تغییر باور و نگرش (جلسه اول)

بنام خدا 

سلام‌ استاد عزیز و دوستان خوبم

من از فایل فهمیدم که آدم ها مثل یک نخود هستند مثل آدم ها وقتی که رشدمیکند مثل آدم ها اول پله ی اول بعد دوم سوم چهارم تاپله ی آخر ما پله پله جلو میریم و درخت ها یهو رشد نمیکنند پله پله بالا و بالا تر میروند

وازمتن فهمیدم که من مثلا یکی پاش درد می کند و وقتی پیش دکتر می رود و او بهش پماد می دهد ومی گوید این رو باید ۲۰ روز مصرف کنی او به دکتر شکایت نمی کند و دقیقا ۲۰ روز مصرف میکند و به دکتر نمی گوید من نمی خواهم چون به دکتر اعتماد دارد اما اگر مریضیش را از ذهن خودش خوب کند دیگر نیازی به دکتر رفتن و پماد خریدن نیست و دیگر پول الکی هم نمی دهد.

من یک روز داشتم به مدرسه میرفتم که یادم اومد امتحان داریم و بعد نگران شدم که هیچی نخواندم و گفتم من امتحان را صفر میگیرم اما بعد که در کلاس رفتم به خانممان اعتماد کردم‌ که میتوانم وقتی که خانم‌درس رو توضیح میدهد خوب گوش کنم و یاد بگیرم و من دقیقا ۲۰ گرفتم چون که فقط اعتماد کردم

 وقتی که من به یه چیزی اعتماد داشته باشم اون اتفاق برام عملی می شود . 

یه بارم از نردبان افتادم و به دکتر رفتم‌ دکتر به من یه پماد داد و من به او اعتماد کردم و دقیقا وقتی که شب آن پماد رو زدم‌ فرداش قشنگ پام خوب شد 

و من آن موقع ها فقط به خدا اطمینان کردم که همه این اتفاق های خوب برام افتاده و فهمیدم هیچ اتفاقی ، اتفاقی ، اتفاق نمی افتد.

 و در اینجا من زندگی با طعم خدا رو حس کردم و دست خدا در تک تک لحظات ما هست . 

(پایان) 

تمرینات عملی

راستش وقتی به این تمرین‌ها نگاه می‌کنم، می‌بینم همه‌شون یه نقطه‌ی مشترک دارن: برگردوندن من به “همین لحظه”، به “زندگی واقعی”. چون ماها معمولاً انقدر درگیر آینده و گذشته می‌شیم که اصلاً یادمون میره همین الان زنده‌ایم. این تمرین‌ها یه جورایی مثل ترمز می‌مونن، آدمو از اون شتاب بی‌وقفه‌ی زندگی می‌کشن بیرون و می‌ذارن توی سکوت و حضور.

گاهی آدم وسط شلوغی‌ها و دوندگی‌های زندگی یه‌هو می‌ایسته و از خودش می‌پرسه: «واقعاً دارم زندگی می‌کنم یا فقط دارم می‌دوم؟»

من خودم بارها این سؤال رو پرسیدم. مخصوصاً وقتی می‌دیدم انقدر دنبال آینده بودم که از الانم هیچ لذتی نمی‌برم. تمرین‌های این جلسه دقیقاً همون چیزیه که هر بار یادم می‌ندازه زندگی کردن یه مهارته، نه یه نتیجه. 

و این مهارت با همین کارای کوچیک ساخته میشه.

شکرگزاری روزانه

برای من شکرگزاری همیشه مثل یه تلنگر کوچیک بوده. نه اینکه همه‌ی مشکلات رو حل کنه، ولی انگار وقتی سه تا چیز کوچیک برای شکر پیدا می‌کنم، یه‌هو ورق ذهنم برمی‌گرده. یادم میاد که زندگی فقط کمبود نیست، یه عالمه چیز هم هست که دارم. حتی ساده‌ترینش مثل نفس کشیدن، دیدن نور آفتاب از پنجره، یا اینکه هنوز فرصت دارم تغییر کنم.این تمرین به من میگه شادی یه مقصد دور نیست؛ همین‌جا، بین همین داشته‌های ساده‌س.

خیلی وقت‌ها آدم فکر می‌کنه باید چیزای بزرگ داشته باشه تا بتونه شکر کنه. اما واقعیت اینه که زندگی پر از نعمت‌های کوچیکیه که ما چون همیشه هستن، دیگه نمی‌بینیمشون.

