اگر بهانه داری، لاغر نمی‌شی! پیش‌نیاز لاغری با ذهن فقط یک چیزه

پاسخ تمرین – شناسایی بهانه‌ها

۱. بهانه‌های احساسی من

من خیلی وقت‌ها در گذشته با همین بهانه‌های کوچک و ساده، مسیر لاغری رو عقب انداختم. مثلاً می‌گفتم:

«حوصله ندارم الان بهش فکر کنم.»

«فعلاً حسش نیست، بذار از فردا شروع می‌کنم.»

«الان سرم شلوغه، بذار یه وقت دیگه.»

«من که همیشه همینجور بودم، حالا چه فرقی می‌کنه.»

این بهانه‌های احساسی به ظاهر بی‌ضرر بودن، اما مثل موریانه به آرامی انگیزه‌هامو خوردن. هر بار که بهشون گوش می‌دادم، لاغری یه قدم از من دورتر می‌شد.

دلیل منطقی برای مقابله با این بهانه‌ها:

واقعیت اینه که هیچ‌وقت شرایط صددرصد آماده نمی‌شه. هیچ روزی نمیاد که همه‌چی مرتب و بی‌دغدغه باشه. 

همون روزی که میگم «فعلاً حسش نیست»، همون بهترین فرصت برای شروعه. لاغری ذهنی نیاز به انرژی اضافه یا شرایط خاص نداره؛ فقط می‌خواد همین الان، همین‌جا، چند دقیقه با ذهنم همراه بشم. 

هر بار که به بهانه «حوصله ندارم» گوش دادم، خودمو سنگین‌تر، ناراضی‌تر و دورتر از خواسته‌هام دیدم. پس الان می‌فهمم که «شروع کردن» خودش انرژی می‌سازه، نه منتظر انرژی بودن. 

بهانه‌های منطقی من

این بخش برای من پررنگ‌تر بود چون بهونه‌هایی آوردم که ظاهرشون خیلی منطقی و قانع‌کننده بود:

«بارها تلاش کردم و نشد، پس این بار هم فرقی نمی‌کنه.»

«سنم بالا رفته، دیگه بدنم مثل جوونی‌هام جواب نمی‌ده.»

«چربی‌هام قدیمیه، سال‌هاست باهامه، سخت از بین میره.»

«بدنم مشکل داره، متابولیسمم کنده، من فرق دارم با بقیه.»

این بهانه‌ها همیشه باعث می‌شدن حس کنم مسیر بسته‌ست و حتی اگه شروع کنم باز به همون نقطه شکست برمی‌گردم.

دلیل منطقی برای مقابله با این بهانه‌ها:

واقعیت اینه که تلاش‌های قبلی من روی ذهنم نبوده؛ همه‌ش روی بدنم فشار آوردم: رژیم، ورزش سخت، محرومیت. طبیعیه که بدنم مقاومت کرده. ولی لاغری ذهنی متفاوته، چون ریشه‌ها رو در ذهن تغییر میده. 

سنم هم بهونه نیست؛ ذهن هیچ‌وقت پیر نمی‌شه. تغییر باورها محدودیت سنی نداره. خیلی‌ها توی سن‌های بالاتر تغییرات بزرگی ساختن. 

حتی چربی‌های قدیمی هم وقتی باورهای من تغییر کنه، مثل برف زیر آفتاب آب می‌شن. پس هر بهانه‌ای که ظاهراً منطقی به نظر میاد، در اصل فقط ترفند ذهن هست . ترفند ذهن، مقاومته که نمی‌خواد تغییر کنه.

احساس من وقتی لاغر می‌شوم

وقتی خودمو لاغر می‌بینم، یک آرامش عمیق سراسر وجودمو پر می‌کنه. انگار باری که سال‌ها روی شونه‌هام بوده برداشته می‌شه. حس سبکی مثل پرواز دارم، حس می‌کنم بدنم دوباره همون انعطاف و زیبایی طبیعی خودش رو پیدا کرده. 

وقتی لباس‌هام آزادانه روی تنم می‌شینن، دیگه لازم نیست مدام نگران پنهان کردن شکم یا پهلوهام باشم. نگاه کردن به آینه از یک شکنجه به یک لذت تبدیل می‌شه.

