انتظار چاقی، دشمن پنهان لاغر شدن! (گام ۷)

سلام 

یکی از دلایل چاقی من اینه که من همیشه تمرکز و توجهم میره به سمت اشتباهاتم . رفتارم رو قضاوت می کنم و به جای اینکه بهتر بشم بدتر میشم . 

من وقتی همیشه دور غلطهای زندگیم خط می کشم خب مشخصه غلطهای زندگیم بیشتر میشه .

در حالی که من در طول روز کلی کار درست هم انجام میدم اما اونا به راحتی از ذهنم پاک میشه اما اون غلطها توی ذهنم می مونه  . 

به نظر من افراد ناشکر این مدلی هستند . مثلا خدا این همه نعمت بهشون داده اونا بهش توجهی نمی کنند اما همچین که یه اتفاق بد براشون می افته همش اون رو بزرگ می کنند در موردش حرف میزنند بهش فکر و توجه می کنند . 

ولی چرا  بیشتر آدما اینجوری هستند ؟ به نظر من علتش اینه که انسان همیشه دلش میخواد کامل باشه . یعنی صفت کمال طلبی انسان هست که باعث میشه همیشه  بخواد همه چیز توی زندگی سرجاش باشه . 

ولی وقتی انسان به جای کمال طلبی کمال بین باشه  به جای اینکه این شخص همیشه در پی کمال باشه کمال در پی او میاد چون او با کمال همنشین هست و بنابراین چیزی که جذب می کنه هم کمال بیشتر هست . 

در مورد چاقیم هم دقیقا همینطوره وقتی من مدام توجهم روی چاقیه و روی اشتباهاتم خب چیزی که میاد طرف من و دریافتش می کنم چاقی بیشتره .

من چه نشانی از لاغری در زندگیم میبینم که بخوام لاغر شدن رو جذب کنم . 

من باید  تغییر روش بدم .  سبک زندگیم رو تغییر بدم . چطوری  میشه سبک زندگی رو تغییر داد . با تغییر تصحیح کردن زندگی . 

اما برای تغییر سبک زندگی ۳ روش وجود داره 

روش اول جنبه عمومی تر داره . 

مثل شیوه تصحیح کردن املاها 

این شیوه همیشه اینطور بود که می اومدن دور کلمه ی غلط خط میکشیدن و درستش رو بالاش می نوشتن  و بعد پایین املا سر مشق میدادن و  می گفتن چند بار درستش رو بنویس تا یادت بمونه .

خب این روش روی افراد معمولی جواب میداد اما افراد باهوشتر با این شیوه ناامید و افسرده میشدن و غلط هاشون بیشتر میشد . چون کمال طلب هستند و همیشه در پی کمال میرن . 

این افراد رو نباید به شیوه ی معمولی غلط گیری کرد . 

برای این افراد باید دور کلمات  درستشون خط کشید و تاییدشون کرد تا درستهاشون بیشتر بشه 

وقتی دور درستهاشون خط می کشیم توجه اونها میره روی درستها و در نتیجه درستهای بیشتری می نویسن . 

اما یه دسته ی سوم هم هستن افرادی که فقط میخوان نمره کامل رو بگیرن اینا دیگه جزء تیزهوشان هستند . 

به شدت روی کاستی ها توجه می کنند و اغلب با وجودیکه موفقیتهای زیادی در زندگی دارند و اتفاقا همه تعریف و تحسینشون می کنند اما چون بیستشون شده ۱۹.۹۹ و فردی دیگه شده ۲۰ اینا همیشه حالشون بده . 

اینجور افراد به دلیل مقایسه حالشون بد میشه . یعنی هم کمال طلبی دسته دوم رو دارند و هم مقایسه می کنند و همیشه میخوان برترین باشند . 

بنابراین اتفاقی که می افته اینه که  دلشون میخواد همیشه و همیشه ۲۰ بگیرن و استرشون شدیدا آزارشون میده . 

چون میخوان همیشه درست باشن .

با این جور افراد نمیشه مثل دسته اول و دوم رفتار کرد . 

به این جور افراد باید گفت تو همیشه درستی و همه کارات عالیه و هر چی بنویسی درست می نویسی . 

این نگرش نگرش الهی به خودشه . خداوند هیچ  وقت عذاب وجدان نمیگیره هیچ  وقت خودشو با کسی مقایسه نمی کنه هیچ وقت نمیترسهاز بد عمل کردن او همیشه خودشو تایید و تحسیم می کنه . 

