انتظار چاقی، دشمن پنهان لاغر شدن! (گام ۷)

به نام خدا 

گام ۷- تغییر انتظار چاقی 

در مورد قوانین طبیعت صحبت شد که قوانین ثابت هستند ، مثل جاذبه ، سرعت سیارات و … . علم با درک  از قوانین و استفاده و الهام از ان ها بشر روبه پیشرفت رفت . من لاغر به دنیا امدم ولی الان چاق هستم ، چون سالها با فکر اینکه من چاق هستم ، من غذا دوست دارم ، من کنترلی در خوردنم ندارم زندگی کردم و هرروز حس بدی از جسمم و چاقی گرفتم ، من با چاقی زندگی کردم ، این به این معنا نیست که چاقی طبیعی ست . اموزش و استمرار من در یادگیری چاقی ، طوری شده که بدون فکر انجام میدهم و برای من بدیهی است .اگر خللی در قوانین طبیعت ایجاد کنیم ، شروع به ترمیم خود میکند . 

طبیعت و چاقی 

من به راحتی چاق میشوم ولی با تلاش و برنامه ریزی لاغر میشوم و اگر اگاه نباشم ، دوباره چاق میشوم . پس من منطق هایی دارم که مرا به سمت چاقی میبرد و چاقی در من بدیهی شده . من نمیتونم با چیزی که باور دارم و به ان عمل میکنم ، بجنگم . 

پس اولین قدم ، طبیعی بودن چاقی که = انتظار با چاقی هست را باید تغییر دهم . اضافه وزن یعنی اختلال ، من با افکار و رفتارم ، اختلال ایجاد کردم .من ناراضی هستم . ناراضی بودن در سطح فکر و منطقه ولی چاقی نگاه من به خودمه . هربار از راه بیرونی شروع به کاهش وزن کرده ام ، به ناتوانی و طبیعی بودن چاقیم گویی تاکید بیشتر کردم . 

وقتی از چاقی خودم به خشم می اومدم یا تنفر سرتاپای وجود مرا میگرفت ، تصمیمات من براساس افکار چاقی بوده و هرفکری تداوم پیدا کنه ، اون مساله گسترش داده میشه . 

قدرت افکار لاغر کننده که تصمیم اگاهانه بوده از منطق چاقیم و انتظار از چاقیم ضعیفتر بوده . 

انتظار یعنی پیش بینی من از آینده و من وقتی از چاقی میترسم ، پیشبینی چاقی میکنم . 

پیشگویی به وسیله ی اطلاعاتی که ما قبلا به ذهن از پذیرفتن حرف ها ، شنیده ها و دیده و بعضا تجربه و مفهومی که از ان ها گرفتیم ، مغز فرمان صادر میکند که به صورت خودبه خود هست و ما مشاهده گر هستیم . 

ما در این مسیر منطق چاقی را شناسایی و اصلاح کرده و منطق لاغری را جایگزین میکنیم . 

چرا تا حالا لاغر نشدی؟

من بارها تلاش کردم ولی نشد . به خوبی وزن کم کردم . اما وقتی از رژیم و مراقبت از خود را کنار میذاشتم ، بدون فکر بالا می امدم . هنوز دلیلی واسه چاقیم قطعی و الان پیدا نکردم ولی فکر میکنم رفتارهایی دارم که اشتباه است و این رفتارها مرا به خوردن وامیدارد. من خوردن را عامل اصلی چاقیم میدانم . چون زیاد میخورم ، چون زیاد به چاقی فکر میکنم و فکر زیاد وسواس درخوردن در من به وجود می اورد . حس میکنم خوب مراقب نشدم ، خیلی جاها از بیرون که باید نه میگفتم ، نگفتم . ولی چرا تا حالا لاغر نشدم ؟ چون قابلیت لاغرشدن در خودم را نیافتم . همیشه تصورم ازخودم چاق بوده . حتی زمانی که کم میکردم ، حتی ان زمان هم تصورم از خودم چاقی بوده و جالبتر که الان به عکس قبل نگاه میکنم ، میبینم واقعا لاغر بودم و ساخته و پرداخته ی ذهنم بوده . الان هم همین حس رو دارم و حس چاقی دارم و با جسمم در صلح نیستم . من تلاش های زیادی کردم برای لاغری و هرررژیمی که گرفتم ، بعد تمام شدن ، به راحتی و بدون سختی چاق میشدم . خوردنم طبیعی نبود . از ترازو میترسیدم. 