علاوه بر این، احساس اعتمادبه‌نفس و آزادی برمی‌گرده. لاغری برای من فقط ظاهر نیست؛ یعنی برگشتن به خود واقعی‌ام، به هویتی که زیر لایه‌های چربی و بهانه‌ها پنهان شده بود. اون لحظه حس می‌کنم می‌تونم هر کاری در دنیا انجام بدم.

وقتی خودمو در حالت لاغر می‌بینم، اول از همه یه حس سبکی عجیب توی وجودم جاری می‌شه. انگار یه بار سنگین که سال‌ها روی شونه‌هام بود، به یکباره برداشته شده.

 دیگه لازم نیست با هر حرکت، با هر قدم، با هر نفس کشیدن، اون بار اضافه رو حس کنم. بدنم تبدیل می‌شه به یک وسیله‌ی آزاد و رها برای زندگی کردن، نه یک زندان.

وقتی جلوی آینه می‌ایستم، دیگه چشم‌هام دنبال نقص‌ها و پنهان‌کاری‌ها نمی‌گرده.

 برای اولین بار، آینه دوست منه، نه دشمنم. نگاهم به خودم پر از مهربونیه، پر از افتخار. با خودم می‌گم: «این منم، این همون منی بودم که همیشه توی رویاهام می‌دیدم و حالا واقعی شده.» 

این لحظه برای من مثل یک جشن بزرگه.

احساس لاغری فقط در جسمم نیست؛ یک آرامش روحی عمیق هم باهاش میاد. اضطراب همیشگی در مورد غذا، وزن و نگاه دیگران محو می‌شه.

 به جای اون، یک حس آزادی مطلق وارد وجودم می‌شه. آزادی از قضاوت، آزادی از محدودیت، آزادی از جنگ با خودم. این آزادی به من بال می‌ده، حس می‌کنم می‌تونم توی زندگی پرواز کنم، می‌تونم هر جایی برم و هر کاری انجام بدم، بدون اینکه بدنم مانعم بشه.

یک لحظه‌ی خیلی خاص هم برام هست: وقتی لباس مورد علاقه‌ام رو می‌پوشم. اون لباسی که همیشه دوست داشتم ولی نمی‌تونستم تنم کنم. 

حالا وقتی می‌پوشمش، بدنم مثل یک تابلوی زیبا جلوه می‌کنه. حس می‌کنم دوباره با دنیای مد، رنگ‌ها و زیبایی‌ها آشتی کردم. دیگه نیازی نیست دنبال لباس‌های گشاد و پوششی باشم؛ می‌تونم آزادانه انتخاب کنم.

اما شاید قشنگ‌ترین احساس، اعتماد به نفس تازه‌ایه که با لاغری در من زنده می‌شه. این اعتماد به نفس از ظاهر نمیاد، از درون می‌جوشه. چون می‌دونم تونستم یک کار بزرگ انجام بدم؛ تونستم ذهنم رو تغییر بدم و یک رویا رو واقعی کنم. این حس به من یادآوری می‌کنه که «من قدرت خلق زندگی دلخواهم رو دارم».

وقتی لاغرم، حتی ساده‌ترین کارها برام لذت‌بخش می‌شن:

راه رفتن بدون خس خس ریه ها .

دویدن بدون نفس‌نفس زدن.

نشستن روی صندلی بدون احساس تنگی.

نشستن روی صندلی ماشین بدون اینکه ماشین خیلی پایین بره .

بدون اینکه بخوام دستم رو به جایی بگیرم بلند شدن 

عکس گرفتن بدون استرس.

رفتن به جمع دوستان با سر بالا و بدن نگرانی .

اون موقع زندگی فقط آسون‌تر نمی‌شه؛ شیرین‌تر، سبک‌تر و پر از لذت می‌شه. 

برداشت من از آموزش «اگر بهانه داری، لاغر نمی‌شی»

اولین چیزی که به چشم میاد، اینه که همه ما بهانه‌هایی داریم — چیزهایی کوچک یا بزرگ که ذهن ما برای نرسیدن به هدف لاغری تولید می‌کنه. 

مثلاً «وقت ندارم»، «ژن‌مون اینجوریه»، «نمی‌تونم غذاهای خوشمزه رو کنار بذارم» و غیره. این بهانه‌ها نه فقط دلایل ظاهری هستند، بلکه نشان‌دهندۀ مقاومت ذهنی‌اند؛ ذهن ما تمایل داره در منطقه امن بمونه و از تغییر فرار کنه.

