دلیل چاق شدن من (قسمت پنجم)

سلام به استاد عطارروشن و دوستان عزیز

مرحله اول: تشخیص نوع چاقی!

اول باید بدونی تو کدوم گروه از افراد چاق هستی:

• چاق‌های ناآگاه: آدمایی که از بچگی چاق بودن و اصلاً تصویر ذهنی لاغری از خودشون ندارن. (فرمول‌های لاغری تو وجودشون هست ولی هرگز فعالش نکردن!)
• چاق‌های آگاه: آدمایی که یه زمانی متناسب بودن، ولی به دلایلی تو یه دوره‌ای تصمیم گرفتن چاق بشن. (مثلاً فکر کردن چاق بودن امنیت میاره یا مشکلاتشون رو حل می‌کنه.)
• افراد منتظر: اونایی که یه اتفاق خاص یا یه حرف از یه آدم معتبر باعث شده انتظار چاق شدن در ذهنشون شکل بگیره و کم کم چاق بشن.

من در گروه افراد منتظر قرار میگیرم.

من از 12_13 سالگی چاق شدم. قبلش لاغر و متناسب بودم. رفتار های غذایی من بیشتر شبیه پدرمه. پدر من هم تا یه سنی خیلی هم لاغر بود، اما بعدش چاق شد…

میتونم بگم کلا خانواده پدریم همینجوری بودن.. همشون (به جز دوتا از عمو هام)  تا یه سنی لاغر بودن، اما بعد از ازدواج چاق شدن چون باورشون این بود که بعد از ازدواج ادم چاق میشه.

مادرم در گروه چاق های اگاه قرار میگیره. قبلا از لاغری رنج میبرد و با قرص چاق شد و دیگه الانم چاقه. البته نه زیاد…

پدر و مادرم چند سال پیش تصمیم گرفتن لاغر بشن و دوره قانون سلامتی استاد عباسمنش رو شروع کردن…

و خیلییی هم لاغر شدن. جوری که همه تعجب کرده بودن چطوری شما انقدررر لاغر شدین؟؟

همون موقع ها من 11_12 سالم بود… 

از اونجا من فهمیدم چاقی و لاغری یعنی چی… تا قبل از اون اصلا نمیدونستم چاقی چیه؟؟ و خب خیلی عادی زندگیمو میکردم..

و بعدش از همون موقع ها بود که منم چاق شدم..

چون میدیدم پدر و مادرم خودشونو از خوردن خیلی چیزا محروم کرده بودن بخاطر ترس از چاق شدن..!! و منم اینو باور کردم که خوردن باعث چاقی و نخوردن باعث لاغری میشه… 

و از اونجا به بعد هرچی میخوردم میترسیدم که منم چاق بشم، و خب این باور باعث شد من خیلی به غذا خوردن تمایل پیدا کنم و غذا برای من یه چیز خیلییی لذیذ و یه لذت فوق العاده بشه…

و بعد از اون من دچار مشکل اضافه وزن شدم…. و خیلی مشکلات برام پیش اومده بود، درست مثل قبلا شما شما استاد، اینکه لباسای مورد علاقمو نمیتونستم بپوشم، از اینکه کسی بدنمو ببینه خجالت میکشیدم، خیلی از فعالیت های بدنی رو نمیتونستم راحت انجام بدم، بخاطر همین موضوع نمره ورزش من در کارنامه همش پایین بود مثل 16، و این باعث پایین اومدن معدلم شده بود که خیلی برام مهم بود و من هرکارم میکردم نمیتونستم در ورزش نمره بالایی بگیرم… با یکم تلاش متفرقه تونستم بشم 18 ولی واقعا حسرت میخوردم که بقیه نمراتم عالی ان به جر ورزش که یه چیز پیش پا افتادست و زیاد مهم نیست و تاثیر انچنانی نداره…! و…..