من هروقت تلاش میکردم ، لاغرشدم . ولی وقتی مثل الانم نشستم و کاری نکردم به راحتی در شرایطی میومدم که مورد دلخواهم نبود . از وضعیت الان ناراضی بودم . من علاقه ی خودم به خوردن را عامل اصلی چاقی میدانم . اینکه به خوردن نه نمیگم . هرچقدر میخوام باهاش بجنگم ، بیشتر میخورم و وقتی اروم میشم خوردنم معمولی میشه . من با  خوردنم به صلح نرسیدم و حس خوردن من رو به چاقی وصل میکنه . 

اگر با استفاده از برنامه های رژیمی یا ورزشی مقداری لاغر شدید چرا دوباره چاق شدید؟

نتونستم جلوی خوردنم را بگیرم . خوردن را دوست داشتم . خوردن خیلی به من حس خوبی میداد . مثل پاداش بود . سرگرمی بود ، احساس تنهایی بود . خوردن ، فقط خوردن نبود و من خوردن های زیادی به جز خوردن اصلی دارم . اونقدر تکرار کردم که عادت شده ؛ حتی احساس سنگینی و حس بد هم عادت شده و سرپوش گذاشتن رو احساسم و دوباره تکرار ان . میدانم اشتباهه . دوست دارم جلوش بایستم و بگم نه ! من این نیستم . من استراحتم ، هیجانم ، ناراحتیم و خوش گذرونیم به خوردن وصل میشم . حتی اگر جلوم باشه و نخورم ، حس خوب دارم . دلیلش چیزی در درون من باور کرده که من پرخورم . پرخور نیستم ، باور کردم پرخورم . هوس زیاد میکنم . مشکل من برخورد اشتباه با احساساتم هست . به نظرم رفتار غذاییم و واکنش ها و تحلیل های مغزم که در لحظه تصمیم میگیرم ، خلاف خواسته ی قلبی منه . من تصویر لاغری در ذهنم بارها دارم ولی وقتی میخورم حس بد و جنگ روانی در من فعال میشود . 

نگرش شما درباره لاغر شدنتان چیست؟ راحت لاغر می شوید یا به سختی لاغر می شوید؟

به راحتی لاغر میشوم ، به شرطی که نخورم . چاق شدن من ماه ها زمان میبره ولی لاغریم سرعتش بیشتر از چاقیه . من شاید هفته ها بخورم که یک کیلو اضافه بشه ولی کافیه نخورم ، خیلی سریع کم میشم . ولی چون حس خوبی از نخوردن نمیگیرم و یکجور افراط در نخوردنه ، موفق نمیشم مدت زیادی نخورم  . 

دلایلی که از دیگران درباره چاق بودن خودت شنیدی را بنویسید؟

مادرم و حرفهایی که میزد . مثلا غذا دوست نداشته باش . زیاد نخور . بعد که وارد مدرسه  شدم ، میدانستم چاقم ولی دلیل چاقیم رو نمیدانستم ، دلیلش رو چون غذا دوست داشتم و میخوردم میدانستم . اون زمان تحرک کم هم دلیلش رو میدانستم . فقط از چاق بودنم مسخره میشدم . میدانستم بده ،ولی نمیتوانستم از چاق نشدنم جلوگیری کنم . خوردن برنج را یا شام سنگین خوردن را عامل چاقی میدانستم . گرچه یادم میاد خیلی نمیخوردم . دلیلی داشته و حتما به واکنش های رفتاریم و غذا خوردنم برمیگرده . من ریزه خواری زیاد دارم . به غذا بی تفاوت نیستم . غذا را لذت و تفریح میدانم . 

با توجه به دفعاتی که لاغر شدید اثبات کنید که بدن شما توانایی لاغر شدن را دارد.

نیازی به اثبات نداره . همین که تقلید یک رفتار و برنامه ی غذایی را دنبال میکنم ، به راحتی وزن کم میکنم ، چه در کنارش ورزش باشه ، چه نباشه . برای تسریع در کم شدن وزن ، شاید نیم ساعت پیاده روی هم برم . من خیلی وقتها با نخوردن وزن کم کردم . منتها نخوردن من اگاهانه بوده و خوردن من خیلی جاها براساس تمایل یا بدون فکر بوده . 

مواردی که تا کنون در زندگی یاد گرفته اید و همچنان به یاد دارید را ذکر کنید. 