وقتی به مسیر لاغری ذهنی فکر می‌کنم، چیزی که به نظرم می‌رسد این است که هیچ‌چیز بیرونی نمی‌تواند مانع من بشود، مگر چیزی که در درون خودم جریان دارد.

 سال‌هاست که آدم‌ها دنبال رژیم‌ها، ورزش‌ها و نسخه‌های مختلف می‌گردند، اما باز هم بیشترشان یا در نیمه‌راه رها می‌کنند یا بعد از مدتی به همان نقطه قبل برمی‌گردند. چرا؟ چون درون‌شان پر از دلیل و بهانه است. بهانه‌هایی که شاید ظاهرشان منطقی یا حتی دلسوزانه باشد، اما در واقع سد محکمی می‌سازد در برابر تغییر.

من از این آموزش فهمیدم که بهانه‌تراشی فقط یک عادت ساده نیست، بلکه ریشه در ساختار ذهنی ما دارد. 

ذهن ما همیشه دوست دارد در منطقه امن بماند. تغییر برایش خطرناک است، حتی اگر آن تغییر خوب باشد. برای همین وقتی تصمیم می‌گیریم لاغر شویم، ذهن بلافاصله هزار دلیل می‌آورد تا منصرف‌مان کند: «الان وقتش نیست»، «شرایط جسمی‌ات مناسب نیست»، «سن‌ات بالا رفته»، «این روش قبلاً جواب نداده»، یا حتی بهانه‌های ظریف‌تری مثل «باشه از فردا شروع می‌کنم» یا «الان استرس دارم، بذار وقتی آروم شدم». 

هر بار که این بهانه‌ها را باور کنیم، یک قدم از مسیر واقعی دور می‌شویم.

یکی از نکته‌های مهمی که برداشت کردم این بود که تفاوت افراد موفق با افراد ناموفق در همین برخورد با بهانه‌هاست. 

آن‌هایی که موفق می‌شوند، بیشتر از بقیه استعداد یا شرایط ویژه ندارند، بلکه جرئت کرده‌اند با بهانه‌هایشان روبه‌رو شوند و اجازه نداده‌اند این صداهای درونی کنترل مسیرشان را به دست بگیرد. آن‌ها به جای اینکه بگویند «نمی‌توانم»، یاد گرفته‌اند بپرسند «چطور می‌توانم؟».

این آموزش به من یاد داد که بهانه‌ها همیشه وجود دارند و هیچ‌وقت کاملاً محو نمی‌شوند. مسئله این نیست که من باید یک روز از خواب بیدار شوم و ببینم هیچ بهانه‌ای در ذهنم نیست؛ بلکه باید یاد بگیرم وقتی بهانه‌ای به ذهنم می‌آید، آن را ببینم، بشناسم و تصمیم بگیرم که برخلافش عمل کنم.

 مثلاً اگر ذهنم می‌گوید «وقت نداری»، می‌توانم حتی پنج دقیقه برای تمرین وقت بگذارم تا به خودم ثابت کنم که وقت همیشه پیدا می‌شود.

 اگر ذهنم می‌گوید «بارها تلاش کردی و نشد»، می‌توانم یادآوری کنم که این بار روش متفاوتی را انتخاب کرده‌ام، روشی که از ذهن و درون شروع می‌شود.

یک برداشت مهم دیگرم این بود که بهانه‌ها فقط بهانه نیستند، بلکه آینه‌ای هستند از باورهای درونی‌ام. 

مثلاً وقتی می‌گویم «چربی‌های من قدیمی است»، در واقع دارم باوری را فاش می‌کنم که فکر می‌کنم بدنم ناتوان از تغییر است. یا وقتی می‌گویم «سنم بالا رفته»، یعنی باور دارم که سن مساوی است با ناتوانی.

 همین شناخت به من کمک می‌کند بفهمم چه باوری در ناخودآگاهم مانع تغییر شده است. وقتی این باور را پیدا کنم، می‌توانم کم‌کم جایگزینش کنم با باوری تازه؛ مثلاً اینکه «بدنم در هر سنی توانایی بازسازی و تغییر دارد».

این نگاه باعث شد به این نتیجه برسم که بهانه‌ها دشمن من نیستند، بلکه پیام‌رسان‌اند. آن‌ها به من نشان می‌دهند کجا هنوز ترس یا باور محدودکننده‌ای دارم. 

