لاغر شدن یا گرفتار شدن در چرخه‌ی اشتباه‌ها؟ (گام ۱)

با سلام 

گام اول -شماهم گول خورده اید ؟

ما یکسری اطلاعاتی داریم که از محیط ، خانواده ، تبلیغات و بیرون بارها و بارها شنیدیم و در مدت و مسیر زندگی جدای از پذیرفتن تصویر چاقی و نظراتی که به ما گفته شده است ، درکی از لاغر شدن و لاغر ماندن در ذهنمون داریم . مثلا من تا قبل از اینکه رژیم نگیرم لاغری را تجربه نکردم و علت رفتن و اقدام لاغری با رژیم ، چون اطمینانی جهت لاغرشدن از سمت خودم نداشتم . من اطلاعات زیادی از قبیل : توکنترل خوردنت را نداری . تو غذا دوست داری – تو نمیتونی خوردنت رو کنترل کنی و … باعث شد که به فکر راه حلی باشم . روشی را انتخاب کردم و کاهش وزن را تجربه کردم ولی درونم متوجه بودم که من قابلیت چاق شدن دارم و اگر مراقب نباشم ، چاق میشوم و بارها مراقب بودم و بازهم چاق میشدم . این عدم اطمینان به خودم من رو به سمت گرفتن رژیم های مختلف میبرد . 

من تحرک را عامل کمکی میدانستم ولی چاقی را علتش رو خوردن میدانستم . اینقدر با خوردن و نخوردنم در جنگ بودم که هربار خوردن من حتی گرسنه هم بودم ، تصویر چاقی از من به وجود می اورد . این باورها زندگی مرا کنترل خودش قرار داد و نهادینه شد. 

وقتی در چارچوب رژیم هستم ، ذهنم ارومه که من چون در این چارچوبم هم میخورم و هم لاغرم ، گرچه رژیم یعنی محدودیت و محرومیت و من همیشه چاقتر شدن وزنم را نظاره گر بودم . یادمه وقتی میخوردم هررروز با ترس وزن میکردم یا سرزنش ذهنی داشتم نکنه چاقتر بشم و قبل از اینکه در وزنم نمود کنه ، من انتظار چاقی را در خودم به وجود می اوردم . 

من براساس تصورم و اطلاعاتی که داشتم و برداشتی که کرده بودم دو عامل را علت اصلی نرسیدن به ارزوم و بودن در وزن متناسبم میدانستم : 

1. علاقه ی من به غذا و مواد غذایی خاص 
2. ناتوانی من درحفظ لاغر ماندن 

علتش هم پیدا نکردم . فقط زمانی لاغر میشدم که یک برنامه ی غذایی را ادامه میدادم ولی تا اخر عمر نمیشه تصور کرد که ذهن را وادار کنی از مسیری عبور کنه که مخالف تمایل علاقه و لذتش است و مسیری بود که خود درگیری ذهنی ام را بالا میبرد 

من عامل اصلی لاغری ام را و حتی در عمیق ترین لایه ی وجودیم جست و جو میکنم ، رژیم غذایی میدانستم . هنوز هم دارم . وقتی ناامید میشم ، دوست دارم برای عشق به لاغریم یک برنامه ی رژیم را اجرا کنم ، چون مسئولیت در لحظه ی حال از من سلب میشه و از همه مهمتر خیالم راحته که لاغر میشم . اما سختی های دیگه ش و تمایلاتم باعث میشد که با هربار اضافه وزن ، من سختتر وارد چارچوب رژیم غذایی بشم و سریع از ان خارج میشدم . خلاصه به هربهانه ای میخوام اون کاهش وزن را دوباره تجربه کنم . چون فرمول لاغری = رژیم گرفتن و خوردن مواد غذایی خاص در ذهنم شکل گرفته . گرچه همین باور باعث میشد استمرار داشته باشم . ودرست گفته شد که براساس انتظاراتمان نتیجه میگیرم ، اگر من باور داشتم که خودم و ذهنم قدرت لاغرشدن داره ، هرگز به دنبال راه حلی به بیرون نبودم و با ارامش و تکیه به مسیرم فقط ادامه میدادم و این شک و اطمینان کم ما را از گرفتن نتیجه ی مطلوب فاصله می اندازد و هر اندازه از شرایط الانمون متنفر باشیم ، گویی عین چسب رازی به شرایطمون وصل میشیم و نمیتونم حال روانیمون رو خوب کنیم و درنتیجه ، نتیجه ی مطلوبی هم نمیگیریم . 

