شروع مسیر لاغری (قسمت اول)

باسلام و خسته نباشید خدمت شما دوستان متناسبم من این دوره رو برای دومین بار شروع کردم
وانت علت چاقی من ! من از وقتی یادم میاد توپول بودم ومامانم همیشه بهم گوش زد میکرد که خوراکم از بقیه بیشتر ه به همین منوال بزرگ شدم وتوپولی و همراه خودم کشوندم ازدواج کردم دوبار زایمان کردم کم کاری تیروئید دارم وهمچنان مامان توپول دوتا بچه هستم جالب تر از همه اینه که من کلا ۲۵کیلو اضافه وزن دارم ولی توی ذهنم ۱۰۰ کیلو خودنمایی میکنه به امید تناسب اندام

عوامل چاقی:
1. لذت بردن بیش از حد از خوردن و این که خوردن رو خیلی خیلی دوست دارم و واقعا ازش لذت می برم و به نظرم خوردن و خوابیدن جزو لذت بخش ترین کارهای دنیاست.
2. فعالیت کم که تنبلی میکنم و ورزش نمیکنم و بازم میخورم و میخورم.
3. همه اطرافیانم چاق هستند و از اول که یادمه چاقی عادت و چیز عادی ای تو خونه ما بوده.
4. دسپخت خوشمزه اطرافیانم و دوباره برمی گرده به همون دلیل اول که لذت بردن از خوردنه.
5. ریزه خواری میان وعده های غذاییم.
6. و شاید اصلی ترین علت چاقی خودم رو بی ارادگی خودم میدونم که البته با فرمایشات آقای روشن این گفته درست نیست چرا که ذهنم رو از اول بد تربیت کردم.
7. یکی از عوامل دیگه میشه به موروثی بودن این امر و این که استعداد بدنم برای چاقی زیاده اشاره کرد، که اینم آقای روشن رد کردن ولی خب خیلی ها رو دیدیم که خیلی می خورن و اصلا چاق نمیشن ولی قطعا من جزو اون دسته نیستم.

موضوع انشاء: چرا من چاق هستم؟
من یه خانم 32 ساله و مجرد هستم. زمان بچگی، دختر تپلی بودم. خیلی چاق و چله نبودم، فقط توپُر بودم. زمان مدرسه هم وقتی ابتدایی بودم، مثل بچه های دیگه معمولی بودم. ولی از همون بچگی، خیلی پُرخور بودم و همیشه از غذا خوردن اعم از میوه، شیرینی، شکلات، غذا، آبمیوه، سبزیجات، هله هوله و کلاً از خوردن همه چیز لذت می بردم و تقریبا به اندازه 2 تا داداشم که ازم بزرگتر بودند، غذا می خوردم. خودم فکر می کنم یکی از دلایل اصلی چاقی ام، علاقه بسیار شدید به غذا و خوراکی ها و داشتنِ ولع خوردن هست.
از زمان راهنمایی هم یواش یواش چاق شدنم شروع شد و تا اونجایی که یادم میاد، همیشه از فعالیت بدنی و زنگ ورزش مدرسه بیزار بودم و هیچ وقت ورزش نمی کردم. تو عمرم هم هیچ رشته ورزشی رو دنبال نکردم. در واقع علت اصلی چاقی ام رو همون خوردن غذای زیاد و ورزش نکردن می دونم. (چون اصلا هر چی که از بچگی در مورد علت چاقی شنیدم و دیدم، این دو علت، یعنی پُرخوری و عدم ورزش بوده و خُب این رفته تو ناخودآگاهم و چون تکرار هم شده، به صورت باور دراومده).
تو دوره راهنمایی هم اضافه وزن داشتم ولی نه زیاد. تو دوران دبیرستان، یعنی بعد از 15 سالگی، دیگه چاق شدنم به طور جدی شروع شد و چون قدم هم کوتاهه و 1 مترو 52 سانتی متر هست، اضافه وزنم به شکل عدم تناسب اندام خودش رو نشون می داد. به اضافه اینکه بالاتنه ام هم خیلی چاق تر از پایین تنه ام بود.
وقتی وارد دانشگاه شدم و دوره لیسانس رو می گذروندم، نه سراغ رژیم بودم و نه سراغ ورزش. همیشه دوست داشتم اندام متناسب داشته باشم، ولی هیچ اقدامی در جهت اون نمی کردم. یه نکته رو هم ذکر کنم که من خیلی آدم خوابالویی هستم و خیلی زیاد می خوابم و بعد از ظهرها از خواب بیدار میشم که این رو هم یکی از علت های چاقی خودم می دونم. چون دیر از خواب بیدار میشم و بیشترِ روزم میره و به تَبَع اون، فعالیت بدنیم در طول روز کم میشه.
غذاهایی که مامانم می پزه، خیلی کم از روغن استفاده می کنه و تو خونه ی ما بیشتر از برنج، از نون استفاده میشه. کلا فکر می کنم استفاده غالب از نون و برنج و کمتر مصرف کردن سبزیجات هم یکی از علل چاقی ما ایرانی ها هست. ما اونقدری غذا می خوریم که سیرِ سیر بشیم و این درست نیست!
باعجله و تند غذا خوردن هم یکی دیگه از دلایل چاقی من هست. یه حدیثی از امام علی (ع) شنیده بودم که فرمودند: من به شما 4 نکته را توصیه می کنم که اگر رعایت کنید، به هیچ بیماری (اعم از معده و گوارشی) مبتلا نشوید:
1- تا زمانی که واقعا گرسنه نشدید، غذا نخورید.
2- غذاها را خیلی خوب و کامل بجویید.
3- درست یک لقمه مانده به سیر شدن، دست از غذا خوردن بکشید.
4- قبل از خوابیدن حتما معده خود را تخلیه کنید (به دستشویی بروید).
اگر واقعا این 4 نکته از کلام معصوم رو رعایت کنیم، چقدر سلامت می مونیم!
زمانی که کارم رو شروع کردم (سال 89)، کارمند بودم و خیلی هله هوله و بخصوص، کاکائو، به محل کارم می بردم و می خوردم. کلا امکان نداشت که من تو خیابون راه برم و یه عالمه خوراکی و هله هوله از بقالی و مغازه های مختلف نخرم و بیام خونه!
شاید باورتون نشه، من تو یه روز 20 تا بستنی می خوردم. ولی وزنم همون حدود 60 کیلو بود. یعنی با اینکه به طرز وحشتناکی زیاد می خوردم، اونقدری چاق نمی شدم. شاید یه دلیلش بدون ماشین رفتن به سرکار بود که با مترو می رفتم و یه کمی هم پیاده روی می کردم.
سال 91 به دلیلی، دچار افسردگی شدم و داروی اعصاب مصرف کردم. از طرفی، فعالیت فیزیکی هم نداشتم و غذا خوردنم خیلی خیلی بیشتر شد و تا سال 92 به وزن 75 کیلو رسیدم. سال 93 و 94 و 95 هم به خاطر مشکل افسردگی ام، سرکار نرفتم و وزنم روز به روز بیشتر میشد.
تا اینکه آذر ماه سال 95 رژیم گرفتم (از روی کتاب “معجزه ای برای چاق ها” از دکتر کرمانی) و در عرض 4 ماه، 11 کیلو کم کردم. خیلی احساس خوبی داشتم. ولی باز چون ولع خوردن همراهم بود و ورزش هم نمی کردم، سال 96 دوباره چاق شدم و رسیدم به 65 کیلو.
سه ماه اول سال 97، روزی یک ساعت پیاده روی کردم و کمتر غذاخوردن رو شروع کردم و تیرماه امسال رسیدم به 56 کیلو که مثل یه معجزه بود برام.
دوباره تابستون، بیماری افسردگی ام (به خاطر قطع کردن قرص هام) عود کرد و ورزش نکردم و غذا خوردنم زیاد شد تا امروز که 27 بهمن ماه سال 97 هست و من حدوداً 75 کیلو هستم و می خوام سال آینده برسم به 45 کیلو.
به نظر شما از طریق ذهنم می تونم 30 کیلو وزن کم کنم و سال دیگه بشم 45 کیلو؟
سپاسگزارم.

