چرا نمی خورم لاغر نمیشم؟ راز پنهان ذهن در چاقی (گام ۱۴)

سلام به دوستان تلاشگر و استاد مهربان و عزیزم

• تفاوت نگرش «ترس از چاق‌تر نشدن» و «لاغر شدن» چیست؟

من یادم میاد زمانی رو که به راحتی میخوردمو لاغر بودم ولی اصلا نگرش این که الان اینو بخورم چاق میشم یا اونو بخورم که لاغر بشم نداشتم هر چی دلم میخواست میخوردم حتی یادمه من چون عاشق صبونم اون زمان دانشجویی و خوابگاه یه دوست داشتم که اضافه وزن زیادی داشت همیشه ام تپلی بود حتی الان که از اون زمان حدودا ۷ یا ۸ سال میگذره من صبونه مثلا خامه مربی و نون و چایی شیرین مثلا در هفته دو سه بار میخوردم خیلی دوست داشتم ولی اندازه کم در حدی که سیر میشدم اصلا ام به فکر این که خامه منو چاق میکنه نبودم به این فکر میکردم اخ جون خوشمزس یه روز همین دوستم گفت وای نخور خامه چربیت میره بالا نخور مربا قندت میره بالا حداقل پیاده روی زیاد کن حالا من ۵۸ کیلو بودم اون فک کنم ۹۰ کیلویی بود 

ولی من اهمیت نمیدادم حتی شک یا لحظه ای تو فکر نمیرفتم نکنه راست بگه میگفتم نه من چاق نمیشه همیشه خامه مربا میخورم ولی نه هر روز هفته ای یکی دو سه بار شاید 

ولی قبل ورود به سایت حتی خودمو مجبور میکردم مثلا چایی تلخ بخورم یا با شکلات تلخ باعذاب میخوردم هر چی میخوردم با عذاب وجدان بعدش 

• وقتی به تلاش‌های قبلی خود فکر می‌کنید، متوجه می‌شوید که هدف اولیه شما برای شروع رژیم یا ورزش لاغر شدن بوده، اما در طول مسیر نگرش شما بیشتر روی چاق‌تر نشدن متمرکز بوده. چرا؟

میرفتم جلو اینه میگفتم وای صنم از این چاق تر شی چی میشه وای پهلو هاتو عین زنای ۵ تا بچه اوردن هیکلت شده الان اینجوری ای بعدا سنت بره بالا چی میشی تو باشگاه جلو اینه میرفتم ولی از خودم بدم میومد میگفتم وای نگاه هیکلتو بجنب بیشتر عرق بریز

• وقتی غذایی را نمی‌خوردید، آیا دلیلش ترس از چاق‌تر شدن بود یا تلاش برای لاغر شدن؟

هر دوش وقتی رژیم بودم تلاش برای لاغر شدن وقتی رژیم نبودم تلاش برای چاق تر نشدن

• وقتی ورزش می‌کردید، آیا هدف اصلی‌تان ترس از چاق شدن بود یا لاغر شدن؟

لاغر شدن 

• با توجه به این درک، فکر می‌کنید تلاش‌های قبلی شما بیشتر با شوق لاغر شدن بوده یا ترس از چاق‌تر نشدن یا چاق ماندن؟

هر دوش من از این که چاق تر بشم بیزار بودم ادمایی که تو فامیل داشتیم چاق بودن میترسیدم شبیه اونا شم یه زمانی من به خاطر اندامم تو خوابگاه معروف بودم همه میگفتن خیلی متناسبه ورزشم نمیکنه ولی اندامش عالیه میومدم ازم میپرسیدن چی کار میکنی انقد اندامت خوبه ولی وقتی چاق شدم خبری از این حرفا نبود همه میگفت وای هیفه مراعات کن حیفه چاق تر نشی ولی الان حرف بقیه مهم نیست حتی زمانی که برگشتم به ۵۸ کیلو دیگ بزام مهم نیست بقیه بگن وای خوب شدی فقط برای خودم برای اثبات به خودم و بدنم که وزن درست من ۵۸ 