خوشحالم که در این مورد صحبت شد . به نظرم این دوره یک دستاورد بزرگ و مهم دیگری هم داره ، اعتماد خودمون به خودم و قابلیت هایی که داریم و ازش ناگاه بودیم ، به مرحله ی تجربه میرسونه و وقتی عملی تجربه میشه ، به عنوان یک واقعیت ثبت میشه . مثل من که خودم را ناتوان میدیدم و رژیم گرفتم و رژیم و ادامه دادنم باعث شد کاهش وزن را تجربه کنم . این شد fact! حالا اگر نتیجه گیری من نتیجه ی درستی نباشد که نمونه ش برادر خودم . هرگز درد چاقی را تجربه نکرده . این خودش درس هست . براش نخوردن سخت نیست ، فقط زمانی که گرسنه میشه ، عصبی میشه . پس من یکسری رفتارها و واکنش هایی را به دست اوردم و چون تصویر چاقی از خودم در ذهنم داشتم به انجام ان ها تمایل پیدا کردم و اونقدر تکرار شده که عادت شده . الان لذت من دخیل نیست ، عادت من مسیر رو جلو میبره ، مثل رانندگی که فکر نمیکنم . همینجاست وقتی نتیجه ای را میخوایم تغییر بدیم ، باید مسئولیت تغییر ان و علت منشا ان را بپذیریم . اگر نپذیریم ، انتخاب کردیم که تغییر نکنیم . اگر تغییر نکنیم ، میتونیم چاقی را گسترش دهیم و تصویر چاق ما از خودمان گسترش پیدا کنه و ما تبدیل به فرد چاقتر از الان بشیم . پس تصمیم در لحظه ی حاله . 

پس قدرت فکر  و نگرشمون رو اشتباه نگیریم . من وقتی ترس از چاقی سراغم میاد بیشتر میخورم ولی وقتی ارومم همه چی نرماله . این خودش عملکرد مغز ما و فرمان ما را نشان میده ، وقتی من انرژیم متمرکزه چیزی هست که نمیخوام یا میترسم ، مغز فرمانهایی جهت ایجاد اون شرایط را میدهد . وظیفه ی ما اگاهیه و وقتی اگاه شدیم کنترل مغز و فرمان مغز و جسممان در دست خودمان است . مثل رانندگی ! نقشه را داریم و براساس نقشه میپیچیم . حالا ما در ذهن مدام نقشه ی چاقی را میدهیم ، به طبع مغز دستور رفتن به ان مسیر را صادر میکنه . من صحبتهایی که میکنم ، براساس درونیاتم و چیزی که تجربه کردم میگم . 

نگه داشتن تصویری که در ذهنمون میخوایم به اون مقصد برسیم و باور به اون ، مارا به اون شرایط میرسونه . 

من هروقت شوق لاغری داشتم چه در چارچوب رژیم ، چه در خارج از رژیم ، اقداماتی را میکردم هرچند ناخوداگاه که متوجه میشدم وزن من تغییر کرده . الان که بیشتر بررسی میکنم ، چون میخواستم به اون شرایط برسم ، ذهنم هم و فرمانی که از مغزم صادر میشد، مرا به سمت لاغر شدن میبرد . پس من با توجهم کانال را عوض میکنم . 

من قدرت خودم را به روش های مختلفی دادم . در واقع قدرت اصلی ذهن من بوده ! چون باور داشتم ، وزن من شروع به کم شدن میکرد و چون مسیر مخالف لذت و حس خوب بوده ، طبیعیه هربار رفتن از ان مسیر برای ذهن مقاومت بیشتری به همراه داره . پس باید فکر و نگرش خود را تغییر دهیم . 