خداوند در پایان همه سوره هاش خودش رو تصدیق کرده یعنی نمره ای که به خودش در پایان هر سوره داده بیسته  گفته صدق الله العلی العظیم   انسانها این رو در پایان سوره ها نوشتن پس یعنی تصدیق کردن که همه رفتارهای خداوند درسته . در حالیکه خداوند خیلی جاها از شیطان و کافرین و اعمال منفی صحبت کرده . خیلی جاها مطلق مثبت  صحبت نکرده اما بازم خودش رو تایید و تصدیق کرده و دیگران هم همه میگن که همه ی حرفهای خدا راست و درسته . 

دسته سوم که مثال زدم دقیقا این ویژگی خداوند رو دارن  افرادی که همیشه باید اونها رو تایید کرد تا اون وقت دید اونها چقدرررر خوش رفتار و درست میشن . پایان همه ی متنهاشون نوشت تو درستی تو بهترینی و هر چی بگی درسته . 

چون درست با وجود تو معنا پیدا می کنه . درست رو تو خلق کردی و تو جز درست کار دیگه ای نمیتونی انجام بدی . 

رفتار کردن با این دسته ی سوم درست مثل رفتار کردن با خداست . 

در عین اینکه خیلی آسونه ممکنه گاهی بسیار سخت باشه . 

اما با تایید کاملشون اونها روز به روز جلوه های زیباتر و  بیشتری از خودشون رو نشون میدن  . 

به نظر من انسان باید خودش رو بشناسه و  ببینه جزء کدوم دسته است . 

در مورد چاقی هم دقیقا باید یکی از این ۳  روش رو با خودش امتحان کنه . 

پس با خودش همونجور رفتار کنه .

ببینه جزء دسته اوله که با گرفتن  غلطهاش و تکرار تصحیح هاش هربار عملکردش درست میشه ؟ 

یا ببینه جزء دسته ی دومه که به رفتارهای درستش توجه کنه تا اونها رو بیشتر کنه در زندگیش 

یا مثل دسته سومه که همه رفتارهاش رو درست بدونه هر چی داره رو درست ببینه و با تصدیق کردن خودش اعتماد به نفسش رو بالاتر ببره تا مثل خدا روز به روز گسترده تر بشه و جهان های بی نظیری از خودش خلق کنه . 

من هر ۳ روش رو در مورد خودم تایید می کنم . 

ممکنه یه روز روش اول برام جواب بده مثلا ببینم رفتارهای اشتباهم در طول روز چند تاست . دورشون خط بکشم درستشو بنویسم . هی تمرین کنم تا مثل اون درسته عمل کنم . 

یه روز ممکنه دور رفتارهای درستم خط بکشم تا روزهای بعدی هم رفتارهای درستم بیشتر بشه 

یه روز ممکنه کلا بخوام مثل خدا عمل کنم و همه رفتارهام رو تصدیق کنم و پایان روز یه صدق الله العلی العظیم به خودم بگم 

من هر سه روش رو دوست دارم . دیگه بستگی به حالم داره که کدوم رو اجرا کنم . فکر می کنم مثل یه چرخه است . تمایلم بیشتر بر روش سومه .

فکر می کنم بیشتر روم اثر داشته باشه . 

تمرینات 

مرحله اول: 

۱- چرا تا حالا لاغر نشدی؟

وای، وقتی به این سؤال فکر می‌کنم، یه حس عجیب میاد سراغم. انگار همیشه یه صدای توی ذهنم بوده که می‌گفته: «تو نمی‌تونی، برات سخته، این کار به دردت نمی‌خوره.»

 و من بدون اینکه واقعاً بفهمم، گوش دادم. نه که نخوام لاغر بشم، نه! خیلی وقت‌ها تلاش کردم، رژیم گرفتم، ورزش کردم، ولی همیشه یه جایی گیر می‌کردم. تازه بعدش می‌فهمم دلیل اصلی فقط همون باورای قدیمی ذهنم بوده. باورهایی که انگار از بچگی تو ذهنم نشسته بودن، مثل یه برنامه خودکار.