• حالا تصور کنید که در وضعیت متناسب هستید، نگرش شما درباره مواد غذایی، ورزش، قدرت چاقی غذاها و همیشه متناسب بودن چگونه خواهد بود؟

مثل اون زمان که ۵۸ کیلو بودم ولی دوچرخه سواریو به خاطر لذتش میکردم یادمه به روزی ۳ الی ۴ ساعتم میکشید ولی اصلا خسته نمیشدم ذوق تو گوشم اهنگ گذاشتنو رفتن توی مسیر طبیعی شمال اون قسمتایی که بغل زمین شالی و خاکی حتی منو به ذوق میاورد که برم ولی الان گاهی میرم دوچرخه فقط تمرکزم رو اینه که از این به بعد بیام که لاغر شم ولی زیر یه ساعت خستم میشه و به نفس میفتمو دیگ نمیرم 

ولی تو تصوراتم اینه به راحتی ورزش میکنم برای انرژیش برای قدرت بدتم بیشتر شه نه برای لاغری به راحتی همه چی میخورم دیگ شکممو تو نمیدم راه برم دیگ گِن نمیبندم و مجبور شم فشارشو برای این که لاغر ترنشونم بده تحمل کنم عکسامو بخوام ادیت کنم

به خداوند شفیع و صبور

       خداوند دانش ،خداوند نور

گام ۱۴/۱۰۰

🔹 تفاوت نگرش «ترس از چاق‌تر نشدن» و «لاغر شدن» چیست؟

اون زمان که از مشکل اضافه وزن عذاب ‌میکشیدم و در تلاش بودم که از این مشکل رها بشم و باور داشتم که برای لاغر شدن باید بیشتر ورزش کنم و عرق کنم و کمتر بخورم خیلی وقت ها در تلاش بودم از طریق کمتر خوردن و یا حتی نخوردن خیلی از چیزا از چاق شدن خودم جلوگیری کنم

یعمن درسته که من آرزو و هدف لاغر شدن داشتم ولی بخاطر باور ها و افکار نادرستی که در مورد مواد غذایی داشتم خیلی از چیزا رو نمی‌خوردم چون در ذهنم تصویری در مورد چاق کننده بودن اون خوراکی داشتم بنابراین ترس از اینکه اگر بخورمش ممکنه چاق تر بشم باعث میشد از خوردنش پرهیز کنم و وقتی نمی‌خوردم می‌گفتم اوفیش که من اینو نخوردم که چاقتر نشم اگر می‌خوردمش ممکن بود چاق تر بشم 

درسته آرزوی لاغر شدن داشتم ولی من ترس چاق تر شدن از خوردن یکسری چیزا پرهیز میکردم بنابراین هدف من چاقی بود نه لاغری پس طبیعیه که ذهنم من رو به سمت هدفم سوق بده

من نمی‌خوردم از ترس چاق تر نشدن و ذهن من تفاوتی میان چاق شدن و چاق نشدن نمی‌دید چون هر دو مورد به چاقی مربوط میشن 

من اگر ورزش میکردم ،رژیم می‌گرفتم ،نمیخوردم ٫بیشتر به هدف این بود که چاق تر نشم 

🔹 وقتی به تلاش‌های قبلی خود فکر می‌کنید، متوجه می‌شوید که هدف اولیه شما برای شروع رژیم یا ورزش لاغر شدن بوده، اما در طول مسیر نگرش شما بیشتر روی چاق‌تر نشدن متمرکز بوده. چرا؟

همه ماهایی که اضافه وزن داریم بخاطر رنج و فشاری که چاقی به ما می آورد تصمیم می‌گرفتم یکاری برای خلاص شدن از چاقی انجام بدیم ما اگر تصمیم می‌گرفتیم لاغر بشیم چونکه از وضعیت ناراضی بودیم و راضی می‌شدیم هر رنجی رو تحمل کنیم که ازین شرایط خلاص بشیم 