مرحله دوم: شناخت احساس سیر شدن

حالا وقتشه بری سراغ احساسات بعد از غذا خوردن:

• بعد از غذا حس می‌کنی واقعاً سیر شدی یا حس خفگی داری؟ 
• من خیلی وقتا حس می‌ کنم ترکیدم، ولی همزمان مغزم میگه هنوز گشنمه! این تضاد وحشتناکیه که باعث میشه من همیشه بین خفگی و گرسنگی در نوسان باشم… من معمولا حس خفگی رو با سیر بودن اشتباه میگیرم..برای من سیر بودن یعنی اون نقطه ای که دیگه جا ندارم … و وقتی جا ندارم، و زیاد میخورم احساس گناه میکنم و احساس ترس از چاق تر شدن…قبلا این خیلییی بیشتر بود، اما الان یکم کمتر شده، از وقتی با خودم تکرار میکنم که غذا فقط بخاطر تامین انرژی و سوخت بدنه نه برای تفریح و لذت… و تمایلم به غذا کمتر شده… حتی اگه زیاد بخورم مثل قبلا زیاد احساس گناه نمیکنم.. و الان ریزه خواریم کمتر شده، و غذا هم کمتر میخورم، کلا انگار نمیتونم بخورم.. یه چیز ته ذهنم میگه بازم بخور تا قشنگ سیر بشی (قشنگ پر بشی و جا نداشته باشی) که این یعنی در ذهن من خوردن مترادفه با خفه شدن و جا نداشتن، سنگین شدن…. اما من بازم این باورو با خودم تکرار میکنم که غذا = تامین انرژی و سرخت بدن، نه ترکیدن…! 

و این باور باعث میشه دیگه مثل همیشه به غذا خوردن ولح ندارم…

• به نظرت نشونه‌های واقعی سیر بودن چیه؟ 
• تغییر در طعم: لقمه‌های آخر دیگه اون لذتِ لقمه‌ های اول رو ندارن. این یعنی ذهن دیگه به غذا «نیاز» نداره.
• سکوت معده: هیچ صدای «بده‌کارانه» یا کششی حس نمی‌کنم.
• پایداری انرژی: بعد از غذا، قند خونم ناگهانی افت نمی‌کنه که بخوام از خستگی غش کنم.
• تمرکز: ذهنم دیگه درگیرِ «بقیه غذا» یا «دسر» نیست…

• نشونه‌های خفگی و پرخوری چی میتونه باشه؟
• فشار فیزیکی: حس تپش قلب یا سنگینی در قفسه سینه.
• کندی ذهنی : اون حالت «منگی» بعد از ناهار که نمیتونم یه جمله رو درست پردازش کنم.
• ناراحتی گوارشی: سوزش سر دل، ترش کردن، یا حس اینکه غذا پشت گلوم گیر کرده.
• نیاز به استراحت اجباری: وقتی بدن دستور میده «باید بخوابی» تا بتونه این حجم از بار اضافه رو جا به‌ جا کنه.

تفاوت درونیِ سیر شدن و خفگی

• سیر شدن : این یک وضعیت فیزیولوژیک متعادله. وقتی سیر می‌شی، مغزت سیگنال‌های هورمونی (مثل لپتین) رو دریافت می‌کنه که می‌گه: «انرژی کافی تامین شد.» حسش مثل اینه که یه لیوان آب رو تا لبه پر کنی؛ تا اونجاست که جا داره و عالیه. تو هنوز سبک هستی، ذهنت شفاف باقی مونده و حس می‌کنی می‌تونی بعد از غذا بلند شی و یه پیاده‌رویِ آروم داشته باشی.
• خفگی: این وضعیتِ «لبریز شدن» هست. وقتی از حد می‌گذری، معده‌ات که خاصیت کشسانی داره، بیش از حد منبسط می‌شه. این فشار به دیافراگم منتقل می‌شه و حسِ تنگی نفس یا همون «خفگی» رو ایجاد می‌کنه. انگار تمام انرژی بدنت صرف هضمِ اون کوه غذا می‌شه و تو فقط می‌خوای بی‌هوش بشی.