مثلاً یادمه وقتی بچه بودم، بزرگ‌ترها به من می‌گفتن: «تو همیشه اینقدر چاق می‌مونی.» یا وقتی تو جمع غذا می‌خوردم، بعضی‌ها انگار با نگاهشون بهم می‌گفتن «تو زیادی خوردی، همیشه همین‌جوری می‌مونی.» این‌ها خیلی کوچیک بودم ولی تو ذهنم حک شده بودن، و من حتی نمی‌دونستم. بعد، هر بار که رژیم می‌گرفتم و یه چند کیلویی کم می‌کردم، ذهنم همون ترس‌ها و باورها رو دوباره فعال می‌کرد و من دوباره برمی‌گشتم به همون وزن قبلی.

حس می‌کنم تا حالا لاغر نشدم چون ذهنم هنوز نمی‌خواست باور کنه که من می‌تونم. ذهنم باور کرده بود چاقی یه بخشی از هویتمه، و وقتی ذهن یه چیز رو باور کنه، بدن هم همون رو اجرا می‌کنه. من تمام تلاش‌ها رو کردم ولی با ذهن هماهنگ نبودم. تازه وقتی اینو فهمیدم، یه حس آرامش عجیبی پیدا کردم. یعنی دیگه خودم رو سرزنش نمی‌کنم، می‌فهمم که مشکل از باورهای ناخوداگاه ذهنم بوده که ازشون خبر نداشتم .

—

۲ـ اگر با رژیم یا ورزش لاغر شدی، چرا دوباره چاق شدی؟

آره، این یکی خیلی دردناکه… هر بار که چند کیلویی کم می‌کردم، یه حس غرور کوتاه داشتم و بعدش… دوباره برگشت. واقعیتش اینه که بدن من توانایی تغییر داشت، ولی ذهنم هنوز باور قدیم رو نگه می‌داشت. باور اینکه «تو نمی‌تونی لاغر بمونی» یا «لاغر شدن فقط موقتیه».

حس می‌کنم هر بار رژیم یا ورزش می‌کردم، بدنم طبق برنامه عمل می‌کرد، ولی ذهنم یه جور مقاومت نامرئی می‌کرد. انگار سلول‌های بدنم از ذهنم دستور می‌گرفتن و ذهن می‌گفت: «نه، دوباره باید همون باشیم.» و من بدون اینکه بفهمم، دوباره چاق می‌شدم.

یه چیز دیگه هم هست: همیشه تلاش‌هایم روی محدودیت و اجبار بود. یعنی بیشتر حس می‌کردم باید خودمو کنترل کنم، نباید بخورم، نباید لذت ببرم. ولی ذهنم این اجبار رو دوست نداشت. نتیجه‌ش این می‌شد که حتی وقتی لاغر می‌شدم، یه بخشی از وجودم هنوز مقاومت می‌کرد و دوباره برمی‌گشتم به عادت قدیمی.

حالا که دارم مسیر ذهنی لاغری رو طی می‌کنم، می‌فهمم: مشکل فقط غذا یا ورزش نبود، مشکل باورهای ذهنی بود. من باید باور کنم بدنم توانایی داره لاغر بمونه و من شایسته این حس سبکی و راحتی هستم.

—

۳ـ نگرش تو درباره لاغر شدنت چیه؟ راحت لاغر می‌شی یا سخت؟

اگه راستشو بخوای، همیشه فکر می‌کردم سخته. ذهنم یاد گرفته بود که لاغر شدن یه مسیر پر از محدودیت و دردسره. حتی وقتی چند کیلویی کم می‌کردم، ذهنم فوری یادآوری می‌کرد: «این موقتیه، دوباره برمی‌گرده.»

ولی الان حس می‌کنم باید یه تغییر ریشه‌ای داشته باشم. لاغر شدن نباید سخت باشه، نباید جنگ و اجبار داشته باشه. باید حس سبکی و راحتی باشه، یه تجربه لذت‌بخش. وقتی ذهنم اینو باور کنه، بدنم هم خودش رو با این باور هماهنگ می‌کنه.

حس می‌کنم نگرش واقعی من الان داره کم‌کم عوض می‌شه. دارم یاد می‌گیرم که لاغری یه فرآیند طبیعی و آرامه، نه یه کار سخت و اجباری. وقتی اینو حس کنم، دیگه نیازی به جنگ با خودم ندارم، همه چیز راحت‌تر پیش می‌ره.

—

۴ـ چه دلایلی از دیگران درباره چاق بودن خودت شنیدی؟

باید بگم، خیلی دلایل کوچیک ولی تاثیرگذار بودن. بعضی وقت‌ها خانواده می‌گفتن: «تو زیادی خوردی، باید کمتر بخوری.» یا دوستان نیشخند می‌زدن و می‌گفتن: «باز هم چاق شدی!» این‌ها شاید به نظر کم اهمیت باشن ولی تو ذهن من یه جایگاه پیدا کرده بودن.

