌ای.

تصویرسازی برای من دیگر فقط خیال‌بافی نیست. وقتی چشم‌هایم را می‌بندم و خودم را در بدن جدیدم تصور می‌کنم، وقتی حس می‌کنم چگونه حرکت می‌کنم، چگونه نفس می‌کشم، حتی چگونه لباس‌ها روی بدنم قرار می‌گیرند، ذهنم آن تصویر را به عنوان یک واقعیت محتمل می‌پذیرد.

 من اجازه می‌دهم که ذهنم این تصویر را تجربه کند، حس کند و باورش کند، حتی اگر بدنم هنوز کامل تغییر نکرده باشد.

هر بار که احساس گناه می‌کنم،  یادم می‌آید گناه فقط زنجیری است که انرژی من را می‌گیرد. من تصمیم می‌گیرم از گذشته رها شوم و هر لحظه را فرصتی جدید برای شروع دوباره بدانم. با رهایی نه با تنبیه، بلکه با پذیرش و قدم‌های کوچک و مهربانانه حاصل می‌شود.

هر بار که به خودم نگاه می‌کنم، یادم می‌آید که مسیر لاغری، یک سفر درونی است، نه یک مسابقه بیرونی. 

هر انتخابی که می‌کنم، هر بار که بین دو مسیر قرار می‌گیرم، می‌پرسم: «کدام مسیر به من می‌گوید که من شایسته‌ ترم؟» و آن را انتخاب می‌کنم. من باور دارم که همین انتخاب‌های کوچک، همین لحظات آگاهی و مهربانی، بزرگ‌ترین تغییرها را در زندگی من می‌سازند.

من یاد گرفته‌ام که با خودم مهربان باشم، حتی وقتی اشتباه می‌کنم، حتی وقتی مسیر را گم می‌کنم. هر لحظه‌ای که خودم را دوست دارم، هر بار که باورم را به خودم یادآوری می‌کنم، ذهنم عادت می‌کند که این باور را واقعی ببیند. 

این مهربانی، این نگاه عاشقانه به خود، نیرویی قدرتمند است که هیچ رژیم یا ورزش یا قرص نمی‌تواند جای آن را بگیرد.

من حالا می‌دانم که لایق تغییرم. حتی اگر سرعت تغییر کم باشد، حتی اگر برخی روزها احساس کنم عقب مانده‌ام،

اما من هنوز شایسته‌ام. 

همیشه شایسته هستم . 

من اجازه می‌دهم که ذهنم به آرامی، با هر تصویر، با هر نفس، باور جدید را بسازد. من اجازه می‌دهم که بدنم با ذهنم هماهنگ شود، بدون فشار، بدون سخت‌گیری، فقط با مهربانی و آگاهی درونی.

حالا که به این مسیر نگاه می‌کنم، می‌بینم چقدر قدرت درونم است. من قدرت انتخاب دارم. قدرت تغییر دارم. قدرت باور به خودم دارم. هیچ نیروی درونی یا بیرونی نمی‌تواند این حق را از من بگیرد؛ این حق ذاتی من است که لایق آرامش، سبکی و شادی باشم.

من ادامه می‌دهم، با هر نفس، با هر تصویر ذهنی، با هر لحظه مهربانی به خودم. من لایق لاغر شدنم و هر روز این لیاقت را بیشتر در خودم زنده می‌کنم. من شایسته‌ام و باورم را هر روز با تمام وجودم تکرار می‌کنم. این مسیر، مسیر من است و من با عشق و اعتماد به خودم آن را طی می‌کنم، هر روز، هر لحظه، با هر نفس.

و هر روز که این مسیر را ادامه می‌دهم، لحظه‌های جدیدی از خودم را کشف می‌کنم. کشف می‌کنم که من می‌توانم بدون فشار و بدون تنبیه، با آرامش و با توجه به نیازهای درونی‌ام، حرکت کنم.

 من می‌توانم بدون مقاومت در برابر خودم، مسیر لاغری را تجربه کنم. من یاد گرفته‌ام که خودم را قضاوت نکنم، بلکه با کنجکاوی و عشق نگاه کنم و هر تغییر کوچکی را جشن بگیرم، حتی اگر دیگران آن را نبینند.

من یاد گرفته‌ام که انرژی‌ام را خرج چیزهایی نکنم که مرا عقب نگه می‌دارند. هر لحظه‌ای که به خودم توجه می‌کنم، هر تصویر ذهنی که از بدن جدیدم می‌سازم، هر جملۀ مهربانی که به خودم می‌گویم، ذره ذره مرا به آن کسی که می‌خواهم باشم نزدیک‌تر می‌کند. این مسیر برای من است، و من تصمیم گرفته‌ام که آن را با عشق و اعتماد کامل به خودم طی کنم.

من می‌بینم که تغییر واقعی در درون اتفاق می‌افتد، وقتی باورم را به خودم زنده نگه می‌دارم. 

تغییر جسمانی فقط نشانه‌ای است از تغییر درونی،

 و من این را می‌دانم.

 من یاد گرفته‌ام که لاغری، یک مسیر آرام و نرم است که با هر نفس، با هر تصویر ذهنی، با هر لحظه آگاهی و مهربانی به خود، شکل می‌گیرد. من شایسته‌ام و هر روز این شایستگی را در درونم زنده می‌کنم.

من می‌دانم که این مسیر پایان ندارد، اما این پایان نداشتن برایم ترسناک نیست. چون هر لحظه که در این مسیر هستم، یاد می‌گیرم، رشد می‌کنم، و خودم را بیشتر دوست دارم. من یاد گرفته‌ام که خودم و بدنم را جشن بگیرم، بدون اینکه منتظر نتیجه نهایی باشم. 

هر لحظه از مسیر، خودش پاداش من است.

من با تمام وجودم می‌دانم که لایق هستم، من شایسته هستم، و هر روز این باور را با هر نفس و هر تپش قلبم تقویت می‌کنم. مسیر من مسیر مهربانی، آگاهی، عشق به خود و باور به لیاقت من است. من ادامه می‌دهم و با هر قدم، با هر لحظه، با هر تصویر ذهنی، خودم را به کسی تبدیل می‌کنم که همیشه شایسته‌اش بوده‌ام.