موضوعی که گفته شد : چون من یکبار کاهش وزن از رژیم را داشتم ، هرگز ان بخش، مگر چه مدت من در وزن دلخواه بودم را ندیدم و سریع وزنم برمیگشت و با هربار شکست ، تمایل من برای انتخاب روش دیگر اسانتر میشد و شکست من هم راحتتر میشد . چون من با هربار شکست به چاقی نیرو دادم و خودم را ناتوان تصور کردم . 

اگر همه ی این افکار که مانند مانع هستند از سر ذهنم تایید خودشون رو از دست بدن چه اتفاقی می افته ؟ قطعا خیلی راحتتر من در وزن دلخواهم خواهم بود. چون من با باورهام من به این مانع هام قدرت میدم مثلا : من قدرتی در کنترل میزان خوردنم ندارم . پذیرفتن ان باعث میشه واقعا همچین تجربه ای داشته باشم و این میشه همون اطلاعات غلط . باید قدرت و پذیرش این جملات را نابود و کمرنگ کنیم . 

تصورمون رو از اطلاعاتی که از چاقی و لاغری گرفتیم را توجه نکنیم . باید تاکید کنیم : وضعیت جسم من در اختیار ذهن من هست و من متناسب متولد شدم و نتاسب فطرت منه و غیر از این غیر طبیعیه! همین که شرایط الان غیرطبیعی باشه ، و شرایط لاغری طبیعی باشه و همین پذیرفتن ،تغییراتی در تمایلات ما ایجاد میشه که خودمون هم متعجب میشیم . پس مراقب افکار و باورهامون باشیم . هرچیزی که در جامعه بی ارزش تلقی میشه ، بدانید پاشنه اشیل همونجاست . مثلا ما در رشته مون یک شاخه داریم که مربوط به اقتصاده و جالبتر اینکه همیشه القا شده که اقتصاد فقیر ، بی ارزش و حتی دونستنش هم و فعالیت در اون حوزه ارزش چندانی نداره ولی همون جمعیتی که همچین القایی را میکنند ، دقیقا خلاف این عمل کرده و بیزینس هایی براساس این اطلاعات زدند که قابل باور نیست . موضوعات ذهنی هم به یک دلیل کم ارزشه ( به نظر میاد ) و پیشرفت تکنولوژی و ارتباطات انسان ها را اگاه تر کرده ، اگر لاغری راحتتر از چیزی که در ذهنمان تصور میکنیم چه ؟ بعضی چیز ها تعمق میخواد و مهمه که ما انتخاب هایمان را متاثر از واکنش محیط و دیگران نکنیم . و اینکه استاد گفتند که به کسی  نگفتم و فقط انجام دادم ، حرف درستیست و دقیقا بعد از انجام همان افرادی که باورداشتند نشدنی است دیدنی است . پس قدرت رو از محیط و دیگران بگیریم . مگر افرادی که در ان حوزه ی تخصصی حرفی واسه گفتن داشته باشند و ما هم بخوایم همچین دستاوردی را تجربه کنیم  . 

مورد اول : من بایستی انتخاب روشی را داشته باشم که متناسب با علایقم باشه ، وگرنه برای ذهن لذت بخش نیست و راه را ادامه نمیده یا کیفیت نتیجه خوب نیست . 

من در تمرینات ذهنی ام باید استمرار کنم . 

مورد دوم ( خوردن ): باید به واکنشهای ذهنیم در مواجهه با غذا و موقعیت های مختلف پی ببرم و مسلط بشم . 

مورد سوم : اگر ازروش های اشتباه طی کنم ، درگیری ذهنی دارم و اگر مسیر درست باشه ، ارامش ذهنی در طی مسیر دارم . 

پس مهمه که از سوابق خود ، تحلیل ها که براساس اطلاعات نادرستی که قبلا پذیرفتیم ، فاصله بگیریم تا بتوانیم به ماهیت وجودی خودمون که تناسبه باقی بمانیم . 

پس دوعامل اصلی که باعث شد چاقی را بسازیم و باقی بمانیم : 

1. پذیرفتن اطلاعات و اگاهی هایی که نسبت به خودمون گرفتیم و پذیرفتیم . 
2. به خاطر شکستهای پی درپی که در روش های قبلی تجربه کردیم ، احساس ناتوانی و مساله ی چاقی را در ذهن بزرگ کردیم . 