من واقعا دلم میخواست که لاغر بشم و نخوردن و ورزش کردن های سنگین برای هیچکس خوشایند نیست 

انسان به خوردن زندس اگر دقت کنیم می‌بینیم بیشتر تایم ما به آشپزی و خوردن صرف میشه 

بنابراین اجتناب کردن از فعالیت مهم زندگی یعنی خوردن اصلا خوشایند هیچکس نیست 

ولی بخاطر هدف لاغر شدن حاضر می‌شدیم این کار ناخوشایند رو قبول کنیم

ورزش کردن برای من همیشه دلچسب بود تا زمانی که بخاطر لاغر شدن شروع به ورزش کردن کردم متوجه شدم که این اجباری ورزش کردن من رو از ورزش فراری کرده و یا حتی بدن درد بعد ورزش من رو از ادامه مسیر منصرف می‌کرد 

من بخاطر آرزو و هدف لاغر شدن قادر به تحمل این سختی ها میشدم 

اما خوب که دقت میکنم میبینم که خیلی از جاها اگر نمی‌خوردم یا ورزش میکردم بخاطر ترس از چاق تر شدن بود 

مثلاً اگر شیرینی می‌دیدم و ترس از چاق تر شدن مانع خوردن من میشد از خوردن اون امتناع میکردم و نمی‌خوردم چون چاق تر نشم و بعد خوشحال میشدم که نخوردم پس چاق تر نمیشم

اگر هم می‌خوردم عذاب وجدان که شیرینی خوردم چاق تر میشم

پس چه می‌خوردم چه نمی‌خوردم چاق میشدم چرا؟چون در هر صورت تمرکز من روی چاقی بود نه لاغری 

🔹 وقتی غذایی را نمی‌خوردید، آیا دلیلش ترس از چاق‌تر شدن بود یا تلاش برای لاغر شدن؟

وقتی مثلاً توی مهمونی شام می‌خوردم و تا خرخره می‌خوردم حس بد وجودم رو می‌گرفت و دوباره صدای تو سرم شروع میکرد به سرزنش کردن و بخاطر ناراحتی و عصبانیتم به خودم می‌گفتم دیگه هرچی بیارن نمی‌خورم ولی به محض تعارف کردن میوه،شیرینی و…انگار در یک آن تمام قول هایی که به خودم داده بودم فراموش میکردم و دوباره تا خرخره شروع میکردم به خوردن 

وقتی من به خودم قول میدادم بیشتر نخورم چون باور داشتم خوردن و پرخوری کردن عامل چاق تر شدنمه پس وقتی تصمیم می‌گرفتم نخوردم چون از چاق تر شدن ترس داشتم من دوست داشتم لاغر بشم اما ناخودآگاه هدف اصلی من چاق تر نشدن بود 

ولی الان اگر نمی‌خوردم چون تشخیص دادم بدنم به اون مواد غذایی اضافه تر نیازی نداره پس خیلی راحت از خوردنش امتناع میکنم و هدفم دیگه چاق تر نشدن نیست بلکه لاغر شدنه

🔹 وقتی ورزش می‌کردید، آیا هدف اصلی‌تان ترس از چاق شدن بود یا لاغر شدن؟

وقتی تصمیم می گرفتنم که برای رهایی از چاقی ورزش کنم که یا به من گفته می‌شد و خودم متوجه می‌شدم که چاق تر شدم و استرس تمام وجودم رو می گرفت و از روی ناراحتی وعصبانیت تصمیم می‌گرفتم ورزش کنم من می‌گفتم می‌خوام لاغر بشم و هدفم لاغر شدنه اما من بخاطر ترس از اینکه مبادا ازین چاق تر بشم شروع به ورزش کردن میکردم و وقتی که متوجه می‌شدم که ی مقدار از چاقی فاصله گرفتم انگار یکم از فشار چاقی کمتر میشد و خیالم راحت تر میشد و کم کم از تلاشم دست می‌کشیدم 