با سلام .
من تا سن دانشگاه وزن متعادلی داشتم اما از همان کودکی فکر میکردم چاقم ، یعنی توهم چاقی داشتم و همیشه دنبال راهی برای لاغر تر شدن بودم و دقیقا نتیجه برعکس گرفتم . بارها و بارها رژیم گرفتم و بعد از مدتی وزن خیلی بیشتر برگشت. من دلایل چاقی خودم رو از موارد زیر میبینم.
1- کارمند هستم و صبح تا عصر پشت میز نشسته ام و اصلا تحرک ندارم.
2- هورمونهام به هم ریخته
3- معده ام بزرگ شده و غذای زیادی میخورم حتی بعد از سیر شدن دست از غذا نمیکشم .
4- غذا خوردن برام لذت بخشه و در واقع من با طعم ها تفریح میکنم.
5- با عجله غذا میخورم
6- شیرینی ها رو خیلی دوست دارم
7- همیشه فکر میکردم چاقم حتی وقتی که چاق نبودم
8- به موقع و به شکل مرتبی غذا نمیخورم
9- وقتی ناراحتم یا دارم به موضوعی فکر میکنم باید یک چیزی بخورم
10- حال تکون خوردن ندارم و کلا آدم کندی هستم .
11- از چاقی وحشت دارم
12- باور دارم که چاقی من ارثیه

سلام وقت بخیر
من لیدا هستم , در مورد موضوع انشاء شما خیلی فکر کردم , خیلی خیلی , دلیلی ندیدیم غیر از اینکه میخواستم توجه جلب کنم در بچگی غذا نمی خوردم در نهایت اینکه گرسنه بودم , استرس و بد بودن محیط همه و همه در روح و روانم تاثیر داشت زمانیکه کمی محیط برایم آرام شد گرسنگی به سراغم آمد و غذا خوردم , من از وزن 54 کیلو در سن 25 سالگی به 104 کیلو در سن 52 سالگی رسیده ام, از تمام مراحلی که شما نام بردید استفاده کردم برای کم کردن وزنم در سال 2012 حدودا 15 کیلو لاغر کردم اون زمان 86 کیلو بودم و به 71 رسیدم و به محض اینکه رژیمی که بسیار هم پول پایش خرج کردم دوباره به 92 رسیدم و دوباره رفتم 80 کیلو شدم و بعد از تمام شدن به 96 رسیدم دفعه آخر یک سال پیش بود که همان رژیم را گرفتم به 83 کیلو رسیدم و الان 104 کیلو هستم , و از این رژیمها میترسم برای بدنم و روحم , میدونم که مشکل در ذهن من هست , چون من از زمانی که 59 کیلو بودم رفتم با رژیم خودم را 54 کیلو رسیدم و از اون موقع وحشت چاقی من رو تحت فشار میگذاشت , من فکر میکنم دلیل چاقی من وحشت از چاقی بوده و همیشه فکر میکردم باید رژیم بگیرم , به همین دلیل مغزم غذاهایی رو که میخورم رو جمع میکنه