پس باورهایی که در مورد اینکه من نمیتوانم لاغر شوم که شامل لیستی از بهانه هاست ، بایستی تایید و نقش ان را در زندگی کمرنگ کنیم .جملات تاکیدی در جهت یاداوری خوب هستند . مهم از بین بردن قدرتی ست که ما در اعماق وجودمون پذیرفتیم و ان را بایستی به خود ثابت کنیم که درست نیست و مسیر را برای بودن در فطرت اصلیمون راحت و همیشگی کنیم . 

اینکه دنبال وسایلی هستم که لاغری را برای من به ارمغان بیاره ، جست و جوی بی معنایی است . چون جسم با دستور مغز جهت داده میشه و تغییر شکل میده . اگر ما این مکانیسم را بشناسیم و اگاه باشیم . خودمان به راحتی مثل هر فرد متناسبی قادریم در تناسب زندگی کنیم ، بدون هیچ زحمتی . 

من وقتی غذای روغن دار میخورم ، درسته که میخورم ولی من تصویر در ذهنم میسازم که چاقتر از شرایط الانم هست و احساس متعلق به اون هم دارم  . پس من ناخوداگاه دارم نقشه میدم که مغز فرمان را اجرا کنه و در اخر تصمیمی که میگیرم ، قدرت را میدهم به مواد غذایی و عمل من و از این پروسه ی درونی غافلم . 

پس اولین قدم : اطمینان به توانایی ذهن و هوشمند بودن بدنمونه و هر پیام و تصویری بهش مخابره کنیم و هرچقدر اون تصویر برامون قابل باور باشه ، نیازی نیست ، نقشه ای ترسیم کنیم ! مغز میدانه چطور ان تصویر را واقعی کنه و طوری تمایلات ما و طوری اتفاقات رقم میخوره ، که خودمون حس میکنیم در مسیری هستیم که ارزو داشتیم به ان شرایط برسیم . پس به خودمون و از همه مهمتر به قدرت ذهنمون و توانایی هاش ایمان داشته باشیم . 

آیا شما هم در استفاده از روش های لاغری گول خورده اید؟ درباره آن شرح دهید.

خب من هم مثل هر فرد چاق دیگری ، تصویری از چاقی در من شکل گرفت و مغز فرمانهایی صادر کرد که من خودبه خود تمایلاتم برای کشیدن تصویری که پذیرفته بودم مرا ببرد و من در مسیری قرار گرفتم که نهایتش چاقی بود . چون پذیرفته بودم که من چاقم . رفته رفته اطلاعات بیشتری و همسو با چاقی در ذهنم پذیرفته شد : من کنترلی در خوردنم ندارم – من بی اراده ام – من زیاد میخورم – من غذا را دوست دارم و پذیرفتن انها مسیر را برای گسترش چاقی بیشتر کرد. پس من به خودم و توانایی هام اطمینان نداشتم و به دنبال راه حلی بیرون از خودم بودم و دریافت اطلاعاتی جهت کمک به تناسب اندام را پذیرفتم : مثل غذای شیرین ، برنج ، نان و … چاق میکند و اگر من روتین بخورم چاق میشوم . تحرک کم قطعا چاق میکند  و …. ان ها هم درسته در جهت اگاهی و کمک به لاغرشدنم بود ولی بازهم فاصله ی بیشتری بین قدرت خودم و تناسبم انداخت و شکست من در مسیرهایی که روتین بود این رو ثابت میکرد که من مشکلی دارم و توانمند نیستم . سعی میکردم مشکلم را به چیزی خارج از حیطه ی اختیار خودم وصل کنم . مثلا چاقی دختر عمه م و … که حتما ارثیه و …. ولی همه ش سرپوش گذاشتن برای وابسته بودن بیشتر من به این صنعت و خوددرگیری هایی که در رابطه با وزنم داشتم منجر شد و نتیجه گیری هاییی که مبنای علمی و واقعی ندارند . چون اطلاعاتی پذیرفته بودم که غلط بود ، پس طبیعیه نتیجه هایم که استناد با اون ها بود ، درست نباشد . 