این دلایل باعث شدن من ناخودآگاه باور کنم چاقی یه قسمت جدانشدنی از منه. حتی وقتی خودم دوست داشتم تغییر کنم، ذهنم هنوز اون حرف‌ها رو به خاطر می‌آورد و مانع می‌شد.

ولی الان دارم یاد می‌گیرم که این حرف‌ها فقط خاطره‌ن، واقعیت نیستن. من می‌تونم باور جدید بسازم و بدنم رو با این باور هماهنگ کنم.

مرحله دوم:

۱ـ  با توجه به دفعاتی که لاغر شدی، اثبات کن که بدن تو توانایی لاغر شدن داره؟ 

وای، وقتی به این فکر می‌کنم، یه حس عجیبی بهم دست می‌ده. یعنی واقعاً بدن من چند بار خودش رو ثابت کرده که می‌تونه لاغر بشه. حتی اگه دوباره برگردم به وزن قبلی، اما همین که تونستم کم کنم یعنی توانایی وجود داره. انگار بدنم همیشه آماده بوده، فقط ذهنم باید هماهنگ می‌شد.

مثلاً یادمه وقتی اون چند کیلویی کم کردم، بدنم خودش واکنش نشون داد: لباس‌ها راحت‌تر شد، حرکتم روان‌تر شد، حس سبکی داشتم. این نشونه‌ها ثابت می‌کنن که بدنم واقعاً می‌تونه تغییر کنه. حتی وقتی دوباره برگشتم، این تجربه هنوز توی سلول‌هام باقیه. بدنم این توانایی رو فراموش نمی‌کنه، فقط ذهنم باید باور کنه که این بار ماندگار می‌شه.

حس می‌کنم الآن وقتشه با خودم حرف بزنم و به ذهنم بگم: «ببین، بدن تو توانایی داره. بارها ثابت کرده‌ای، این فقط یه مسیر طبیعیه.» وقتی اینو باور کنم، بدنم خودش هماهنگ می‌شه و دیگه نیازی به اجبار و فشار نیست.

—

۲ـ چیزهایی که قبلاً یاد گرفتی و هنوز یادت هست رو بنویس (مثل تعمیرات، موسیقی، نقاشی و …)

وقتی به این فکر می‌کنم، یه حس غرور پیدا می‌کنم. من قبلاً خیلی چیزا یاد گرفتم و هنوز یادمه: آشپزی، خیاطی، یه تیکه نقاشی، خطاطی، آرایشگری ، حتی یادگیری یه مهارت توی درس‌ها. همه این‌ها ثابت می‌کنن که من توانایی یادگیری و پیشرفت دارم. البته همه ی اینها در حد خودمه . حتی راه رفتن، حرف زدن ، گوش کردن ، درک کردن، زندگی کردن و … 

البته همه ی اینها در حد برطرف کردن نیازهای خودمه نه در حد پیشرفته  مثلا راه رفتن بلدم ولی دونده نیستم یا خطم خوبه ولی خطاط ماهر که آموزش بده به دیگران نیستم یا مثلا حرف زدن بلدم اما فقط به زبان فارسی اونجور که چند تا زبان بلد باشم نه . یا خیاطی بلدم اما مثلا لباس عروس تا حالا ندوختم و …

دقیقا لاغری هم برام در همین حده . یعنی من میخوام در حد نیاز خودم لاغر بشم که سبک بشم بتونم کارهامو راحتتر انجام بدم . یه جا مهمونی میرم ترس از صحبت دیگران در مورد اندامم نداشته باشم .  در حدی که گلیم خودمو از آب بکشم بیرون . 

این خودش یه مدرک بزرگه برای ذهنم: اگه تونستم این مهارت‌ها رو یاد بگیرم، حتماً می‌تونم بدنم رو با وزن دلخواهم هماهنگ کنم و برای همیشه لاغر بمونم. ذهن من با دیدن شواهد گذشته متقاعد می‌شه که من توانایی تغییر دارم و اصلا هم نمیخوام خودمو اذیت کنم . 