بنابراین هدف اصلی من لاغر شدن نبود بلکه چاق تر نشدن بود

من از چاق تر شدن میترسیدم 

🔹 حالا تصور کنید که در وضعیت متناسب هستید، نگرش شما درباره مواد غذایی، ورزش، قدرت چاقی غذاها و همیشه متناسب بودن چگونه خواهد بود؟

نیازی نیست خیلی برای تصور کردن خودم در وضعیت متناسب تلاش کنم

الان به لطف خدا ۹۰ درصد اضافه وزن خودم رو اخراج کردم 👍

خیلی وقته که متوجه شدم که دیگه اون دیدگاه زمانی که چاق بودم رو به خیلی چیزا ندارم

من تصور می‌کردم که خوردن علت اصلی اضافه وزن و چاقی منه بنابراین خیلی از چیزا رو نمی‌خوردم که چاق تر نشم 

مثلاً وقتی شیرینیجات نمی‌خوردم چون از چاق تر شدنم میترسیدم 

ولی الان با خیال راحت شیرینی میخورم ،بستنی می‌خوردم بدون ترس از اینکه مبادا بعد خوردن این چیزا چاق بشم من دیگه هیچ تفکر منفی یا ترسی ندارم و فقط لذت میبرم 😊🍨🧁

من با استرس سر سفره مهمانی می‌نشستم و از ترس چاق تر شدن سعی می کردم من بکشم و علاوه بر اون از افکار دیگران نسبت به چاقی خودم میترسیدم و نگران بودم که اگه زیاد بکشم با خودشون چه فکری در مورد من می‌کنن و وقتی هم کن می‌کشیدم بازم نگران افکار دیگران بودم که حتما با خودشون میگن نگاه من طفلک بخاطر چاقیش کم کشیده

یعنی موقع مهمونی که میشد من عزا می‌گرفتم و دنبال راه فرار بودم که نرم و فقط دعا دعا میکردم که یچیزی بشه نرم

تو مهمونی همه از غذا لذت می‌بردن من عذاب می‌کشیدم 

الان موقع مهمونی خوشحالم😅

با لذت بردن ترس از چیزی هر اندازه ای که نیاز داشته باشم میخورم بدون ترس از چیزی و هرجا که حس کنم سیرم دست میکشم و خدا رو شکر میکنم برای اینکه حالم خوبه و قدرت منم 

من همیشه بخاطر مشکل اضافه وزنم اپلیکشن های ورزشی نصب میکردم و ازشون تنفر داشتم بخاطر اینکه یادآور وضعیت چاقیم بودن ولی الان یک هفتس نصب کردم و با لذت دنبال میکنم و باهاش ورزش میکنم با اینکه عنوان برنامه چربی سوزی و لاغری هست اما من به هدف سلامتی و قوی تر شدن غضلاتم با لذت انجام میدم و هیچ فکری در مورد چاقی ندارم 

خدایا شکرت 😊

سلام وهزاران دورود بر استاد عطار روشن

دوستان سخن اینبار در تغییر نگرش است اون ترسی که از خوردن داریم 

من اگه اینو بخورم چاق میشم

چقدر چیزهای دیگه هم هست که میگیم که من اینو نخورم که لاغر بشم 

میدونید دوستان حرف اینا نیست  حرف سر اینه که چرا چنین فکری داریم 

وقتی در رژیم بودیم به ما میگفتن که سالاد آزاد است 

خدایی چقدر سالاد میخوردیم همین پایه پر خوری ما میشد

بحث اینجاست که ما سر اندازه ای که بدن ما نیاز داره بخوریم، نیست .