استفاده از روش های لاغری چه تاثیری بر جسم شما داشت؟

البته تاثیر باورهای ما هم در این مسیر هم قابل چشم پوشی نیست . یادم نمیره ، فردی که میگفت رژیم هم روی من تاثیر نمیذاره و سوخت وسازم پایینه . من این باور را نداشتم و تنها عامل را علاقه ی زیاد خودم به خوردن و عدم کنترل خودم در مواد غذایی میدانستم واسه همین رژیم اون بخش از باوری که از توانایی خودم سلب میکردم را پوشش میداد و من ناخوداگاه تصورم به لاغرشدن و تدارک خودم برای دیدن همچین روزی میشد و انتظار لاغری را داشتم . ولی فردی هم وجود داشت که با رژیم ادعا کرده بود که لاغر نمیشه . پس باورهای ما هم میتونه در این نتایجی که قابل تامله تاثیر گذار باشه . 

من وقتی از چارچوب رژیم خارج میشدم ، دقیقا عین رو رو بودم تا خارج میشدم طمع و ولع خاصی در من فوران میکرد و دلیلش من نبودم ، ذهنم بود و مقابله با ان تفریبا نشدنی بود ، شدنی هم موقت باشه ، در اخر شکست میخوردم و وزنم بالا میرفت ، دوباره خودم را در رژیم مینداختم و کمی کم میشدم و طوری شد که رفته رفته انگیزه ی من برای بودن در رژیم کمتر میشد و وزن خودش بالا میامد و من هم عصبانی تر با حس بد بیشتر . 

استفاده از روش های لاغری چه تاثیری بر احساس شما داشت؟

این مسیر پر از محرومیت و محدودیت بود . دوست نداشتم مهمونی برم یا با دوستام بیرون برم ، چون بودن در شرایطی که من در خوردن ممنوع بودم یا امکان این رو نداشتم که غذای مورد نظر در رژیم را مهیا کنم به من حسی اکنده از حسرت و دلخوری میداد . من فقط ذهنی اذیت نمیشدم ، رفتارم و ارتباطم با اطرافیان وانتخاب هایم مستقیم تاثیر میذاشت . اونقدر ذهنم درگیر چاقی و حس بد بود که دوست نداشتم دیده بشم و هروقت قرار میذاشتم با حسرت میگفتم خوش به حالت تو میتونی بخوری ولی من نمیتونم و اذیتم میکرد . 

به نظر شما توجه به تاثیر روش لاغری بر احساس چه اهمیتی دارد؟

من همیشه ارزو داشتم ، مثل هر بچه ای که به دنیا میاد و شاده و زندگی میکنه و رشد میکنه ، از خودش و بدنش لذت ببره . من از خودم و جسمم متنفر بودم و عامل اصلی این درد را چاقی میدانستم که علت اصلیشم خودم بودم ولی نمیدانستم یا اگاهی نداشتم چه اقدامی کنم . 

برادرم خورد ، بازی کرد ، لذت برد ، بدون اینکه در حسرت یک جسم متناسب باشد . به نظر من دلیل مهمی است که دلمون بخواد تغییر کنیم . یک بخش درسته که شاید مورد قبول جامعه با معیار زیبایی نباشد ، از همه بدتر ، نپذیرفتن خودم و فاصله ای که از خودمون به وجود میاد و ناتوانی ما در بودن در تناسب اندام ، این فاصله و شکاف را از خودمون بیشتر میکنه . پس مهمه که حس رضایت از خودمون داشته باشیم ولی من مجبور نیستم زندگی با اضافه وزنم را بپذیرم . واسه همینه که به این مسیر هم کشیده شدم با این نیت که مثل هر فرد متناسبی که داره زندگیش رو میکنه ، من هم بدون زحمتی متناسب باشم و بدون درگیری ذهنی از مسیر زندگیم لذت ببرم . 