من یه مدت این تمرین رو جدی گرفتم. هر شب قبل خواب چند تا چیز می‌نوشتم که بابتش شکرگزارم. اوایل می‌نوشتم: «سلامتی، خانواده، سقف بالای سرم یا چیزهای کلی تر » بعد کم‌کم نگاهم ریزتر شد. نوشتم: «صدای خنده‌ی خواهرزاده‌م، نسیم خنکی که امروز صورتمو نوازش کرد، بوی نون تازه‌ای که از نونوایی پیچیده بود و … »

باورم نمی‌شد که همون چیزای ساده چقدر می‌تونن حالمو خوب کنن. انگار یه فیلتر روی چشمام گذاشتم که به‌جای کمبود، فقط داشته‌ها رو ببینم.

این تمرین بهم یاد داد که خوشبختی از راه نمی‌رسه؛ همین الان بین همین داشته‌های ساده‌ست. و وقتی دیدم ذهنم آروم‌تر میشه، فهمیدم چرا انقدر روی شکرگزاری تأکید میشه.

توجه به لحظه حال

این یکی برای من حکم داروی اصلیه. ذهنم خیلی وقتا یا میره سمت خاطراتی که می‌گم “ای کاش فلان کار رو نمی‌کردم” یا میره سمت آینده که “نکنه فلان بلا سرم بیاد”. اما وقتی تمرکز می‌کنم روی الان، انگار اضطرابم خاموش میشه. مثلاً موقع خوردن غذا، فقط به طعم و بوش فکر کنم، یا وقتی راه میرم به صدای برگا و پرنده‌ها گوش بدم. همون لحظه‌های ساده، آرامشی میدن که هیچ دارویی نداره.

من از اونایی‌ام که ذهنم هیچ‌وقت ساکت نیست 

اما باید سعی کنم این ذهن رو بیارم در همین لحظه .

 وقتی غذا می‌خورم، سعی کنم فقط روی لقمه‌ام تمرکز کنم، روی طعمش، بوش، حتی بافتش. یا وقتی پیاده‌روی می‌کنم، به جای اینکه توی ذهنم با کسی بحث کنم یا نگران فردا باشم، به صدای پرنده‌ها گوش بدم، به بازی نور خورشید روی درختا نگاه کنم و…

یه‌بار یادمه یه غروب توی پارک نشسته بودم، همین‌جوری به آسمون نگاه می‌کردم. انگار همه‌ی اضطراب‌هام محو شد. فهمیدم لذت بردن از زندگی یعنی همین، یعنی دیدن همین زیبایی‌های دم‌دستی.

حس می‌کنم وقتی توی لحظه حال می‌مونم، دیگه اون آشفتگی درونی کمتر میشه. چون ذهنم دیگه بین دیروز و فردا سرگردون نیست، 

میاد اینجا، پیش من.

بخشیدن خود و دیگران

این یکی شاید سخت‌ترین تمرینه. چون خیلی وقتا آدم دلش نمیاد ببخشه. فکر می‌کنیم اگه ببخشیم، یعنی اون آدم حق داشت. ولی واقعیت اینه که بخشیدن بیشتر از اینکه برای اونا باشه، برای خودمونه. من بارها دیدم وقتی خودمو یا دیگران رو بابت اشتباهات بخشیدم، سبک شدم، دیگه اون سنگینی لعنتی رو روی قلبم نداشتم. همین باعث شد حس کنم دوباره می‌تونم از زندگی لذت ببرم.

خیلی وقتها برام چالش‌برانگیز بود. چون همیشه فکر می‌کردم بخشیدن یعنی کوتاه اومدن. مخصوصاً وقتی کسی بهم بدی کرده، دلم نمی‌خواست راحت ببخشم. اما بعد فهمیدم بخشیدن ربطی به اونا نداره، بیشتر برای خودمه.

یه بار خودمو بابت اشتباهی که چند سال پیش کرده بودم، نمی‌بخشیدم. مدام سرزنش می‌کردم که چرا اون کارو کردی، چرا اون انتخابو کردی. بعد دیدم دارم روزای الانمو خراب می‌کنم به‌خاطر چیزی که گذشته و دیگه دست من نیست.

 اونجا بود که باخودم گفتم:  دیگه تمومش کن .

 اون موقع بهترین تصمیمی بود که فکر می‌کردی درسته. الان دیگه گذشته. خودتو ببخش.»بعد از اون حس کردم یه بار سنگین از رو شونه‌هام برداشته شد.

همین تجربه بهم ثابت کرد وقتی نمی‌بخشم، دارم خودمو اسیر می‌کنم. بخشیدن یعنی رها شدن. نه اینکه بگی کار طرف درست بود، بلکه یعنی به خودت اجازه بدی سبک بشی، ادامه بدی و از زندگی لذت ببری. 