بلکه سر اون چیزایی که مازاد می خوریم درواقع پرخوری، ما با آن قسمت کار داریم 

در ویدئو آموزشی اخیر استاد گفتن که یکی از همراهان روزی تصمیم میگیره بره پیاده روی 

در همون مسیر یه کافه ای بوده که قهوه وبا شیرینی خوشمزه ای داشته 

این دوست ما برای خودش از قبل تعیین کرده بوده که بعداز پیاده روی بره نان و پنیر و کالباس بخوره با خودش میگه که این قهوه و شیرینی رو نمیخورم میرم همون چیزی رو میخورم که قبلا تعیین کرده بودم رو میخورم

وقتی میرسه به خونه ش همون چیزهای از قبل تعیین شده رو میخوره که بهش خیلی مزه نمیده علاوه بر اون پر خوری هم میکنه که بعدش دچار عذاب وجدان میشه 

سخن استاد این بود که ما نباید از قبل برای خودمون تعیین کنیم که چه بخوریم 

ای کاش همون قهوه و شیرینی رو می‌خورد که الان هم از چیزی که خورده لذت نبرده و علاوه بر آن  پرخوری و عذاب وجدان داشته 

تفاوت  نگرش ترس از چاق شدن با لاغر شدن چیست؟

ترس از چاق شدن همان استرس واضطراب رو نشون میده که موقع پر خوری دچار میشیم و باعث چاقی بیشتر میشه 

اما لاغر شدن متناسب شدن است و استرس و اضطرابی نداره

وقتی غذایی رو نمی‌خوردید ترس از چاق شدن بود با دلیل لاغر شدن؟

هردو

 وقتی  ورزش می‌کردید ترس از چاق شدن بود یا لاش برای لاغری؟

هر دو 

با توجه به درک این موضوع  تلاش ما در قبل برای ترس از چاق شدن بود یا لاغر شدن؟

بیشتر ترس از چاق شدن بود

حالا تصور کنید که متناسب هستید نگرش شما به  تاثیر مواد غذایی ورزش قدرت چاقی غذاها  و همیشه متناسب بودن چگونه است؟ 

وقتی متناسب شوم اصلا به این چیزا فکر نمی‌کنم  درست میشوم مثل قبلا خودم که متناسب بودم هیچگاه به این چیزا فکر نمیکردم چون همین فکراست که چاقی میاورد

ذهن شما با تصاویر ذهنی  کار میکند پس با فکر کردن به وضعیت متناسب تصویر ذهنی لاغر شدن  رو قوی تر کنید

گام 14

یه زمانی بود که فکر می‌کردم راز لاغر شدن فقط توی کمتر خوردنه. با خودم می‌گفتم هرچی کمتر بخورم، زودتر لاغر می‌شم، و اگه یه روز کمی بیشتر بخورم، همون یه لقمه اضافه می‌تونه زحماتم رو خراب کنه. برای همین با ترس و وسواس غذا می‌خوردم، دائم درگیر شمردن لقمه‌ها، اندازه‌ی بشقاب، کالری‌ها، و مقایسه‌ی خودم با بقیه بودم.اما عجیب اینجا بود که با همه‌ی این کنترل‌ها، وزنم کم نمی‌شد. حتی حس می‌کردم بدنم لج کرده، انگار قهر کرده باشه. یه جور مقاومت پنهان توی وجودم بود که نمی‌ذاشت سبک بشم.

اون موقع هنوز نمی‌فهمیدم ماجرا اصلاً ربطی به غذا نداره. ربطی به کم خوردن و رژیم نداره.اصلِ ماجرا، ذهنه.ذهنی که سال‌ها از چاقی ترسیده، از غذا بدش اومده، خودش رو مقصر دونسته و از بدنش جدا شده.

من تازه بعد از مدت‌ها فهمیدم بدن من دشمنم نیست.اون فقط داره طبق باورهایی که خودم بهش داده‌ام عمل می‌کنه.وقتی من با ترس به غذا نگاه می‌کردم، بدنم هم یاد می‌گرفت که هر چیزی که می‌خورم خطرناکه و باید فوراً ذخیره‌اش کنه.اون نمی‌فهمه که من رژیم گرفتم، فقط پیام ذهنم رو می‌شنوه:«کمبود! خطر! ممکنه غذا تموم بشه!»و بعد، متابولیسمم پایین میاد، چربی‌ها محکم‌تر نگه داشته می‌شن، و من ناامیدتر از قبل به آینه نگاه می‌کنم و می‌گم: چرا نمی‌خورم ولی لاغر نمی‌شم؟