خود را در استفاده از روش های لاغری توانمند می دانید؟

من خودم را در کاهش وزن توانمند میدانم ، چون بارها تجربه کردم . منتها بودن در مسیری که اگر رها شود من هم به جای قبلی برمیگردم و مسیری است که لذت و شادی ندارد وپر از محدودیت و خشم و عصبانیت است  را بخوام به زور به خودم تحمیل کنم . این کارراهم کردم ، اخرش هم به جایی میرسد که خسته میشوم و رها میکنم . 

چرا بعد از لاغر نشدن از طریق روش های مختلف خود را سرزنش می کردید؟

چون خودم را عامل اصلی این بدبختی میدانستم . دلیلش هم نمیدانستم ، فقط نمیتوانستم ولع خودم را در خوردن یا انتخاب هایی بکنم که براساس اطلاعاتی که از بیرون گرفتم و پذیرفتم ، انتخاب سالم بکنم و در نهایت چاق میشدم و گفت و گوی منفی ذهنم مدام حرف میزد تا شب . و من کارهای مهمی در زندگیم داشتم که نیاز به تمرکز داشت و مجبور بودم با حال بد به کارهام بپردازد و سرزنش و حس بد درونی هم دردرونم بود . 

به نظر شما روش های لاغری که استفاده کرده اید مناسب لاغری نبوده اند یا شما اراده لاغری نداشته اید؟ شرح دهید

براساس تجربیاتی که همه افراد حاضر در جمع داشتند ، متوجه شدم که هرکسی رژیم را ول کرد ، مثل رو رو امد بالا . خب کسی در واقعیت نمیگفت که با چه شرایطی دست و پنجه نرم میکنه و همه گویی از اول موفق بودند ومن فکر میکردم تنها انسانی هستم که نمیتونم جلوی خوردنم و ولعم را بگیرم و محکوم به شکست و نظاره گر بالا امدن وزنم بودم . ولی وقتی در این سایت امدم و نظرات و تجربیات افرادی که مشکلی مشابه من هست را خواندم ، فهمیدم دقیقا تجربیات یکسانی داشتیم و فهمیدم مقصر اصلی من نبودم ، علت و مشکل اصلی با این روش حل نمیشده . واسه همینه که من نتیجه ی دائمی نمیگرفتم . 

درباره تصمیم خود برای استفاده از روش لاغری برای تحقق رویای لاغر شدن بنویسید و اینکه چه میزان خود را در اجرای روش لاغری با ذهن خلاق و توانمند می بینید.

خب من به قدرت ذهن ایمان دارم . ممکنه هرکسی تصوراتش از ان متفاوت از بقیه باشد . من با توجه به تجربیاتی که داشتم و براساس چیزی که فکر میکردم شدنیه ، اقدام کردم در حالی که سختترین کار در اون زمان به نظر می امد ، ولی تجربه ای که داشتم ، مخصوصا در رسیدن به خواسته هام . با تمام وجود ان شرایط را میخواستم و شروع به جمع اوری اطلاعات میکردم ولی از مسیری پیش میومد و طی میکردم که متفاوت از مسیرهای رایج بود و اگر من مسیری در جهت رسیدن به خواستم تصور میکرد و باور میکردم که فقط اون مسیر راهی هست که مرا به خواسته م میرسونه ، شاید به اینجایی که رسیدم ، نمیرسیدم . این اولین قانونی بود که یاد گرفتم . اگر چیزی را میخواهم بنویسم و جست و جو کنم و بخوام ولی مسیری انتخاب نکنم ! مسیرهایی در زندگی خودشون رو نشون میدن که هرگز به ذهن انسان خطور نمیکرد که ممکنه همچین مسیری در زندگی باشد . پس به زندگی و جریاناتش اعتماد کنیم . 

دومین قانون که بازهم تجربه کردم ، وظیفه ی من خواسته ست ، نه اوردن بهانه هایی که من نتوانم به ان برسم . من خواسته را مینویسم ، تحقیق میکنم و از همه مهمتر اقدام میکنم ! همین اقدام و تمرکز روی خواسته ما را به مسیر هایی میبرد که غافلگیر کننده ست . 