حس می‌کنم وقتی این مهارت‌ها رو به یاد میارم، یه انرژی درونی بهم دست می‌ده. انگار ذهنم می‌گه: «اگه می‌تونی یه هنر یاد بگیری یا یه نقاشی بکشی، می‌تونی خودت رو لاغر نگه داری.» این حس اعتماد به نفس، خیلی قویه و مسیر لاغری ذهنی رو برای من هموار می‌کنه.

—

۳ـ  با توجه به توانایی یادگیری‌ات به خودت ثابت کن که اگر لاغر بشی، می‌تونی برای همیشه لاغر بمونی

حالا می‌رسیم به بخش واقعاً مهم: ذهن من باید باور کنه که موندگاری لاغری ممکنه. وقتی به توانایی یادگیری خودم فکر می‌کنم، حس می‌کنم هیچ چیز غیرممکن نیست. من یاد گرفتم مهارت‌های جدید رو میذیرم، ممکنه اشتباه کنم، اما اصلاح می کنم و پیشرفت می کنم. پس چرا نتونم همین روند رو برای بدنم هم اجرا کنم؟

حس می‌کنم وقتی اینو به خودم می‌گم، یه آرامش عجیب توی بدنم شکل می‌گیره. ذهنم کم‌کم می‌فهمه که لاغری فقط یه تجربه کوتاه نیست، یه مسیر پایدار و واقعی می‌تونه باشه. دیگه ترس از بازگشت وزن نیست، چون می‌دونم بدنم و ذهنم این توانایی رو دارن که هماهنگ باشن و من سبک بمونم.

این باور جدید باعث می‌شه دیگه رژیم و فشار و اجبار برای من معنا نداشته باشه. فقط کافیه با خودم مهربون باشم، باورها رو تکرار کنم و تجربه کنم که بدنم واقعاً می‌تونه لاغر بمونه.

تمرین من از ویدیوی «تغییر انتظار چاقی»

بعد از دیدن این ویدیو، یه چیزی توی وجودم عوض شد. تا قبل از اون، همیشه فکر می‌کردم بدنم مشکل داره، یا باهام لج کرده که چرا تغییر نمی‌کنه. اما الان فهمیدم بدنم فقط داره به همون چیزی واکنش نشون می‌ده که من ازش انتظار دارم. اگه انتظار چاق بودن دارم، همونو برام می‌سازه. اگه انتظار سبک شدن داشته باشم، خودش رو با اون هماهنگ می‌کنه.

خیلی برام جالب بود که تا حالا بیشتر از اینکه منتظر لاغر شدنم باشم، منتظر ثابت موندن چاقیم بودم. همیشه ته دلم یه جمله تکرار می‌شد که “من همیشه همین‌جوریم، وزنم تغییر نمی‌کنه”. و خب بدنم هم همون باور رو اجرا می‌کرد.

اما حالا تصمیم گرفتم از همین لحظه، انتظارم رو تغییر بدم. دیگه انتظار چاق بودن ندارم. از این به بعد انتظارم سبکیه. انتظار دارم بدنم خودش رو تنظیم کنه، سبک‌تر بشه، راحت‌تر بشه، چون من دارم هر روز با خودم مهربون‌تر می‌شم.

تمرین من اینه:

۱. هر صبح که بیدار می‌شم، جلوی آینه می‌ایستم و با لبخند به خودم می‌گم:«من دارم سبک می‌شم. بدنم داره به اندازه طبیعی خودش برمی‌گرده. من منتظر تغییرای قشنگم.»

۲. هر بار که می‌خوام چیزی بخورم، قبل از خوردن، به بدنم می‌گم:«مرسی که فقط به اندازه نیازت جذب می‌کنی. من بهت اعتماد دارم.»

۳. هر شب قبل از خواب، چشم‌هامو می‌بندم و تصور می‌کنم که دارم توی یه بدن سبک، راحت و متعادل نفس می‌کشم. با خودم می‌گم:«بدنم، من ازت انتظار سبکی دارم. چون تو همیشه به من گوش می‌دی.»

این تمرین برای من یه شروع جدیده. چون از درون دارم شروع می‌کنم، از باورم، از انتظارم. احساس می‌کنم همین الان هم یه تغییری درونم شکل گرفته. دیگه با بدنم نمی‌جنگم، فقط باهاش هماهنگ می‌شم. حس می‌کنم هر روز یه قدم به سبک شدن نزدیک‌تر می‌شم، نه به خاطر رژیم یا اجبار، بلکه چون ذهن و بدنم دارن هم‌صدا می‌شن.