خدمت به دیگران

کمک کردن به بقیه همیشه یه حس عجیبی بهم داده. حتی وقتی خودم حال خوبی نداشتم، یه کار کوچیک برای یکی دیگه باعث شده روزم رنگ دیگه‌ای بگیره. مثل اینکه خدا یه لبخند مخفی رو توی دل آدم می‌ذاره وقتی دل کسی رو شاد می‌کنی. این حس با هیچ پول و موقعیتی قابل مقایسه نیست.

من باور دارم خدا یه لذت خاص رو گذاشته توی کمک کردن. انگار وقتی به کسی یاری می‌رسونی، چه مادی چه معنوی، یه جور انرژی مثبت توی وجودت روشن میشه.

خاطرم هست یه بار توی اتوبوس بودم، یه خانم مسن ایستاده بود. جایی برای نشستن نداشت. بلند شدم صندلیمو دادم بهش. شاید خیلی ساده باشه، ولی اون لبخندی که زد، تا چند ساعت حال منو خوب نگه داشت.

یا وقتی یه پیام دلگرم‌کننده برای دوستم فرستادم، بعداً گفت همون روز خیلی حالش بد بوده و اون پیام مثل یه چراغ براش بوده. این لحظه‌ها به من ثابت می‌کنه لذت زندگی فقط مال خودم نیست، وقتی شادی رو تقسیم می‌کنم، چند برابرش برمی‌گرده. 

ارتباط با طبیعت

اینو خیلی با پوست و گوشت حس کردم. هر وقت رفتم دل طبیعت، یه جورایی دوباره وصل شدم. مثلاً تماشای یه غروب، یا صدای آب رودخونه، یا حتی بوی خاک خیس. انگار خدا توی طبیعت خودش رو خیلی بی‌واسطه نشون میده. اونجا یادم میفته زندگی خیلی پیچیده نیست، همین جریان ساده‌س که باید بهش دل بدم.

هیچ چیزی مثل طبیعت نمی‌تونه آدمو به یاد خدا بندازه. برای من بودن توی طبیعت مثل یه ریست کامله. انگار همه‌ی غصه‌ها و فکرای اضافی رو می‌ذاره زمین.یادمه یه بار خیلی خسته و دلگیر بودم، رفتم کوه. اون بالا که رسیدم، فقط نشستم و به منظره نگاه کردم. هیچ کلمه‌ای نداشتم، فقط نگاه. اما یه حس عمیق از آرامش ریخت توی دلم. همون لحظه فهمیدم چرا میگن خدا توی طبیعته.

وقتی پای درختا می‌شینم یا به صدای آب گوش میدم، یادم میاد زندگی جریان داره. هر فصلی میاد و میره، سختی هم همینطوره. طبیعت بهم صبر یاد میده، امید یاد میده و یادم میاره که منم بخشی از همین چرخه‌ام.

 جمع‌بندی این تمرین‌ها 

این پنج تمرین برای من مثل پنج چراغن که مسیر زندگی رو روشن می‌کنن:

شکرگزاری چراغ «دیدن داشته‌ها»ست.

توجه به لحظه حال چراغ «آرامش درونی»ست.

بخشیدن چراغ «سبک شدن روح»ه.

خدمت به دیگران چراغ «عشق بی‌واسطه»ست.

ارتباط با طبیعت چراغ «وصل شدن به خدا»ست.

وقتی همه‌ی اینا کنار هم باشن، زندگی مزه‌ی دیگه‌ای پیدا می‌کنه. نه اینکه مشکلات نباشن، اما دیگه اون حس بی‌معنایی و بی‌لذتی از بین میره. انگار یاد می‌گیری حتی وسط سختی‌ها هم بخندی، هم شکر کنی، هم حضور خدا رو حس کنی.

برای من لذت بردن از زندگی یعنی همین؛ یعنی یاد بگیرم چطور از همون چیزایی که الان دارم، طعم شادی و آرامش رو بچشم. و باور کنم که خدا همیشه همین‌جاست، توی همین لحظه، کنار همین تجربه‌ها.

و این که زندگی همین الان جریان داره. نه وقتی خونه بزرگتر خریدم، نه وقتی شرایط فلان شد. همین الان. 

و اگر بتونم با شکرگزاری، حضور در لحظه، بخشیدن، کمک کردن و وصل شدن به طبیعت، این “الان” رو  مزه کنم، 

اون موقع واقعاً دارم با طعم خدا زندگی می‌کنم.