الان می‌فهمم اون سؤال اشتباه بود.سؤال درست اینه:«چرا هنوز از خودم و بدنم می‌ترسم؟»«چرا هنوز دارم با ذهنی پر از ترس، توقع آرامش از بدنم دارم؟»

من یاد گرفته‌ام بدنم عین یه کودک ساده و بااحساسه.هر پیامی که از من می‌گیره، همون رو در جسمم نشون می‌ده.وقتی ازش می‌ترسم، خودش رو سفت می‌گیره.وقتی ازش خجالت می‌کشم، خودش رو پنهون می‌کنه.ولی وقتی بهش عشق می‌دم، رها می‌شه، نرم می‌شه، و شروع می‌کنه به شکوفا شدن.

تا قبل از آشنایی با این مسیر، هر لقمه‌ای که می‌خوردم با احساس گناه قاطی بود.همیشه ته ذهنم یه جمله می‌چرخید: «اگه بخورم چاق می‌شم».همین یه جمله ساده، سال‌ها منو چاق نگه داشت.چون ذهن، تفاوت بین خیال و واقعیت رو نمی‌فهمه.وقتی من با ترس از چاق شدن غذا می‌خوردم، ذهنم باور می‌کرد دارم چاق‌تر می‌شم، و همون باور رو به بدنم منتقل می‌کرد.

بعد فهمیدم ما با افکارمون می‌خوریم، نه فقط با دهن‌مون.وقتی یه لقمه‌ی غذا رو با ترس می‌خورم، اون لقمه برای بدنم تبدیل به سنگینی و چربی می‌شه.ولی همون لقمه، اگه با آرامش، عشق و قدردانی بخورم، برکت و انرژی می‌شه.همه‌چیز بستگی داره به احساسی که موقع خوردن دارم.

یه بخش از مقاله بود که واقعاً توی ذهنم موند.اونجایی که از آزمایش نوشیدنی گفته بود:به یه گروه گفتن این نوشیدنی پرکالریه، به یه گروه دیگه گفتن رژیمیه.بدن گروه اول باور کرد سیر شده، ولی گروه دوم هنوز گرسنه بود، با اینکه هر دو نوشیدنی یکی بود!این یعنی باورها، واقعاً فیزیولوژی بدن رو تغییر می‌دن.یعنی تویی که فکر می‌کنی چاقی، همون فکر باعث می‌شه بدنت طوری رفتار کنه که چاق بمونی.اما اگه باور کنی متناسبی، بدن هم‌جهت با اون باور حرکت می‌کنه.

اون‌جا بود که فهمیدم باید نقطه‌ی تمرکزمو عوض کنم.تا وقتی تمرکزم روی چاقی و ترسه، ذهنم اون ارتعاش رو نگه می‌داره.ولی وقتی تمرکزم رو گذاشتم روی احساس تناسب، روی حس سبکی، روی باور به سلامتی و هماهنگی، بدنم شروع کرد آروم‌آروم باهام یکی شدن.

یادمه یه روز با خودم گفتم:«خسته‌م از جنگیدن با خودم. دیگه نمی‌خوام بدنم رو تنبیه کنم. می‌خوام باهاش دوست شم.»از اون روز تصمیم گرفتم هر بار که غذا می‌خورم، اول از بدنم تشکر کنم.به‌جای اینکه بگم: «ای وای، این چاقم می‌کنه»، بهش گفتم:«مرسی که این غذا رو برام هضم می‌کنی. مرسی که هر روز قوی‌ترم می‌کنی.»و باور کن، همین تغییر نگاه کوچیک، همه‌چیز رو عوض کرد.