اگر به جای جنگیدن با آن‌ها، گوش بدهم و ریشه‌شان را بفهمم، در واقع دارم خودم را بیشتر می‌شناسم. و وقتی خودم را بهتر بشناسم، می‌توانم آگاهانه‌تر تصمیم بگیرم.

این آموزش برای من یک پیام خیلی قوی داشت: 

پیش‌نیاز واقعی لاغری با ذهن، خداحافظی با بهانه‌هاست. 

اگر هنوز دنبال دلیل و بهانه باشم، حتی اگر بهترین روش را انتخاب کنم، باز هم نتیجه نمی‌گیرم. چون ذهنم همیشه یک راه فرار پیدا می‌کند و من دوباره به همان چرخه شکست و ناامیدی می‌افتم. اما اگر تصمیم بگیرم که بهانه‌ها دیگر حق دخالت در زندگی من را ندارند، آن وقت دروازه مسیر واقعی باز می‌شود.

برداشت دیگرم این بود که باید بهانه‌ها را بنویسم. وقتی چیزی را فقط در ذهن نگه می‌دارم، شکل مبهمی دارد و قدرتش زیاد است. اما وقتی روی کاغذ می‌آورم، آن را بیرون از خودم می‌بینم.

 دیگر یک هیولای ترسناک درونی نیست، بلکه یک جمله ساده است که می‌توانم با آن گفت‌وگو کنم. مثلاً اگر نوشتم «حوصله ندارم»، می‌توانم کنارش بنویسم: «آیا واقعاً حوصله ندارم یا فقط ترسیده‌ام از تغییر؟» 

همین گفت‌وگوها کمک می‌کند که ذهنم آرام‌آرام تسلیم من شود، نه اینکه من تسلیم ذهن شوم.

این بخش از آموزش برایم روشن کرد که لاغری فقط موضوعی جسمی نیست. خیلی وقت‌ها ممکن است کسی رژیم سختی بگیرد و وزن کم کند، اما چون بهانه‌های ذهنی‌اش را حل نکرده، بعد از مدتی دوباره برمی‌گردد به همان عادت‌های قبلی. 

در واقع، اگر ذهن آماده نباشد، هیچ تغییر جسمی پایداری به وجود نمی‌آید. به همین دلیل است که خیلی‌ها بارها و بارها شکست می‌خورند.

 نتیجه ای که از این درس گرفتم اینست که لاغری پایدار یعنی هماهنگی ذهن و جسم. وقتی ذهنم قانع شود که بهانه‌ها دیگر جایگاهی ندارند، بدنم هم راحت‌تر تغییر می‌کند.

 در این حالت، لاغری تبدیل می‌شود به یک جریان طبیعی، نه یک مبارزه پر از زور و اجبار.

چیزی که برایم خیلی ارزشمند بود، این بود که یاد گرفتم بهانه آوردن نشانه شکست نیست، بلکه نشانه شروع تغییره. 

هر بار که بهانه‌ای در ذهنم می‌آید، می‌توانم خوشحال باشم چون دارم با یکی از موانع واقعی روبه‌رو می‌شوم. مثل کسی که می‌خواهد کوه را فتح کند و بالاخره به اولین مانع جدی می‌رسد؛ این یعنی در مسیر درست است.

در نهایت برداشت کلی من این است که مسیر لاغری ذهنی قبل از هر چیز یک انتخاب آگاهانه است. انتخاب اینکه دیگر بهانه‌ها را به رسمیت نشناسم. انتخاب اینکه به جای فرار از تغییر، با شجاعت در دلش بروم. انتخاب اینکه به جای جنگیدن با جسمم، ذهنم را آرام کنم.

 و این انتخاب ساده اما عمیق، می‌تواند سرنوشت من را تغییر دهد.

وقتی به این نتیجه می‌رسم، حس می‌کنم قدرتی تازه در درونم بیدار می‌شود. قدرتی که به من می‌گوید هیچ بهانه‌ای بزرگ‌تر از خواست قلبی من برای زندگی متناسب نیست. هیچ بهانه‌ای ارزش ندارد که من را از رویای سبک‌تر شدن، آزادتر بودن و رها شدن باز دارد. 

از اینجا به بعد همه‌چیز دست خودم است؛ اینکه هر روز انتخاب کنم بدون بهانه یک قدم کوچک بردارم و به خودم ثابت کنم که می‌توانم.