من در کودکی حرکات ژیمناستیک یاد گرفتم . بدن دوباره باید ورزیده شه ولی نوع انجام ان یادم نرفته . 

نت موسیقی بلدم . خیلی وقته پیانو نمیزنم ولی نتی را دستم بدم به راحتی میخوانم و میزنم . 

من انگلیسی را میخوانم و درک میکنم ، چون بارها انجام دادم و خوندنش برام راحته . 

من رانندگی میکنم ، خیلی راحته . حتی فکر کردن هم نمیخواد . حتی درحین رانندگی به مشغله های دیگه مم فکر میکنم . 

هر چقدر بیشتر روی موضوعی کار میکنم ، بیشتر یاد میگیرم . منتها من یاد گرفتم ، مهارتهام رو با عمل احساس کنم و یادگیری لاغری اول احساسه . من یاد میگیرم و دلم میخواد تجربه ی یک فرد متناسب که به غذا نگاه میکنه را داشته باشم . نه فقط ارزو کنم .

با توجه به توانایی خود در یادگیری و به خاطر سپاری به خودتان اثبات کنید اگر لاغر شوم می توانم برای همیشه لاغر بمانم.

در ذهن فراموشی وجود نداره ، مگر مساله مهم نباشه و به مرور زمان فراموش میشه ولی تصویرها ثبت میشه . احساسها و نتیجه ی تحلیلی که از وقایع داشتیم و احساسی که در ما با اون تحلیل خودمون به وجود اومد ، ثبت میشه  . 

اگر چاقی را پذیرفتم ، چون تجربه ش کردم . برای لاغری هم تجربه داشتم ، منتها اگاهانه ! مثل زبان انگلیسیه ، هرروز باید تمرین ، تکرار و استمرار کنی ، طوری که یادت بره چطور قبلا رفتار یا حس میکردی . گرچه اون خاطرات هستند . ما انتخاب میکنیم که به چی توجه کنیم . مثلا زبان فارسی و زبان محلیمون میشه . هردو را بلدیم ، ولی با توجه به شرایط انتخاب میکنیم با کدام گویش صحبت کنیم . اگر زبان مادری نباشد ؛ به مرور زمان به تسلطی الانی که ازش استفاده میکنیم ،نمیشود ولی با کمی کار به راجتی اطلاعات و مهارت ما برمیگردد. زبان مادری ، قدمت زبادی دارد و ما فراموش نمیکنیم ، چون همیشه در درون حتی دنیا و عالم هم با ما به زبان های مختلف صحبت کنند ، ما در درون به زبان خودمون صحبت میکنیم . اگر میخوایم لاغر باشیم ، در درون هم با همون زبون و شخصیت باید زندگی کنیم با استمرار و تکرار ، میشه تغییر کرد . 

از محتوای ویدیوی آموزشی برای خود تمرین ایجاد کرده و در بخش نظرات تمرینی که باید انجام دهید را بنویسید.

خب من از کودکی چاق بودم و خوردن را عامل اصلی چاقیم میدانستم و چون خوردن را دوست داشتم ، به محض دیدن ، چاقی در ذهنم متصور میشد و چون از چاقیم ناراحت بودم و خوردن را عامل اصلی میدانستم ، ذهن هم فرمان خوردن میداد . این رو درست کن ، تصاویر احساسی از مناطقی که توش غذا سرو میکنند . خب من باور داشتم که پرخورم و حتما خوردن زیاد را از یه جایی شروع کردم که به این پتانسیل دست یافتم . به نظرم باید قدرت خودم را از خوردن بگیرم. خوردن به خودی خود قدرت ندارم . من با باور اینکه زیاد میخورم و چون زیاد میخورم لاغر نمیشوم . باید این شخصیت رو که با تکرار و تمرین در من پذیرفته شده ،تغییر بدم . حس میکنم نگرش من در زمینه ی خوردن تغییر کنه و باور کنم که به اندازه میخورم و از اندازه خوردن لذت میبرم . به احتمال زیاد این باور سست شود. باید خودم را به چالش بکشم . تا خلاف باور را عمل نکنم ، مغز دستور تغییر نمیدهد. اگر واکنش های احساسیم را از غذا بگیرم و پیغام سیری و گشنگی اولویت اقدام من باشه و خوردن را عامل اصلی چاقی ندانم . من لاغر میشوم . به شرطی که با خودم در این باور به صلح برسم .