دیگه حس نکردم بدنم دشمنمه.دیگه حس نکردم باید با گرسنگی و محرومیت خودمو اصلاح کنم.در عوض شروع کردم به گوش دادن.گاهی بدنم گرسنه نبود ولی ذهنم می‌خواست بخوره، چون ناراحت بود.اونجا فهمیدم خیلی از خوردن‌های من احساسی‌ان، نه واقعی.و به‌جای جنگیدن با اون حس، فقط باهاش حرف زدم:«می‌دونم الان ناراحتی، ولی غذا قرار نیست دردت رو آروم کنه. من اینجام، خودم هوات رو دارم.»

اون گفت‌وگوها، کم‌کم منو به درون خودم نزدیک کرد.فهمیدم لاغری یعنی هماهنگی درون و بیرون.وقتی ذهنم امن شد، بدنم هم امن شد.وقتی ذهنم گفت «من متناسبم»، بدنم هم شروع کرد همون رو نشون دادن.

من الان دیگه از عدد ترازو نمی‌ترسم.چون می‌دونم اون فقط یه عدد نیست، یه آینه‌ست از باورهای درونیه من.هرچقدر باورم به عشق، آرامش و پذیرش قوی‌تر می‌شه، عدد ترازو هم سبک‌تر می‌شه.و این سبکی فقط در جسمم نیست، توی روحم هم جاریه.

الان هر بار که می‌خورم، یه گفت‌وگوی عاشقانه بین من و بدنمه.می‌پرسم: «الان واقعاً گرسنه‌ای یا دلت چیزی می‌خواد؟»و اگه فقط دلِ احساساتمه که چیزی می‌خواد، بهش عشق می‌دم، نه غذا.

بدن من دوست داره در امنیت باشه.وقتی بهش اطمینان می‌دم که امنه، خودش می‌دونه چطور به تعادل برگرده.بدن من هوشمنده، عاشقه، و فقط دنبال همراهیه.وقتی از درِ عشق وارد شدم، اونم درِ چاقی رو بست و درِ رهایی رو باز کرد.

حالا می‌فهمم لاغری واقعی یعنی رهایی از ترس.یعنی صلح با هر چیزی که سال‌ها ازش فرار می‌کردی.یعنی نگاه کردن به خودت با عشق، حتی وقتی هنوز به وزن دلخواهت نرسیدی.یعنی باور اینکه همین حالا هم در مسیر درست هستی.

من لاغر نمی‌شوم، چون از چاقی فرار نمی‌کنم.من لاغر می‌شوم، چون دارم عاشق‌تر می‌شوم.چون دارم هر روز بیشتر خودم را می‌پذیرم.چون دارم یاد می‌گیرم به‌جای جنگیدن، اعتماد کنم.

بدن من بهترین دوستم است.و هر بار که به او عشق می‌ورزم، کمی بیشتر شبیه خودش می‌شوم؛آزاد، سبک، و در آرامش.هر چی بیشتر توی این مسیر پیش می‌رم، بیشتر می‌فهمم که لاغری یه هدف بیرونی نیست؛ یه بیداری درونیه. مثل وقتی که چشم‌هات رو باز می‌کنی و می‌فهمی هیچ‌وقت گم نبودی، فقط مسیر نگاهت اشتباه بوده. من سال‌ها دنبال راهی برای کم کردن وزنم بودم، اما حالا می‌فهمم چیزی که باید کم می‌شد، ترس‌هام بودن، نه غذا.

اون روزایی که از آینه فرار می‌کردم، فکر می‌کردم بدنم باعث شرممه. اما الان که با عشق نگاش می‌کنم، می‌فهمم اون فقط داشت پیام ذهن منو اجرا می‌کرد. بدنم هیچ‌وقت دشمنم نبود؛ فقط سرباز وفاداری بود که با ترس‌ها و باورهای من زندگی می‌کرد. هر چی می‌گفتم، اون همون رو باور می‌کرد.وقتی با نفرت به ران‌هام نگاه می‌کردم و زیر لب می‌گفتم «اه، چقدر زشتم»، اون نفرت رو می‌گرفت و به شکل چربی نگه می‌داشت، چون من اون انرژی رو فرستاده بودم.ولی حالا وقتی می‌گم «مرسی ازت که این‌همه سال منو تحمل کردی، منو حمل کردی»، بدنم لبخند می‌زنه. حس می‌کنم سلول‌هام نفس می‌کشن.