و من همیشه فرق بین خفگی و سیر شدن رو نمیدونستم. فکر میکردم سیر شدن و خفگی یکیه برای همین وقتی انرژی بدنم تامین میشد و دیگه نیازی به غذا نداشتم، ذهنم میگفت بخور هنوز سیر نشدی ( چون احساس خفگی نداشتم) برای همین بازم میخوردم تا دیگه انقدر سنگین میشدم ک نمیتونستم بلند بشم و فقط میخوابیدم…

خدانگهدار

جزو کدوم گروه از افراد چاق هستم:افراد منتظر 

 من خیلی متناسب بودم  فقط چون به نسبت اعضای خانواده بدن متناسبی داشتم  در واقع اونا لاغر بودن بیش از اندازه 

شاید بیشتر از اونا غذا می خوردم و پر تر بودم ولی تا زمانی که این حرفارو نشنوم اصلا به چاقی فکر نمیکردم 

‌ولی با گفتنشون یادمه هر سال چند کیلو اضافه میشدم 

که الان میفهمم چون خودمو محکوم به چاقی میدونستم و منتظر چاقی بودم 

• کسی که مثل  من منتظر چاق شدن بوده، ممکن است سال‌ها با این باور زندگی کرده باشد که «من ذاتاً چاقم» یا «بالاخره چاق می‌شم

ظاهر داستان‌ها فرق دارد، اما وقتی عمیق‌تر نگاه می‌کنم، همه به چند نقطه مشترک می‌رسند:

1. یک باور محدودکننده درباره بدن و وزن(مثل «من چاقم»، «لاغر شدن برای من سخت است»، «خانواده ما چاق هستند»)
2. استفاده از غذا برای مدیریت احساسات(خستگی، بی‌حوصلگی، ناراحتی، استرس، تنهایی و…) که تنهایی در مورد من صدق میکنه من در بچگی به شدت یه دوران هایی احساس تنهایی میکردم

1. کم‌رنگ شدن توجه به سیگنال‌های واقعی بدن(خوردن تا سنگینی به جای خوردن تا سیری)

در مورد خودم وقتی با دو گروه دیگر مقایسه می‌کنم، احتمالاً می‌بینم که اگر چه از بچگی خیلی چاق نبودم و تصمیم هم نگرفتم چاق شوم اما:

• خودم را چاق می‌دیدم
• باور کرده بودم که مستعد چاقی هستم،
• هنگام خستگی و بی‌حوصلگی به غذا پناه می‌بردم
• و گاهی تا حد سنگینی غذا می‌خوردم.

پس نتیجه

«داستان شروع چاقی افراد متفاوت است، اما فرمول ذهنی چاقی تقریباً یکی است: باورهای چاق‌کننده + خوردن احساسی + نادیده گرفتن نیاز واقعی بدن.

خداروشکر به خاطر این آگاهی

شناخت احساس سیری در من :زمانی بود که دیگه اسید معدم از بین میرفت یا کمتر میشد 

تا قبل اشنایی با تناسب فکری اصلا نمیدونستم نقطه ی سیری چیه چون با خالی شدن معدم معدم اسیدی میشد من تاجایی می خوردم که برطرف بشه   الان تصمیم گرفتم برم دکتر گوارش 

الان بعد سیری احساس سبکی دارم  قبلا احساس سنگینی و  رخوت دوست داشتم بخوابم

به نظرم خفگی بدتر از سنگینیه 

خفگی اصلا دوس نداری تکون بخوری 

    من سالها برای رفع سوزش معدم غذا زیاد می خوردم نه بر اساس الارم سیری ولی الان دونستن این قضیه برام یک بینش ارزشمنده

یا حق🙏🏻