قانون سوم ، من خواسته م رو میخوام و تلاش میکنم و از مسیر تلاشی که برای خودم رسم کردم لذت میبرم ، اگر لذت بخش نیست ، لذت بخشش میکنم و درنهایت باسرعتی که تصور نمیکنیم میبینیم مسیری رو طی کردیم و نتایجی گرفتیم که درگیر نتیجه نبودیم ولی به خواسته نزدیک شدیم یا رسیدیم . 

در مورد لاغری، من به خودم و ذهنم و توانمندی ام با توجه به درد و نفرتی که از چاقی و محرومیتهایی که مسببش را چاقی میدانستم به صلح نرسیدم، دراین مسیر و اگاهی من از درک این مسیر ، تنفر من و درک من نسبت به صورت مساله تغییر کرد . حالا توانمندی من در لاغر بودن هست که در عمق وجودم جا گرفته که من کنترلی در خوردنم ندارم و این تصور مرا در شرایطی قرار میده که تجربه ش میکنم ،درحالی که یک فرد متناسب خود درگیری یا ولع ندارد . 

من ایمان دارم به خواستم میرسم و رسیدن به خواسته م راحتتر از تصور من در رسیدن به ان خواسته هست ، باتوجه به تجربیاتی که داشته ام . ذهن من ترس های من و مانع های ذهنی من باعث میشن که تصوری داشته باشیم که فکر کنیم محکوم به بودن در ان شرایط هستیم ، گرچه طبیعت این طور نیست ، فطرت ما تناسب است و اگر ما توانستیم چاق شویم و چاق زندگی کنیم ، لاغری یعنی انجام ندادن یکسری کار ها و رفتارها که اگر واکنشهای فکری و احساسی ما مورد بررسی قرار بگیره و حل بشه ماهم محکوم به این هستیم که عین پیش فرضمان در تناسب اندام باشیم . 

از محتوای ویدیوی آموزشی برای خود تمرین ایجاد کرده و در بخش نظرات تمرینی که باید انجام دهید را بنویسید.

تنها راه حل که در تمرینات طراحی شده در دوره هم به وفور دیدم ،  از نظر من دلایلی است که موجب چاقی شده است و به انها باور داریم را استخراج کنیم : 

مثلا : من کنترلی در میزان خوردنم ندارم 

چاقی راحتتر از لاغریست 

من خوردن را دوست دارم و بیش از حد نیازم میخورم . 

من فعالیت کمی دارم . 

همه ی این علت ها را که نوشتیم ،این را هم  درنظر بگیریم ، افرادی هستند که غذا میخورند و فعالیت ندارند و بدون هیچ ترسی از خوردن لذت میبرند و لاغرهم هستند . 

بعد از نوشتن این دلایل ، تحلیل میکنیم که چرا به این نتیجه رسیدیم . مثلا مادرم بهم گفته ! چون ذهنم تصویر چاقی داشته ، خود به خود تمایلاتم در پذیرش رفتاری بوده که چاق تر بشم . علت ولع من چیست ؟ استرس ، خشم از چاقی ؟  و سپس بعد از درک صورت مساله و کمرنگ تر کردن این باورها ،مرحله ی بعدی خیلی مهمه ، اقداماتی را انجام بدیم که این باور ها در درونمان دیگر نقشی نداشته باشند  . مثلا توجه به زمان هایی که بیشتر نخوردیم . من خودم وقتی موضوعی چالش و هیجان انگیز را دنبال میکنم و تمرکزم روی پیش رفتن روی ان موضوع هست ، انگیزه ی پرخوری در من کمرنگ میشه و …. همه ی ما لحظاتی داریم که خیلی هم کمک میکنه به پیدا کردن ریشه ی مساله و بعد از ان اقداماتی که باور قبلی را کمرنگ تر کنه . مثلا امروز ناهار بود و من به اندازه خوردم ( متفاوت از رفتار قبلی ) پس من پرخور نیستم و بارها پیدا کردن از تجربیاتمون یا اقداماتی که ان باور را کمرنگ میکند ، مسیر ما برای رفع مانع و هموارتر شدن به فطرت اصلیمون که تناسب اندامه  زیاد میشود .