دیگه نمی‌خوام از خودم انتقام بگیرم با گرسنگی.دیگه نمی‌خوام خودم رو مجبور کنم به نخوردن چیزی که دلم می‌خواد.می‌خوام یاد بگیرم انتخاب‌هام از عشق بیان، نه از ترس.مثلاً وقتی یه غذای خوشمزه می‌بینم، قبل از اینکه ذهنم بگه «نه، چاق می‌شی»، از خودم می‌پرسم: «بدنم واقعاً اینو می‌خواد؟»اگه بله، با آرامش می‌خورمش و لذت می‌برم.و جالبه که وقتی با آرامش می‌خورم، خودبه‌خود کمتر می‌خورم. انگار بدنم بالاخره اعتماد کرده و می‌دونه من بهش گوش می‌دم.

دیگه اون حالتِ حرص و ولع توی من نیست.چون فهمیدم حرص از گرسنگی نمیاد، از ترسه.از این ترس که شاید دوباره محرومم کنن، که شاید دوباره ازم گرفته بشه.وقتی به خودم اجازه دادم هر چی می‌خوام بخورم، بدون قضاوت، بدون ترس، اون حرص از بین رفت.و اون‌وقت لاغری، مثل یه مهمون آروم، خودش اومد.

من فهمیدم بدنم فقط وقتی وزن اضافه می‌کنه که احساس ناامنی کنه.وقتی نگرانه، وقتی خسته‌ست، وقتی پر از احساس ناتمامیه.چربی‌هاش مثل سپرهای محافظ‌ان، برای محافظت از من.وقتی من خودم رو امن می‌کنم، اونم دیگه نیازی به سپر نداره.

حالا هر روز صبح، قبل از اینکه ترازو رو نگاه کنم، چند لحظه به خودم لبخند می‌زنم و با خودم می‌گم:«من در حال هماهنگی‌ام. هر سلول بدنم داره با عشق به سمت تناسب حرکت می‌کنه.»و جالبه، حتی اگه وزنم هم تغییر نکنه، حس سبکی درونم بیشتر می‌شه.انگار روحم داره لاغر می‌شه، نه فقط جسمم.

این مسیر به من یاد داد لاغری نتیجه‌ی عشق به خودمه، نه نفرت از بدنم.یاد داد هر وقت ذهنم گفت «تو نمی‌تونی»، من آروم بهش بگم «می‌تونم، فقط باید از راه عشق برم، نه اجبار».بدنم با عشق رشد می‌کنه، با عشق شفا پیدا می‌کنه، و با عشق سبک می‌شه.

گاهی به گذشته‌م نگاه می‌کنم، به اون روزایی که توی تاریکی یخچال دنبال آرامش می‌گشتم، و با لبخند می‌گم:اونم بخشی از مسیرم بود، بخشی از یادگیری‌هام.اگه اون ترس‌ها نبودن، من امروز قدر این آرامش رو نمی‌دونستم.

الان با اطمینان می‌گم:من نمی‌خوام با رژیم، بدنم رو تنبیه کنم.می‌خوام با عشق، بیدارش کنم.می‌خوام هر لقمه‌ای که می‌خورم، تبدیل بشه به پیام عشق به سلول‌هام.می‌خوام هر بار که به آینه نگاه می‌کنم، به‌جای قضاوت، قدردانی کنم.

چون حالا می‌دونم لاغری، رسیدن به وزن خاصی نیست…لاغری یعنی رسیدن به صلح با خودم.یعنی وقتی درونم آروم شد، بیرونم خودش زیبا می‌شه.یعنی وقتی ذهنم باور کرد من متناسبم، بدنم فقط تأییدش می‌کنه.

من در مسیرم، با عشق، با ایمان، با آرامش.و هر روز بیشتر از دیروز حس می‌کنم دارم سبک‌تر، زنده‌تر و عاشق‌تر می‌شم.